تفکرات ارتجاعی "جنبش اشغال وال استریت"

شعار "رای من کجاست؟" خیلی واضح نشون میده که حق انتخاب از مردم گرفته شده و حکام به رای آنها احترام نمی گذارند. این شعار، بر ایده های دمکراسی و حق انتخاب تاکید داره. ولی چنین چیزی در شعارهای اشغالی دیده نمیشه. جای "قربانی" و زورگو در این شعارها اصلا مشخص نیست.
یه جورایی به این جنبش اشغالی (occupy movement) که با شعارهای "وال استریت را اشغال کنید" و "ما 99% درصد هستیم" معروف شد، حس خوبی ندارم. خود اسم شون برام سوال برانگیزه. اشغال کردن، با زور تصاحب کردن رو تداعی میکنه. اگر یک جریان از پشتیبانی اکثریت وسیع مردم برخوردار باشه، دیگه لزومی به اشغال کردن نیست و راههای دیگه ای برای رسیدن به عدالت وجود داره. اشغال کردن برای من این رو تداعی میکنه که یک جریان بخواد بر خلاف میل اکثریت، با زور تصورات و ایده های خودش رو به کرسی بنشونه.
 چون حرف اسامی و شعارهای جریانات سیاسی ست، یاد "جنبش سبز" افتادم. من با اینکه با این جنبش هم زیاد احساس نزدیکی نمی کنم، ولی به نظرم شعارهایی مثل "رای من کجاست؟" خیلی بهترند و درک درست تری را از دمکراسی به نمایش می گذارند. شعار "رای من کجاست؟" خیلی واضح نشون میده که حق انتخاب از مردم گرفته شده و حکام به رای آنها احترام نمی گذارند. این شعار، بر ایده های دمکراسی و حق انتخاب تاکید داره. ولی چنین چیزی در شعارهای اشغالی دیده نمیشه. جای "قربانی" و زورگو در این شعارها اصلا مشخص نیست.
 شعار "ما 99% هستیم" که دیگه محشره! چنین ادعاهایی امروزه فقط از دیکتاتورهایی مثل رهبر کره شمالی و امثالهم برمیاد! این شعار کاملا نشون میده که یک جریان قصد داره خودش رو به عنوان نماینده و سخنگوی همه مردم جا بزنه.
 خداوندا، ما را از شر زورگویان در امان بدار!
ایمیل نویسنده: 
انتشار از: 

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA ی تصویری