من هرگز رأی نخواهم داد!

برای پسر مبارزم، امیر ارشد تاج میر
به چه کسی رأی بدهم که دستانش خونین نباشد؟ که ثروت و نان فرزندانم( بیت المال ) را بیت الوجود خود و خانواده اش نکرده باشد ؟.... رأی من یعنی . خندیدن به گریه ها و ضجه های مادرانی که همین روزها . جوانان شان را حلق آویز می کنند
 
به چه کسی رای بدهم؟ که دستانش خونین نباشد؟
 
می دانی . دلم می خواهد . به عنوان یک انسان عاقل و بالغ 
برای تعیین و تضمین آینده ی وطنی که دوستش دارم . رای بدهم
 
اما . خنده ام می گیرد . خنده ای تلخ . چون زهر مار
به چه کسی . رای بدهم؟
همه را می شناسم .
38 سال است همین ها . سرنوشت و آینده ی
ایران و ایرانی را . به آتش کشیده اند
38 سال است همین ها . می زنند . زندان و شکنجه می کنند . و می کشند
38 سال است . گرسنه و تشنه ی یک مثقال عدالت
آزادی و امنیت . چشمهای مان . به دستهای شان است
همان دستهایی که . گدای مان پروراندند
38 سال است . فقط گریه و مرگ را می شناسیم و از شادی ی خبریم
دلم می خواهد رای بدهم . اما خنده ام می گیرد . خنده ای تلخ چون زهر مار
به چه کسی رای بدهم ؟ که دستانش خونین نباشد؟
به چه کسی رای بدهم ؟ که ثروت و نان فرزندانم ( همان بیت المال ) را
بیت الوجود خود و خانواده . نکرده باشد ؟
حال و هوای این روزها . سرشار شعارهای زیبای ملی گرایی
عدالت . آزادی . کار . شادی و بهداشت است
همان شعارهایی که . بی شماری را برای ابراز و اظهارش
حلق آویز و از زندگی ساقط کردند .
من هرگز رای نخواهم داد
رای من . یعنی رضایت از قتل فرزندانم . در عنفوان جوانی و نهایت بی گناهی
رای من یعنی . نابودی آذربایجان و کردستان و اهواز
با مسئولینی بی مسئولیت
رای من یعنی . مردن خاموش نرگس محمدی . آرش صادقی
گلرخ ایرایی . آتنا دایمی . امید علی شناس . امیر امیر قلی
زینب جلالیان . سعید شیرزاد . اسماعیل عبدی
یوسف عمادی . عیسی سحر خیز . احمد رضا جلالی .
و عبد الفتاح سلطانی و ............. در سلولهای تاریک جمهوری اسلامی
رای من یعنی . خندیدن به گریه ها و ضجه های مادرانی
که همین روزها . جوانانشان را حلق آویز می کنند 
 من هرگز رای نخواهم داد
 

بخش: 

انتشار از: 

دیدگاه‌ها

نظر: 

در آنچه بانو مهین فر نوشته حقیقتی غیر قابل انکار نهفته، در ۳۸ سال گذشته، کشورمان تحتِ حکومتِ ج.ا. چیزی جز ستم و تباهی عایدش نشده است.
اما می خواهم نظر بانو میهن فر و سایر هموطنانمان را به نکته ای بس مهم و باریک تر از مو جلب کنم، و آن اینکه،
- آیا پس نشینی "ما" مردمان ایران در تمامی این ۳۸ سال گذشته به نفع استبداد تمام شده، یا به نفع آزادی؟
- آیا "ما" مردمان ایران در تمامی این سالها با پس نشینی هایِ خود به اتحادی بیشتر دست یافته ایم، یا اینکه متفرق تر از هر زمانی در تاریخ کشور هستیم؟

کسی را به رأی دادن و یا رأی ندادن تشویق نمی کنم، بل خواهان آن هستم که از فضای نسبتاً آزاد کشور حول و حوش انتخابات باید در جهت تشویق مردمان کشور برای طرح خواستهای خود بهره گیرند.
بهترین راه برای اتحاد، متحد شدن مردمان کشور حول خواستهایی واقعی و دست یافتنیست

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA
حروف را با خط فارسی و بدون فاصله وارد کنید.
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را بدون فاصله وارد کنید.