در‎‮ ‬بیدادگاه‮ ‬تبرها

در‮ ‬عرصه‮ ‬های‮ ‬سیاست‮ ‬و‮ ‬روزنامه‮ ‬نگاری‮ ‬و‮ ‬حقوق‮ ‬بشر‮ ‬میکوشم.
بیشتر‮ ‬نوشته‮ ‬هایم‮ ‬را‮ ‬علیه‮ ‬تبعیض‮ ‬جنسیتی‮ ‬،‮ ‬شکنجه‮ ‬و‮ ‬آزار‮ ‬زندانیان‮ ‬سیاسی‮ ‬و‮ ‬غیر‮ ‬سیاسی،‮ ‬اعدام‮ ‬ها‮ ‬و‮ ‬سرکوب‮ ‬های‮ ‬سیستماتیک‮ ‬رژیم‮ ‬فاشیست‮ ‬اسلامی‮ ‬ایران‮ ‬نگاشته‮ ‬ام.‮
 
 
 
 
 
 
شهناز‮ ‬غلامی‮ ‬ام.‮ ‬درسال‮ ‬1346‮ ‬در‮ ‬تبریز‮ ‬به‮ ‬دنیا‮ ‬آمده‮ ‬ام.‮ ‬در‮ ‬رشته‮ ‬های‮ ‬ادبیات‮ ‬فارسی‮ ‬و‮ ‬کتابداری‮ ‬تحصیل‮ ‬کرده‮ ‬ام‮ ‬و‮ ‬فارغ‮ ‬التحصیل‮ ‬رشته‮ ‬ی‮ ‬کتابداری‮ ‬هستم.
بارها‮  ‬به‮ ‬جرم‮  ‬فعالیتهای‮ ‬سیاسی‮ ‬زندانی‮ ‬و‮ ‬شکنجه‮ ‬شده‮ ‬ام.
درسال‮ ‬1368‮  ‬به‮ ‬تحمّل‮ ‬8‮ ‬سال‮ ‬حبس‮ ‬محکوم‮ ‬شدم.‮ ‬بدون‮ ‬اینکه‮ ‬مرخصی‮ ‬داشته‮ ‬باشم،‮ ‬بعد‮ ‬از‮ ‬سپری‮ ‬کردن‮ ‬نصف‮ ‬دوران‮ ‬محکومیتم‮ ‬در‮ ‬1372‮ ‬از‮ ‬زندان‮ ‬آزاد‮ ‬شدم.
در‮ ‬سال‮ ‬1386‮ ‬،‮ ‬در‮ ‬تبریز،‮ ‬به‮ ‬خاطر‮ ‬انتشار‮ ‬مقاله‮ ‬ی‮ " ‬شفاف‮ ‬سازی‮ ‬پیرامون‮ ‬حوادث‮ ‬آذربایجان‮" ‬وشرکت‮ ‬در‮ ‬راهپیمایی‮ ‬اعتراضی‮ ‬آن‮ ‬سال‮ ‬باز‮ ‬داشت‮ ‬شدم‮ ‬که‮ ‬دادگاه‮ ‬تجدید‮ ‬نظر‮ ‬استان‮ ‬آذربایجان‮ ‬شرقی‮ ‬به‮ ‬6‮ ‬ماه‮ ‬حبس‮ ‬محکومم‮ ‬کرد.
در‮ ‬آبان‮ ‬همان‮ ‬سال‮ ‬،‮ ‬69‮ ‬روز‮ ‬در‮ ‬بازداشت‮ ‬بودم‮ ‬که‮ ‬موقتاً‮ ‬با‮ ‬وثیقه‮ ‬آزاد‮ ‬شدم.
و‮ ‬بعد،‮ ‬ازطرف‮ ‬شعبه‮ ‬2‮ ‬دادگاه‮ ‬انقلاب‮ ‬اسلامی‮ ‬تبریز،‮ ‬در‮ ‬سال‮ ‬1387‮ ‬غیاباً‮ ‬به‮ ‬8‮ ‬سال‮ ‬حبس‮ ‬محکوم‮ ‬شدم.
ساکن‮ ‬فرانسه‮ ‬هستم.
در‮ ‬عرصه‮ ‬های‮ ‬سیاست‮ ‬و‮ ‬روزنامه‮ ‬نگاری‮ ‬و‮ ‬حقوق‮ ‬بشر‮ ‬میکوشم.
بیشتر‮ ‬نوشته‮ ‬هایم‮ ‬را‮ ‬علیه‮ ‬تبعیض‮ ‬جنسیتی‮ ‬،‮ ‬شکنجه‮ ‬و‮ ‬آزار‮ ‬زندانیان‮ ‬سیاسی‮ ‬و‮ ‬غیر‮ ‬سیاسی،‮ ‬اعدام‮ ‬ها‮ ‬و‮ ‬سرکوب‮ ‬های‮ ‬سیستماتیک‮ ‬رژیم‮ ‬فاشیست‮ ‬اسلامی‮ ‬ایران‮ ‬نگاشته‮ ‬ام.‮ 
در‮ ‬سالها‮ی ‬1386‮ ‬و‮ ‬1387‮ ‬با‮ «‬سکینه‮ ‬محمّدی‮ ‬آشتیانی‮»‬ که‮ ‬محکوم‮ ‬به‮ ‬سنگسار‮ ‬شده‮ ‬بود‮ ‬،‮ ‬هم‮ ‬سلول‮ ‬بودم‮ ‬و‮ ‬با‮ ‬او‮ ‬برای‮ ‬گرفتن‮ ‬حکم‮ ‬به‮ ‬دادگاه‮ ‬برده‮ ‬شدیم،‮ ‬که‮ ‬بعد‮ ‬از‮ ‬آمدن‮ ‬به‮ ‬پاریس‮ ‬در‮ ‬باره‮ ‬ی‮ ‬آزادی‮ ‬او‮ ‬و‮ ‬وضعیت‮ ‬سایر‮ ‬زندانیان‮ ‬و‮ ‬اعدام‮  ‬و‮ ‬شکنجه‮ ‬شدگان‮ ‬روشنگری‮ ‬کردم.
به‮ ‬امید‮ ‬فردایی‮ ‬عاری‮ ‬از‮ ‬دیوار‮ 
به‮ ‬امید‮ ‬فردایی‮ ‬عاری‮ ‬از‮ ‬اسارت
شهناز‮ ‬غلامی
پاریس‮ ‬-2017-07-07
 
 
***
 
 
‮«‬نيمه‮»
 
به‏‭ ‬دو‭ ‬نیمه‭ ‬شدم
به‏‭ ‬وقت‮ ‬رفتنت
نیمه‏‭ ‬اي‭ ‬در‭ ‬من‭ ‬ماند
زبون‏‭ ‬و‭ ‬درمانده
نیمه‏‭ ‬اي‭ ‬با‭ ‬تو‭ ‬رفت
غریب‮ ‬و‭ ‬سرگردان.
 
‏‭"‬برگزير‭"
 
دست‏‭ ‬تو‭ ‬و‭ ‬انار
چشم
من‏‭ ‬و‭ ‬پرنده
در‏‭ ‬برگریز‭ ‬یک‭ ‬شب‭ ‬تاریک
چیزي‏‭ ‬شکستنی
درقلب‏‭ ‬من‭ ‬شکست.
 
 
‏‭"‬نور‭ ‬و‮ ‬آئینه‭  "
 
درپشت‏‭ ‬بام‭ ‬خانه‭ ‬ام
هر‏‭ ‬شب
کسی‏‭ ‬راه‭ ‬می‭ ‬رود
و‏‭ ‬من‭ ‬صداي‭ ‬پاهایش‭ ‬را
که‏‭ ‬از‭ ‬نردبان‭ ‬مهتاب
بالا‏‭ ‬می‭ ‬رود‭ ‬،می‭ ‬شنوم
درپشت‏‭ ‬بام‭ ‬خانه‭ ‬ام‭ ‬هر‭ ‬شب
جشن‏‭ ‬نور‭ ‬و
آینه‏‭ ‬است‭ ‬.
 
‏‭"‬براي‭ ‬آسماني‭ ‬شدن‭ "
 
آغاز‏‭ ‬من،آغاز‭ ‬عشق‭ ‬و‭ ‬زندگی‭ ‬نبود
هم‮ ‬چنانکه‭ ‬پایان‭ ‬حیاتم‭ ‬نیز
پایان‏‭ ‬عشق‭ ‬و‭ ‬زندگی‭ ‬نخواهد‭ ‬بود.
 
من‏‭ ‬یکی‭ ‬نقطه‭ ‬ام
سیاه‏‭ ‬و‭ ‬گنگ
بر‏‭ ‬محور‭ ‬بی‭ ‬انتهاي‭ ‬هستی.
 
تمام‏‭ ‬حقیقت‮ ‬من
توانایی‏‭ ‬مبهمی‭ ‬است
که‏‭ ‬با‮ ‬آن‭ ‬عشق‭ ‬می‭ ‬ورزم
می‏‭ ‬اندیشم
و‏‭ ‬درد‭ ‬می‭ ‬کشم‭ ‬.
 
من‏‭ ‬یکی‮ ‬زندانم
-سرد‏‭ ‬و‭ ‬نمناك‭ ‬و‭ ‬تاریک-
 
و‏‭ ‬درمن‭ ‬کسی‭ ‬زندانی‭ ‬است
-‏‭ ‬عاصی‭ ‬و‭ ‬دلتنگ‮ ‬و‭ ‬تنها‭ ‬-
که‏‭ ‬مدام‭ ‬سر‭ ‬به‭ ‬دیوار‭ ‬می‭ ‬کوبد
و‏‭ ‬با‮ ‬زبان‭ ‬بریده‭ ‬فریاد‭ ‬میکشد.
 
کتابی‏‭ ‬ممنونه
که‏‭ ‬می‭ ‬باید‭ ‬سوخته‭ ‬آید
و‏‭ ‬یا‭ ‬شاید‭ ‬بنایی‭ ‬با‮ ‬طا‮ ‬ق‮ ‬هاي‭ ‬شکسته
-درحصاربایدها‮ ‬ونبایدها-
که‏‭ ‬می‮ ‬خواهد‭ ‬با‮ ‬اوّلین‭ ‬بوسه
صبحگاهی‏‭ ‬تو
شکفته‏‭ ‬شود‭ ‬به‮ ‬مانند‭ ‬باغی
که‏‭ ‬از‭ ‬نم‭ ‬نم‭ ‬گریۀ‮ ‬باران‭ ‬می‭ ‬شکفد
و‏‭ ‬می‭ ‬خندد
براي‏‭ ‬آسمانی‭ ‬شدن.‮
 
من‏‭ ‬رنگ‮ ‬چشم‭ ‬هاي‭ ‬ترا‮ ‬می‭ ‬خواهم
و‏‭ ‬بلنداي‭ ‬غرورت‮ ‬را
و‮ ‬دستان‭ ‬آفتابی‭ ‬ات‮ ‬را‭ ‬.
 
‏‭"‬مي‭ ‬توانم‭ ‬به‭ ‬انتها‭ ‬ء‭ ‬برسم‭ "
 
می‏‭ ‬خواهم‭ ‬آبی‭ ‬آسمان‭ ‬باشم
جاري‏‭ ‬آب‮ ‬و‭ ‬سبزي‭ ‬برگ...
به‏‭ ‬پاي‭ ‬خیال‮
‬از‭ ‬کوچه‭ ‬هاي‭ ‬تاریک‮ ‬یاد‭ ‬خویش
گذاشته‏‭ ‬ام،‮ ‬بارها
تا‏‭ ‬شاید‭ ‬حقیقت‮ ‬عشق‮ ‬را‮ ‬دریابم.
 
دریاي‏‭ ‬فراخ‭ ‬آغوش‮ ‬همسرم
و‏‭ ‬رودهای‭ ‬دراز‭ ‬گیسوان
دختران‏‭ ‬منند.
 
بادها
ناله‏‭ ‬هاي‭ ‬دردمندانه‭ ‬منند
شراب‮ ‬خون‭ ‬دلم
و‮ ‬خدا
تمامیت‮ ‬توانایی‭ ‬ام
براي‏‭ ‬هر‭ ‬لحظه‭ ‬خوب‮ ‬شدن.
 
احساسی‏‭ ‬گنگ‮ ‬و‭ ‬مبهم
مطبوع‏‭ ‬و‭ ‬دلچسب
به‏‭ ‬من‭ ‬می‭ ‬گوید:
من‏‭ ‬می‮ ‬توانم‭ ‬به‭ ‬انتها‮ ‬برسم.
 
 
‮«‬اگر‭ ‬عشق‭ ‬دروغ‭ ‬بود‮»
 
اگر‏‭ ‬عشق‭ ‬دروغ‭ ‬بود
چرا‮ ‬دلم‭ ‬به‭ ‬معجزه‭ ‬ایمان‭ ‬آورد
و‏‭ ‬عشق‭ ‬را‭ ‬باور‭ ‬کرد؟‮!
 
من‏‭ ‬اگر‭ ‬آب‮ ‬نبودم
چرا‏‭ ‬به‭ ‬رود‮ ‬اندیشیدم؟‮!
 
من‏‭ ‬اگر‭ ‬کوه‭ ‬نبودم
چرابلندي‏‭ ‬را‮ ‬دوست‮ ‬تر‭ ‬می‮ ‬داشتم؟‭!
 
وقتی‏‭ ‬دلم‭ ‬گرفت
ومن‏‭ ‬خون‭ ‬رگانم‭ ‬را
از‮ ‬دیده‭ ‬فرو‭ ‬ریختم
قطره‏‭ ‬قطره‭ ‬بجاي‭ ‬اشک...
 
چراکسی‏‭ ‬طفلک‮ ‬غمگین‭ ‬دلم‭ ‬را‮ ‬ننواخت؟
اگر‏‭ ‬عشق‭ ‬دروغ‭ ‬بود
چرا‏‭ ‬دست‮ ‬و‭ ‬دلم‭ ‬لرزید؟
و‏‭ ‬تمام‭ ‬زندگی‭ ‬ام
مرثیه‏‭ ‬اي‭ ‬ناسروده‭ ‬شد
دربغض‮ ‬قناري‭ ‬هاي‭ ‬زندانی‭ ‬...‭ ‬؟‭!
 
 
 
"قهقرا‏‭"
 
انسان
-عصاره‏‭ ‬هستی-
به‏‭ ‬پاس‮ ‬حرمت‮ ‬عشق‮ ‬و‭ ‬رهایی
پرندگان‏‭ ‬معصوم‭ ‬را‮ ‬می‭ ‬کُشد
تا‮ ‬از‭ ‬دیوار‮ ‬اطاق‭ ‬خوابش‮ ‬آویزان‭ ‬کند.‮ 
 
و‏‭ ‬پروانه‭ ‬ها‭ ‬را‭ ‬قاب‮ ‬می‮ ‬گیرد
تاحس‮ ‬زیبا‮ ‬پرستی‭ ‬خویش‮ ‬را‭ ‬به‭ ‬نمایش‮ ‬بگذارد
ودرحالی‮ ‬که‭ ‬خرچنگوار‭ ‬به‭ ‬روي‭ ‬زندگی‭ ‬تف‮ ‬می‭ ‬اندزد
محکم‏‭ ‬بدان‭ ‬چنگ‮ ‬می‭ ‬زند
و‏‭ ‬با‮ ‬اینکه‭ ‬رنج‭ ‬می‭ ‬کشد
مدام‏‭ ‬به‭ ‬قهقرا‭ ‬می‭ ‬رود؟
 
 
‏‭"‬شعرسپيد‭ ‬رهايي‭"
 
چه‏‭ ‬کسی‭ ‬می‭ ‬گوید:
زرد‮ ‬زیبا‮ ‬نیست؟
یا‏‭ ‬شب
یا‮ ‬تنهایی...
زندگی‏‭ ‬زیباست
اگرزیبا‏‭ ‬بنگریم.
 
می‏‭ ‬توانم‭ ‬دوست‮ ‬بدارم
عاشق‏‭ ‬باشم‭ 
وقتی‏‭ ‬هرصبح‭ ‬دستان‮ ‬عشق
موي‏‭ ‬مرا‭ ‬شانه‭ ‬می‭ ‬زند
و‏‭ ‬لبان‮ ‬مردی‮ ‬که‮ ‬عاشق‮ ‬من‮ ‬است
لب‮ ‬هایم‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬بوسد.
 
می‏‭ ‬توانم‭ ‬عشق‭ ‬بورزم
وقتی‏‭ ‬نیلوفري
در‏‭ ‬ساقه‭ ‬سبز‭ ‬تنم‭ ‬می‭ ‬پیچد
و‏‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬می‭ ‬گوید:
چشم‮ ‬هایت‮ ‬زیباست‮ ‬...
 
در‏‭ ‬شبی‭ ‬سرد
یخ‏‭ ‬بسته‮ ‬و‮ ‬دهشتناك
بهار‏‭ ‬را‭ ‬بوییدم
تجربه‏‭ ‬کردم‮ 
وایمان‏‭ ‬آوردم
که‏‭ ‬درزمستان‭ ‬نیز‭ ‬می‭ ‬تواند‮ ‬حتی‮    
جاري‏‭ ‬رگ‮ ‬هاي‭ ‬انسان‭ ‬گردد.
 
و‏‭ ‬گلوي‭ ‬سرخ‭ ‬آزادي
در‏‭ ‬قفس‮ ‬نیز‮ ‬می‭ ‬تواند‭ 
شعر‏‭ ‬سپید‭ ‬رهایی‭ ‬بسراید.‮ 
 
‏‭"‬زندگي‭ "
 
همیشه‏‭ ‬چیزي‭ ‬هست
که‏‭ ‬دلت‮ ‬را‭ ‬می‭ ‬آزارد
و‏‭ ‬چیزي‮ ‬که‭ ‬آن‮ ‬را‭ ‬شاد‭ ‬می‭ ‬کند.‮ 
چراغی‏‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬تاریکی‭ ‬سوسو‭ ‬میزند‭ 
و‏‭ ‬تاریک‮ ‬خانه‭ ‬اي‮ ‬که
بیزار‏‭ ‬از‭ ‬روشنایی‭ ‬ست.
 
همواره‏‭ ‬امیدي‭ ‬در‭ ‬نهانخانه‮ ‬ی‭ ‬دلت‮ ‬داري
و‏‭ ‬عنکبوتی
که‏‭ ‬در‭ ‬گوشه‭ ‬دیگري‭ ‬از‮ ‬آن
تاِر‏‭ ‬یاس‮ ‬می‭ ‬بافد.
 
همیشه‏‭ ‬پایانی‮
‬و‮ ‬از‭ ‬پس‮ ‬آن
آغازي‏‭ ‬دوباره‭ ‬و‮
‬خلقی‭ ‬نو
و‏‭ ‬شاید‭ ‬زندگی‮ ‬یعنی‮ ‬این...
 
 
‏‭"‬كوچه‭ ‬هاي‭ ‬كودكي‭"
 
وقتی‏‭ ‬خیال‭ ‬من
مست‮ ‬بوي‭ ‬خاك‮ ‬آب‮ ‬پاشیده‮ ‬و
نان‏‭ ‬داغ‭ ‬و‮
‭ ‬شیر‭ ‬تازه‮ ‬است
و‮ ‬درکوچه‭ ‬هاي‭ ‬کودکی‭ ‬ام‮
‭ ‬پرسه‭ ‬می‭ ‬زند
ازارتفاع‏‭ ‬نردبان‭ ‬سادگی‭ ‬اش
بالا‏‭ ‬می‭ ‬رود
و‏‭ ‬در‭ ‬پشت‮ ‬بام‭ ‬خانه‮ ‬ی‭ ‬مادر‭ ‬بزرگ
حبه‏‭ ‬هاي‭ ‬انگور‭ ‬می‭ ‬خورد
و‏‭ ‬گوشواره‭ ‬هایی‭ ‬از‭ ‬گیلاس‮ ‬سرخ
به‏‭ ‬گوش‮ ‬می‭ ‬آویزد...
 
قلب‮ ‬من
گم‏‭ ‬شده‮ ‬در‭ ‬کوچه‭ ‬هاي‭ ‬کودکی‮ ‬ست‭ 
و‮ ‬جویاي‮"‭ ‬منی‮" ‬که‭ 
هرگز‮ ‬پیدایش‮ ‬نشد.‮ ‬
 
خود‮ ‬را‭ ‬میجویم
تا‮ ‬از‭ ‬کوچه‭ ‬هاي‭ ‬کاهگلی‭ ‬تردید‭ ‬بگذرم
و‏‭ ‬به‭ ‬اعتماد‭ ‬روشن‭ ‬آئینه‭ ‬ها‭ ‬بیاویزم.‮ 
 
‏‭"‬پرستشگر‭ ‬هميشه‭ ‬زيبايي‭ ‬بودن‭"
 
زیبا‏‭ ‬شدن،‭ ‬زیبا‭ ‬دیدن
و‮ ‬پرستشگرِ‭ ‬همیشه‭ ‬زیبایی‭ ‬بودن
در‏‭ ‬میان‭ ‬دو‭ ‬خورشید‭ ‬گداختن.
 
با‏‭ ‬نگاهی‭ ‬زنده‭ ‬شدن
و‏‭ ‬با‮ ‬بوسه‭ ‬اي‭ ‬زندگی‭ ‬را
بدرود‮ ‬گفتن
حیاتی‏‭ ‬دگر‭ ‬باره‭ ‬درعشق‭ ‬آغازئیدن.
 
با‏‭ ‬پرتو‭ ‬مهر‮ ‬
نواختن‮ ‬و‮ ‬
نواخته ‭ ‮شدن
با‏‭ ‬خندۀ‭ ‬گل‭ ‬خندیدن
با‏‭ ‬گریۀ‭ ‬ابر‭ ‬گریستن‮ 
و‏‭ ‬بر‭ ‬توفانهای‭ ‬ویرانگر
چون‏‭ ‬صخره
سر‏‭ ‬فراز‮ ‬ایستادن
و‮ ‬سینه‭ ‬بر‮ ‬سینه‮ ‬ساییدن
این‮ ‬کدامین‮ ‬ عشق‮ ‬را‮ ‬
معنی‮ ‬ست‮
‬کدامین‮ ‬زیبایی‮ ‬را؟‮ ‬....
‮ 
ما‮ ‬یعقوبیم‮
‬یوسف‮ ‬گم‭ ‬کرده؛
که‏‭ ‬با‭ ‬صبر‭ ‬ایّوبی‭ ‬خویش
عیش‮ ‬مرغان‭ ‬ماهیخوار‭ ‬را
به‏‭ ‬طیش‮ ‬مداوم‭ ‬بدل‭ ‬کرده‭ ‬ایم
و‏‭ ‬با‭ ‬ناي‭ ‬سرخ‭ ‬گلوي‭ ‬خویش
خواب‮ ‬خرگوشی‭ ‬ماهیان‭ ‬را‮ ‬آشفته‭ ‬ایم؛
تا‏‭ ‬هرخانه‭ ‬اي‭ ‬را
آینه‏‭ ‬اي‭ ‬هدیه‭ ‬دهیم
و‏‭ ‬چراغی‭ ‬بیافروزیم؛
اندیشه‏‭ ‬کنان
به‏‭ ‬حقیقت‮ ‬سپیدي‭ ‬و‭ ‬نور
با‏‭ ‬ستاره‭ ‬بنفشی‭ ‬در‭ ‬دل.‮
 
آه‮!
سرخی‏‭ ‬رگ‮ ‬هاي‭ ‬سبز‭ ‬بودن
در‏‭ ‬جاده‮ ‬ها‭ ‬ي‮ ‬مه‭ ‬گرفتۀ‭ ‬آبی
راه‏‭ ‬رفتن‭ ‬...راه‭ ‬رفتن‭ ‬...راه‭ ‬رفتن....
و‏‭ ‬مرگ‮ ‬و‮ ‬سیاهی‭ ‬را‮ ‬زدودن
زیبا‮ ‬شدن،‭ ‬زیبا‭ ‬دیدن
و‮ ‬پرستشگر‭ ‬همیشه‭ ‬زیبایی‭ ‬بودن
واین‏‭ ‬یعنی‮ ‬"اوج‮"
و‮ ‬این‭ ‬یعنی‭ "‬حقیقت‮ ‬عشق‮"‬...‮ 
 
 
‏‭"‬من‭ ‬پائيزي‭ ‬ترينم‭ "
 
از‏‭ ‬وقتی‭ ‬که‮ ‬دلم‭ ‬را
به‏‭ ‬سنگ‮ ‬بی‭ ‬وفایی‭ ‬شکست‮ ‬و‮ ‬رفت...
من‮ ‬پائیزي‭ ‬ترینم
من‮ ‬زمستانی‭ ‬ترینم.
 
پرندۀ‏‭ ‬قفسی‭ ‬هستم
که‮ ‬با‭ ‬تک‮ ‬ضربه‭ ‬هاي‭ ‬ساعت
مجازات‮ ‬می‭ ‬شود.
 
درپیشرو
آزادی‮ ‬که‭ ‬نیست
من‏‭ ‬مرگ‮ ‬خویش‮ ‬را‮ 
‬انتظار‭ ‬می‭ ‬کِشم.‮ 
 
 
 
‏‭"‬سفر‭"
 
نقطه‏‭ ‬اي‭ ‬سیاه‭ ‬ومبهم‭ ‬بودم
شب‮ ‬زده
خاك‮ ‬آلوده
و‏‭ ‬به‭ ‬محنت‮ ‬در
تا‮ ‬آنکه‭ ‬در‭ ‬شبی‭ ‬سرد‭ ‬و‭ ‬زمستانی
از‏‭ ‬تصادف‮ ‬دو‭ ‬نگاه‭ ‬زاده‭ ‬شدم...
 
و‏‭ ‬سفرم‭ ‬را
از‏‭ ‬عمق‭ ‬چشم‮ ‬هاي‭ ‬توآغازئیدم
تا‏‭ ‬مگر‭ ‬دستان‭ ‬عشق
تمامیت‮ ‬قلبم‭ ‬را
به‮ ‬گلهای‭ ‬آتش‮ ‬بیآلاید‮ 
و‏‭ ‬جانم‭ ‬را‭ ‬روشن‭ ‬کند.‮ 
 
‏‭"‬جشن‮ ‬آ‭ ‬ئینه‭ ‬ها‭ "
 
آنگاه‏‭ ‬که‭ ‬دریاوار
موج‏‭ ‬وجودم‭ ‬را
در‏‭ ‬کام‭ ‬کشی...
 
شراب‮ ‬بوسه‮
‬به‭ ‬کامت‮ ‬خواهم‭ ‬ریخت
و‏‭ ‬ترا‮ ‬ازدنیاي‭ ‬آدم‭ ‬هاي‭ ‬کوکی
و‏‭ ‬کاغذهای‭ ‬دروغگو
 
به‏‭ ‬جشن‭ ‬آیئنه‭ ‬ها‭ ‬خواهم‭ ‬برد؛
تا‏‭ ‬درگذریم‮
‬ازآنچه‭ ‬که‮ ‬-هست‮ 
به‮ ‬آنچه‮ ‬که‮ ‬-نیست.
 
 
‏‭"‬رابطه‭"
 
من‏‭ ‬به‭ ‬فتح،‮
‬به‭ ‬قله‭ ‬هاي‭ ‬مه‭ ‬گرفته‭ ‬و‮
‬یخ‭ ‬بسته‭ ‬می‭ ‬اندیشم
و‏‭ ‬به‭ ‬آفتاب‮ ‬به‭ ‬خون‭ ‬نشسته‭ 
که‏‭ ‬پشت‮ ‬سر‮ ‬دارد.
 
و‏‭ ‬به‭ ‬اینکه
چگونه‏‭ ‬احساس‮ ‬آبی‭ ‬ادراك‮ ‬خود‮ ‬را
با‏‭ ‬مشتی‭ ‬کلمات‮ ‬رنگ‮ ‬پریده
با‏‭ ‬تو‭ ‬بگویم‭ ‬.
 
 
‏‭"‬حس‭ ‬شكفتن‭ "
گلی‏‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬بویم
به‏‭ ‬سرو‭ ‬سلام‭ ‬می‮ ‬کنم
از‏‭ ‬صداي‭ ‬خش‮ ‬خش‮ ‬برگ‮ ‬هاي‭ ‬پاییزي‮
‭ ‬زیر‭ ‬پاهایم‮ ‬شکفتن‭ ‬در‭ ‬من‭ ‬می‭ ‬روید.
 
روزي‏‭ ‬از‭ ‬همین‭ ‬روزها
با‮ ‬تو‭ ‬خواهم‭ ‬بود.
 
دست‮ ‬در‭ ‬دست‮ ‬تو
بر‏‭ ‬روي‭ ‬شیشه‭ ‬هاي
خیس‮ ‬و‭ ‬باران‭ ‬خورده
خواهم‏‭ ‬رقصید.
 
با‏‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬فضایی‮ ‬سرشار‭ ‬از
آواز‏‭ ‬و‭ ‬موسیقی
شعر‏‭ ‬خواهم‭ ‬سرود
ترانه‏‭ ‬خواهم‭ ‬خواند
و‏‭ ‬درآغوش‭ ‬آرامش‮ 
به‏‭ ‬اندازه‭ ‬تمامی‭ ‬ناآرامی‮ ‬هاي‭ ‬زندگی‭ ‬ام‭ ‬خواهم‭ ‬غنود
و‏‭ ‬باچشمان‭ ‬باز
به‏‭ ‬خواب‮ ‬ابدي‭ ‬خواهم‭ ‬رفت.
 
‏‭"‬نجات‭ ‬دهنده‭ "
 
نجات‮ ‬دهنده‭ ‬کجاست؟
چرا‏‭ ‬نمی‭ ‬آید؟
تا‏‭ ‬صداي‭ ‬پاي‭ ‬آب‮ ‬را
با‏‭ ‬صداي‭ ‬مهربانی‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬هم‭ ‬آمیزد.
تا‏‭ ‬در‭ ‬گوش‮ ‬باغ‭ ‬زرد
ترانه‏‭ ‬هاي‭ ‬سبز‭ ‬بسراید.
 
نجات‮ ‬دهنده‭ ‬کجاست؟
تا‮ ‬به‭ ‬آفتاب‮ ‬بگوید:
زود‮ ‬باش،‮ ‬بتاب‮!‬
که‭ ‬زندگی‭ ‬یخ‭ ‬بست‭ ‬.
 
 
‏‭" ‬تنها‭ ‬عشق‭ ‬است‭ ‬كه‭ ‬مي‭ ‬تواند‭ "
 
کتابی‮ ‬با‮ ‬حدیثی‭ ‬کهنه‭ 
و‮ ‬باوري‭ ‬همواره‭ ‬نو‮
‬ورق‭ ‬میخورد.
 
در‏‭ ‬فصل‮ ‬سردی
مردي‏‭ ‬عاشق‭ ‬می‭ ‬شود
و‏‭ ‬عشق‮ ‬را
با‏‭ ‬دستان‭ ‬آفتابی‭ ‬اش
برایم‏‭ ‬هدیه‭ ‬میکند.
 
مردي‏‭ ‬عاشق‭ ‬می‭ ‬شود
اوهام‏‭ ‬زرد‭ ‬و‭ ‬سیاه‭ ‬را
از‏‭ ‬چارگوشه‮ ‬ی‭ ‬اطاق‭ ‬تنهایی‮ ‬و
خاموش‮ ‬ذهنم‭ ‬می‭ ‬روبد.
 
مردي‏‭ ‬عاشق‭ ‬می‭ ‬شود
و‏‭ ‬کلاغان‭ ‬یاس‮ ‬و‭ ‬نومیدي‭ ‬را
از‏‭ ‬بام‭ ‬خانه‭ ‬ام‭ ‬دور‭ ‬می‭ ‬کند‭ ‬.
 
در‏‭ ‬تن‭ ‬تب‮ ‬آ‮ ‬لوده‮ ‬ام
خون‏‭ ‬سرخ‭ ‬رگانش‮ ‬جاري‭ ‬می‭ ‬شود‭ 
و‏‭ ‬مرا‭ ‬در‭ ‬امتداد‭ ‬آبی‭ ‬نگاهش‮
‬پیش‮ ‬می‭ ‬راند.
 
سپیده‏‭ ‬را‭ ‬نشانم‮ ‬میدهد
پگاه‮ ‬را‮ ‬می‮ ‬بینم
و‮ ‬باورم‮ ‬میشود
که‮ ‬فردا‮ ‬از‮ ‬آن‭ ‬ماست.
 
‏‭"‬باد‭ ‬دروغ‭ "
 
باد‮ ‬دروغ
حلقه‮ ‬ی‭ ‬نامزدي‭ ‬ام‭ ‬را
باخود‏‭ ‬برد‮ 
و‏‭ ‬در‭ ‬فضاي‭ ‬ریا‭ ‬گم‭ ‬کرد.‮ 
 
امروز‏‭ ‬دوباره
وقتی‮ ‬تو‭ ‬دروغ‭ ‬گفتی...‮ 
آئینه‏‭ ‬ترك‮ ‬برداشت...
و‏‭ ‬مردي‭ ‬که‭ ‬در‮ ‬اوج‭ ‬بود
تاج‏‭ ‬کاغذي‭ ‬اش‮ ‬پاره‭ ‬شد.
 
من‏‭ ‬هر‭ ‬چه‭ ‬جُستم‮ ‬
دست‮ ‬های‭ ‬او‭ ‬را
که‏‭ ‬در‭ ‬مه‭ ‬گم‭ ‬شده‭ ‬بود
نیافتم.
 
 
 
‏‭"‬دست‮ ‬هايم‭ ‬تنهاست‭ "
بر‭ ‬فرازِ‭ ‬نارونِ‮ ‬دلم
هر‮ ‬پرنده‭ ‬اي‭ ‬که‭ ‬نشست
آشیان‏‭ ‬نساخته‮ ‬رفت‮ 
‬و‭ ‬در‮ ‬دوردست‮ ‬ها‭ ‬گم‭ ‬شد...
 
گونه‏‭ ‬هایم‭ ‬هر‭ ‬چند‮
‬نوازش‮ ‬می‭ ‬شوند‭ ‬به‭ ‬ناز
موهایم‮ ‬هر‭ ‬چند‮
‬گردشگاه‭ ‬لبانِ‮ ‬یکی‭ ‬مردعاشق‮ ‬است
امّا‮ ‬دست‮ ‬هایم‭ ‬تنهاست‮   
پشت‮ ‬این‮ ‬پنجره‭ ‬هاي‭ ‬بسته
در‏‭ ‬حسرت‮ ‬آفتاب‮ ‬.‮        
 
انتظار‏‭ ‬اینکه
شاخه‏‭ ‬ی‮ ‬بریده‭ ‬سبز‭ ‬شود
عطر‏‭ ‬نان‭ ‬داغ
در‏‭ ‬فضاي‭ ‬خانه‭ ‬بپیچد
درهاي‏‭ ‬بسته‭ ‬باز‭ ‬شود
هواي‏‭ ‬تازه‭ ‬ازهر‭ ‬سوی‮ ‬بوزد
و‮ ‬آزادي‮ ‬،‮ ‬
پرده‮ ‬یِ‮ ‬شبِ‮ ‬تیره‮ ‬از‮ ‬هم‮ ‬بدرد
انتظاری‮ ‬ست‮ ‬ 
هستی‮ ‬سوز‮
‬در‮ ‬امواجی‮ ‬طوفانی.‭ 
 
 
"غروب‮ ‬ابدي‭"
 
آسمان‏‭ ‬:
سقفش‮ ‬کوتاه.
 
زمین:
تنگ‮ ‬و‭ ‬کثیف.
 
رنگ‮ ‬ها:
زرد‏‭ ‬و‭ ‬سیاه.
 
هدف‮ ‬ها:
همه‏‭ ‬پوچ.
 
عددها:
همه‏‭ ‬صفر.
 
و‏‭ ‬خدا‭ ‬:
کهنه‏‭ ‬لفظی‭ ‬تهی‭ ‬از‭ ‬هر‭ ‬معنا.
 
و‏‭ ‬مردم‭ ‬:
سایه‏‭ ‬هاي‭ ‬بی‭ ‬شخص.
 
آه...یعنی‏‭ ‬من؟‮!
دخترِ‏‭ ‬شرق
به‏‭ ‬غروب‮ ‬ابدي‭ ‬پیوستم؟‭!
 
 
"ستاره" 1
 

هدیه به «ستاره تمیزي» دوست هم بندم که در سال 1368 با من بازداشت و زندانی شد و توسط بیدادگاه تبریز ناعادلانه به بیست سال حبس تعزیری محکوم گردید و بیش از نصف دوران محکومیت خود را در زندان تبریز گذراند.
هیچ کس ازاو یاد نکرد.هیچ کس برای او کمپین نساخت.
و هیچ نهاد حقوق بشری برای او جایزه شجاعت نداد و او همچنان گمنام و بی نشان در تبریز زندگی می کند.

 
 
 
‏‭") ‬ستاره"‭  ‮‬1‮)
 
شبزده‮ ‬شهر‮
‬آراسته‮ ‬خود‮ ‬را‮
‬با‭ ‬روشناییِ‭ ‬مصنوعیِ‮ ‬لامپ‮ ‬ها.‮
‬ *
تنگنا‮ 
‬دیوارهاي‭ ‬سرد‮ 
پوشانده‮ ‬دختري‮ ‬
در‭ ‬پتوی‭ ‬سیاه.‮
 
‬خمیده‮ ‬شانه‭ 
فرسوده‮ ‬تن‮ ‭ ‮
‬درهواي‭ ‬نمناكِ‮ ‬فراموشگاه.
 
با‏‭ ‬دندان‮ ‬هایی‭ ‬که‮ ‬
به‮ ‬گاه‮ ‬جویدن‭ ‬نان‮ ‬
می‭ ‬شکنند.
 
باعینکی‏‭ ‬که‭ ‬سال‮ ‬هاست
نیاز‏‭ ‬به‭ ‬تعویض‮ ‬دارد
با‏‭ ‬سردردهاي‭ ‬مداوم
با‮ ‬پاهاي‭ ‬تازیانه‭ ‬خورده‮
 
سپید‏‭ ‬موي‮
‬کمان‭ ‬قامت....
‮*
رها‏‭ ‬می‭ ‬کند‮ ‬نگاهش‮ ‬را‮ 
ازلابلای‏‭ ‬میله‭ ‬ها
برآسمان‏‭ ‬تیره‮ ‬ی‮ ‬شهر‮ 
روشن‏‭ ‬و‭ ‬پر‭ ‬فروغ،
وشب‮ ‬از‭ ‬وحشت‮ ‬خویش
رنگ‮ ‬می‮ ‬بازد.
 
خبری‮ ‬هست‭ ‮
‬از‭ ‬ستاره‭ ‬صبحگاهی‭ ‬؟
نه‮!‬ نه‮!
او‏‭ ‬خود‭ ‮
‬"‭ ‬ستاره‮"‬-ی‭ ‬صبحگاهی‭ ‬ست.
 
‮«‬ستاره‮ ‬2‮»‬ 
 
« ستاره‮»
بغضی‏‭ ‬در‭ ‬گلویم
خنجري‏‭ ‬در‭ ‬قلبم.
 
‮« ‬ستاره‮»
باري‏‭ ‬توان‭ ‬فرسا‮
‬بر‭ ‬دوشم
اشکی‏‭ ‬بردیده‭ ‬ام.
‬« ستاره‮»
امیدي‮ ‬
چون‭ ‬سپیده‭ 
بر‏‭ ‬دلم.‮ 
 
 
‏‭"‬رنج‭ ‬نار‭ "
 
صنما‮!‬ زشام‭ ‬زلفت
سیه‏‭ ‬است‮ ‬روزگارم
توي‏‭ ‬بی‮ ‬وفا‮ ‬ندانی
که‮ ‬چسان‭ ‬همیشه‭ ‬زارم؟‮!
دل‏‭ ‬من‭ ‬اسیر‭ ‬خالت
سر‏‭ ‬من‭ ‬به‭ ‬زیر‭ ‬پایت
کرمی‮ ‬نما‭ ‬و‭ ‬یکدم
برهان‏‭ ‬ز‭ ‬رنج‭ ‬نارم.
زدیار‏‭ ‬خود‭ ‬بریدم
کوي‏‭ ‬تو‭ ‬برگزیدم
تو‏‭ ‬بمان‭ ‬که‭ ‬بی‭ ‬توعمري
به‏‭ ‬عبث‮ ‬گذشت‮ ‬کارم.
تو‏‭ ‬وآتش‮ ‬فراقت
من‏‭ ‬وآه‭ ‬سوزناکم
تو‏‭ ‬بیا‭ ‬که‭ ‬بی‭ ‬تو
میکشم‮ ‬چوبۀ‮ ‬دارم.
تو‏‭ ‬مگر‭ ‬ز‭ ‬ما‭ ‬بریدي
به‏‭ ‬غریبه‭ ‬دل‭ ‬سپردي
که‏‭ ‬فکندي‭ ‬وبرفتی
به‏‭ ‬میان‭ ‬دشتِ‮ ‬خارم؟‭!
 
 
"بوسه‏‭ "
 
آخر‏‭ ‬چگونه‮ ‬ترا‭ ‬برنجانم
که‮ ‬گر‭ ‬بر‭ ‬پايت‮ ‬بوسه‭ ‬زنم‮ 
‬بترسم‮ ‬که‮ ‬مُژه‮ ‬ام‮ ‬در‮ ‬خلد
پای‏‭ ‬تو‭ ‬را‭ ‬خَسته‭ ‬کند؟‮!
 
 
‏‭" ‬آناهيتا‭ "
‮(‬برای‮ ‬کودکی‮ ‬که‮ ‬هرگز‮ ‬به‮ ‬دنیا‮ ‬نیامد.‮)
 
آناهیتا
الهه‮ ‬ی‭ ‬آب‮ ‬هاي‭ ‬جاري
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو‮ ‬:چرا‭ ‬گرمم‭ ‬نمی‮ ‬کند.
سرخ‏‭ ‬عشق؟‭!
 
و‏‭ ‬من‭ ‬به‭ ‬مرده‭ ‬هایی‭ ‬هزارساله‭ ‬می‮ ‬مانم.
-به‏‭ ‬قطب‮ ‬هاي‭ ‬سفید‮ ‬کشف‮ ‬ناشده-
-‏‭ ‬به‭ ‬سرگردان‭ ‬ترین‭ ‬جزیره-
 
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو‭"‬آناهیتا‭"‬...
آن‏‭ ‬زنان‭ ‬ساده‭ ‬روستایی
که‏‭ ‬از‭ ‬بوي‭ ‬شیر‭ ‬تازه‭ ‬پستان‭ ‬های‮ ‬شان
هواي‏‭ ‬دشت‮ ‬ها‭ ‬عطر‭ ‬آگین‭ ‬می‭ ‬شود
چرا‏‭ ‬پناه‭ ‬ندادند
این‏‭ ‬غریبۀ‭ ‬تنها‮ ‬را؟‭!
 
 
" عروج‏‭ ‬سبز‭"
 
من‏‭ ‬سردم‭ ‬است.
وانگار‏‭ ‬هیچ‮ ‬وقت‮ ‬گرمم‭ ‬نخواهم‭ ‬شد.
تمام‏‭ ‬آبی‭ ‬ها
یخ‏‭ ‬به‭ ‬تنم‭ ‬می‭ ‬ریزند.
 
آه...
اگرخورشیدي‏‭ ‬می‭ ‬تافت
من‏‭ ‬سرخ‭ ‬می‭ ‬شدم.
و‏‭ ‬نجات‮ ‬دهنده
عروج‏‭ ‬سبز‭ ‬مرا
به‏‭ ‬بام‭ ‬قله‭ ‬هاي‭ ‬برفی
جشن‏‭ ‬می‭ ‬گرفت.
 
 
‏‭"‬در‭ ‬گاه‭ ‬حضرت‭ ‬عشق‭"
 
در‏‭ ‬خلوت‮ ‬بارانی‭ ‬شبانه‭ ‬ام
پرنده‏‭ ‬اي‭ ‬پرید.
پنجره‏‭ ‬اي‭ ‬گشوده‭ ‬شد.
دانه‏‭ ‬اي‭ ‬شکفت.
و‏‭ ‬من
بی‏‭ ‬وزنی‭ ‬را‭ ‬تجربه‭ ‬کردم.
جایی‏‭ ‬است‮ ‬که‭ ‬درآنجا
زمان‏‭ ‬به‭ ‬صفر‭ ‬می‭ ‬رسد.
و‏‭ ‬شمارش‮ ‬اعداد‭ ‬و‭ ‬اجرام‭ ‬هندسی
به‏‭ ‬پایان‭ ‬می‭ ‬رسد‭ ‬.
آن‏‭ ‬بی‭ ‬جا
که‏‭ ‬متبرك‮ ‬باد‮ ‬وخجسته
درگاه‏‭ ‬حضرت‮ ‬عشق‭ ‬است.
 
‏‭"‬ياد‭ ‬تو‭"
در‏‭ ‬برگریز‭ ‬زرد
وقتی‏‭ ‬که‭ ‬یاد‭ ‬تو
-‏‭ ‬گیج‭ ‬و‭ ‬منگ-
در‏‭ ‬کوچه‭ ‬هاي‭ ‬خاطره‭ ‬ام
پرسه‏‭ ‬می‭ ‬زند
چیزي‏‭ ‬به‭ ‬رنگ‮ ‬چشم‭ ‬هاي‭ ‬تو
رگهاي‏‭ ‬آبی‭ ‬ام‭ ‬را
طی‏‭ ‬می‭ ‬کند‭ ‬به‭ ‬پاي‭ ‬کرامت.
 
‏‭"‬مرگ‮ ‬هر‭ ‬روزه‭ "
 
این‏‭ ‬روزها
که‏‭ ‬در‭ ‬فراق‭ ‬تو
می‏‭ ‬رود‭ ‬بدرد
تفسیر‏‭ ‬ساده‮ ‬مرگ‮ ‬هر‭ ‬روزه‭ ‬من‭ ‬است.
 
 
‏‭"‬پرواز‭"
 
جایی‮ ‬براي‭ ‬خستگی‭ ‬روح‭ ‬و‭ ‬تنم‭ ‬نیست.
دیر‏‭ ‬ینه‭ ‬زمانی‭ ‬است
که‏‭ ‬کسی‮ ‬نیست
تا‏‭ ‬دوست‮ ‬بدارد
پرواز‏‭ ‬را‭ ‬بخاطر‭ ‬پرواز‭ ‬.
 
 
‏‭"‬غريبانه‭"
 
گفتند:‏ ‮میروی.
و‏‭ ‬دگر‭ ‬حافظه‭ ‬ام‭ ‬قد‭ ‬نمی‭ ‬دهد...
تا‮ ‬آنکه‭ ‬برشمارم
ایّام‏‭ ‬هجر‭ ‬را.
 
دیدي‏‭ ‬چطور
غریبانه‏‭ ‬به‭ ‬خاکسترم‭ ‬نشاند‭ ‬و‭ ‬رفت
آن‏‭ ‬شعله‭ ‬هاي‭ ‬آبی‭ ‬احساس
که‏‭ ‬می‭ ‬رفت
تا‏‭ ‬خانه‭ ‬خدا؟
 
‏‭"‬شكستن‭ "
 
آه‏‭ ‬اي‭ ‬ابرها
که‏‭ ‬می‭ ‬گذرید‮ ‬ازکنار‭ ‬پنجره‭ ‬ام‭ ‬زار
من‏‭ ‬تجربه‭ ‬کرده‭ ‬ام‭ ‬به‭ ‬تکرار
شکستن‏‭ ‬یک‮ ‬چیز‭ ‬شکستنی‭ ‬را‭
                           ‬در‭ ‬دلم.
 
 
‏‭"‬آيينه‭ ‬اي‭ ‬بيآور‭ "
 
چشم‏‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬پرنده
دست‮ ‬تو‭ ‬وانار
رنگی‏‭ ‬است‮ ‬در‭ ‬نگاهت.
چیزي‏‭ ‬است‮ ‬در‭ ‬دلت
آئینه‏‭ ‬اي‭ ‬بیآور
قلب‮ ‬مرا‭ ‬ببر‭ ‬.
 
 
 
 
‏‭"‬بوي‭ ‬خدا‭ "
 
عشق‏‭ ‬می‭ ‬ماند‭ ‬و‭ ‬سبزي
عشق‏‭ ‬می‭ ‬ماند‭ ‬و‭ ‬هیچ.
آه‏‭ ‬باران‭ ‬زده‭ ‬ها
خانه‏‭ ‬دوست‮ ‬کجاست؟‭!
زیر‏‭ ‬این‭ ‬سبزه
نفس‮ ‬هاي‭ ‬کسی‭ ‬هست
بوي‏‭ ‬خاك،‭ ‬بوي‭ ‬خداست.
 
 
‏‭"‬آشفته‭"
 
چیزي‏‭ ‬از‭ ‬جنس‮ ‬نگاهت
همه‏‭ ‬شب
میکند‏‭ ‬خواب‮ ‬مرا آشفته‭ ‬.
 
 
‏‭"‬طريقت‭"
 
جانم‏‭ ‬پر‭ ‬از‭ ‬حوادث‮ ‬طوفانی
و‏‭ ‬قلبم‭ ‬پر‭ ‬از‭ ‬ملال‭ ‬.
ساقی‏‭ ‬لطفی‭ ‬کن
بنما‏‭ ‬طریقتم‮ ‬را‭ ‬!
 
 
‏‭"‬چشم‭ ‬هايت‭ ‬زيباست‭ "
 
چشم‏‭ ‬هایت‮ ‬زیباست
توچنان‏‭ ‬صاف‮ ‬و‭ ‬باران‭ ‬زده‭ ‬اي
که‏‭ ‬دلم‭ ‬می‭ ‬خواهد
ماهی‏‭ ‬بحر‭ ‬خیال‭ ‬تو‭ ‬شوم‭ ‬.
 
 
‏‭"‬تو‭ "
 
تومثل‏‭ ‬لحظه‮ ‬ی‭ ‬عاشق‭ ‬شدنی.
تو‏‭ ‬مثل‭ ‬شوق‭ ‬پریدن‭ ‬می‭ ‬مونی.
تو‏‭ ‬مثل‭ ‬عطر‭ ‬نفس‮ ‬هاي‭ ‬منی.
تو‏‭ ‬برنگ‮ ‬صدفی‭ ‬.
 
 
‏‭"‬شناخت‭ "
 
 وقتی خون من
بر‏‭ ‬یال‭ ‬اسب‮ ‬فاجعه‭ ‬می‭ ‬ریخت
وآن‏‭ ‬سوار
که‏‭ ‬به‭ ‬شکل‭ ‬تنهایی‭ ‬من‭ ‬بود
در‏‭ ‬قعر‭ ‬تیره‭ ‬ترین‭ ‬دره‭ ‬ها
فرو‏‭ ‬می‭ ‬رفت.
 
چیزي‏‭ ‬مثال‭ ‬شقایقِ‮ ‬وحشی
درقلب‮ ‬من‭ ‬فسرد.
و‏‭ ‬من‭ ‬دانستم
رنگ‮ ‬نفرت‮ ‬زرد‭ ‬است
عشق‮ ‬سرخ‭ ‬
و‏‭ ‬حقیقت‮ ‬آبی‭ ‬ست.
 
 
‭"‬انتهاء‭"
 
صداي‏‭ ‬پاي‭ ‬باد‭ ‬می‭ ‬آید.
ومن‏‭ ‬تمام‭ ‬پنجره‭ ‬ها‭ ‬را
تا‮ ‬انتهاء‭ ‬باز‭ ‬می‭ ‬کنم.
که‏‭ ‬آفتاب‮ ‬بتابد.
و‏‭ ‬طبق‮ ‬هاي‭ ‬نور‭ ‬هدیه‭ ‬دهد.
کسی‏‭ ‬است‮ ‬آن‭ ‬بالا
غربال‏‭ ‬بدست
که‏‭ ‬انتهاء‭ ‬آبی‭ ‬هاست.
 
 
‏‭"‬فاصله‭ "
 
در‏‭ ‬دلم‭ ‬رازي‭ ‬هست.
که‏‭ ‬من‭ ‬آنرا
به‏‭ ‬نارون‭ ‬گفتم.
نارون‏‭ ‬می‭ ‬دانست.
که‏‭ ‬عشق
فریب‮ ‬است‮ ‬و‭ ‬ریا.
 
نارون‏‭ ‬می‭ ‬دانست
بین‏‭ ‬دست‮ ‬من‭ ‬و‭ ‬آن‭ ‬شاخه‮ ‬ی‭ ‬سبز‭ ‬انار
فاصله‏‭ ‬اي‭ ‬است.
به‏‭ ‬اندازه‮ ‬شب‮ ‬های‮ ‬ممتد‭ ‬هجر.
 
‏‭"‬معجزه‭ "
 
آب‮ ‬را‭ ‬فهمیدن
با‮ ‬رود‭ ‬ها‭ ‬جاري‭ ‬شدن.
سبزه‏‭ ‬را‭ ‬حس‮ ‬کردن
و‏‭ ‬با‮ ‬ریشه‭ ‬ها‭ ‬نفس‮ ‬کشیدن.
 
درك‮ ‬نشانه‭ ‬ها
و‏‭ ‬آمیختن‭ ‬با‭ ‬روح‭ ‬جهان،
معجزه‏‭ ‬اي‭ ‬ست.
که‏‭ ‬من‮ ‬آن‮ ‬را
درعبور‏‭ ‬از‭ ‬سنگلاخی‭ ‬ترین‭ ‬جاده‭ ‬ها
ودر‏‭ ‬گذر‭ ‬از‭ ‬طوفانی‭ ‬ترین‭ ‬سیلاب‮ ‬ها
دریافتم.
 
 
‏‭"‬باران‭ ‬زده‭ "
 
حال‏‭ ‬باران‭ ‬زده‭ ‬ام‭ ‬را
توي‏‭ ‬باران‭ ‬زده‭ ‬می‭ ‬دانی‭ ‬و‭ ‬بس.
 
‏‭"‬فرياد‮‭ "
 
سیلی‏‭ ‬آمد.
و‏‭ ‬همه‭ ‬خبر‭ ‬فاجعه‭ ‬را‭ ‬دانستند.
که‏‭ ‬چرا‭ ‬قلب‮ ‬شقایق‭ ‬زخمی‭ ‬است؟‮!
آخر‏‭ ‬این‭ ‬راز‭ ‬بزرگ
سینه‏‭ ‬ها‭ ‬را‭ ‬بگداخت.
آي...
بغض‮ ‬فرومرده‭ ‬به‭ ‬ناي
جراتی
تا‏‭ ‬که‭" ‬فریاد‭ "
به‏‭ ‬فریاد‭ ‬رسد‭ ‬.
 
‏‭"‬سايه‭ "
 
در‏‭ ‬حضور‭ ‬سرد‭ ‬و‭ ‬زمستانی‭ ‬لحظه‭ ‬هایم
سایه‏‭ ‬شخصی‭ ‬است.
که‏‭ ‬من‮ ‬آن‭ ‬را
تا‏‭ ‬آخرین‭ ‬نقطه‭ ‬از‭ ‬زمان
دوست‮ ‬خواهم‭ ‬داشت‭ ‬.
 
 
‏‭"‬ياد‭ "
 
یادش‮ ‬پلی‭ ‬است.
قدیمی‏‭ ‬تر‭ ‬از‭ ‬پل‭ ‬خواجو
که‏‭ ‬غربت‮ ‬دست‮ ‬هایم‭ ‬را
با‏‭ ‬خودمی‭ ‬برد‮
‬به‭ ‬کوچه‭ ‬کاهگلی‭ ‬آشنائی‭ ‬ها‭ ‬.
 
‏‭"‬قطره‭ "
 
ماهی‏‭ ‬تنگ‮ ‬شیشه‭ ‬اي‭ ‬خانه‭ ‬نیستم.
رودم‏‭ ‬پر‭ ‬از‭ ‬تپش
پر‏‭ ‬از‭ ‬زیر‭ ‬وبم‭ ‬اصوات‮ ‬و‭ ‬رقص‮ ‬آب،
همچون‏‭ ‬خزه‭ ‬نچسبیده‭ ‬ام‭ ‬به‭ ‬خاك
من‏‭ ‬قطره‭ ‬هاي‭ ‬روشن‭ ‬آبم.
در‮ ‬من‭ ‬شکوه‭ ‬و‭ ‬زایندگی‭ ‬و‭ ‬عشق‭ ‬و‭ ‬زندگی‭ ‬است‭ ‬.
 
‏‭"‬تكيده‭"
 
آن‏‭ ‬سایه‭ ‬کیست
که‏‭ ‬بر‭ ‬او‭ ‬می‭ ‬گذرد
تند‏‭ ‬و‭ ‬با‭ ‬شتاب
امواج‏‭ ‬فاجعه‭ ‬...؟
اندیشه‏‭ ‬اش‮ ‬در‭ ‬مسیر‭ ‬کدامین‭ ‬رودخانه‭ ‬شناور‭ ‬است
که‏‭ ‬چنین
سرد‏‭ ‬و‭ ‬تکیده‭ ‬و‭ ‬غمگین
بر‏‭ ‬معصومیت‮ ‬شاخه‭ ‬هاي‭ ‬خوش‮ ‬رنگ‮ ‬یاسمن
تکیه‏‭ ‬می‭ ‬دهد‭ ‬؟‮ 
 
‏‭"‬بهار‭ "
 
گونه‏‭ ‬خیس‮ ‬اطلسی
چشمان‏‭ ‬تر‭ ‬آسمان.
و‏‭ ‬پرنده‭ ‬نگاه‭ ‬من
تنها‏‭ ‬و‭ ‬سرگردان...
 
دراین‏‭ ‬تیره‭ ‬شب‮ ‬زمستانی
بر‏‭ ‬زرد‭ ‬برگ‮ ‬درختان‭ ‬پاییزي
آیه‏‭ ‬هاي‭ ‬روشن‭ ‬صبح‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬خوانند.
بهار‏‭ ‬می‭ ‬آید.
سبز‏‭ ‬وصمیمی‭ ‬و‭ ‬مهربان
سپیده‏‭ ‬وروشن‭ ‬و‭ ‬آفتابی‭ ‬.
 
‏‭"‬بيهوده‭ "
 
بیهوده‏‭ ‬است
سخن
شعر
ترانه
براي‏‭ ‬آن‭ ‬که
تابش‮ ‬خورشید‭ ‬را
تاب‮ ‬دیدن‭ ‬نداشت.
 
 
براي‏‭ ‬آن‭ ‬که
کِرم‏‭ ‬دروغ‭ ‬و‭ ‬خیانت
در‏‭ ‬جانش‮ ‬می‭ ‬لولید.
و‏‭ ‬او‭ ‬درهیچی‭ ‬متعفن‭ ‬خود‭ ‬می‭ ‬هیچید.‮
 
بیهوده‏‭ ‬است
عشق
محبّت
دوستی.
براي‏‭ ‬آن‭ ‬که
در‏‭ ‬هر‭ ‬نوبت‮ ‬بارور‭ ‬شدن‭ ‬جفتش
ناقوس‮ ‬هاي‭ ‬مرگ‮ ‬را
نه‏‭ ‬یک‮ ‬بار
که‏‭ ‬هفت‮ ‬بار‭ ‬نواخت.
 
‏‭"‬رها‭ "
 
رها‏‭ ‬شده‭ ‬از‭ ‬فساد‭ ‬پوست‮ ‬و‭ ‬تن.
سرسبز‏‭ ‬تر‭ ‬از‭ ‬همیشه...
جوانه‏‭ ‬خواهم‭ ‬زد.
دیگر‏‭ ‬نیلوفر‭ ‬نخواهم‭ ‬بود.
باید‏‭ ‬سرو‭ ‬باشم.
آزاد‏‭ ‬و‭ ‬رها‭ ‬و‭ ‬استوار‭ ‬.
 
 
‏‭"‬جرقه‭ "
 
نخستین‏‭ ‬جرقه
براي‏‭ ‬شفاف‮ ‬و‭ ‬روشن‭ ‬شدن.
از‏‭ ‬روي‭ ‬سیم‭ ‬هاي‭ ‬خطر‭ ‬پریدن.
براي‏‭ ‬بی‭ ‬اعتنا‭ ‬شدن
در‏‭ ‬برابر‭ ‬هر‭ ‬تابلوي‭ ‬پرواز‭ ‬ممنوع‮!!
 
از‏‭ ‬نخستین‭ ‬نگاه‭ ‬تو‭ ‬آغاز‭ ‬شد.
آن‏‭ ‬چراغ
با‏‭ ‬آن‭ ‬شعله‭ ‬هاي‭ ‬فروزان
آن‏‭ ‬ستاره
با‏‭ ‬آن‭ ‬سوسوي‭ ‬از‭ ‬یاد‭ ‬نرفتنی.
 
که‏‭ ‬پیامبر‭ ‬طریقت‮ ‬من‭ ‬است.
 
در‏‭ ‬سراسر‭ ‬این‭ ‬راه‭ ‬ناهموار
از‏‭ ‬نخستین‭ ‬عشق‭ ‬بزرگ‭ ‬من
که‏‭ ‬تویی
آغازیید.
 
 
‭"‬ابديت‭"
 
چرا‏‭ ‬بیایستم؟‮!
چرا‏‭ ‬رسوب‮ ‬کنم؟‮!
نه‏‭ ‬مگر
عشق‮ ‬و‭ ‬زندگی
با‮ ‬بودن‭ ‬من
در‏‭ ‬معناست.
در‏‭ ‬من‭ ‬انگار
ابدیت‮ ‬جاري‭ ‬است.
 
 
‏‭"‬بي‭ ‬تو‭ "
 
بی‏‭ ‬تو‭ ‬زندانی‭ ‬قفسی‭ ‬تنگم
که‏‭ ‬دست‮ ‬بی‭ ‬رحم‭ ‬خاطراتت
تا‏‭ ‬زیانه‭ ‬ام‭ ‬می‭ ‬زند‮!
 
-‮ ‬مدام‭ ‬و‭ ‬پی‭ ‬در‭ ‬پی‮ –
 
بی‏‭ ‬تو‭ ‬سایه‭ ‬اي‭ ‬هستم.
که‏‭ ‬گم‭ ‬کرده‭ ‬ام‭ ‬شخصم‭ ‬را...
در‏‭ ‬شبی‭ ‬سرد‭ ‬وطوفانی.
 
بی‏‭ ‬تو‭ ‬ذهنم
کاغذ‏‭ ‬مچاله‭ ‬شده‭ ‬اي‭ ‬است
بازیچه‮ ‬ی‭ ‬مداد‭ ‬رنگی‭ ‬ها
که‏‭ ‬خطوط‭ ‬آزار‭ ‬دهنده‮ ‬ی
در‏‭ ‬هم‭ ‬و‭ ‬بر‭ ‬هم‮ ‬اش
دل‏‭ ‬گیرم‭ ‬می‭ ‬کند
از‏‭ ‬این‭ ‬روزگار‭ ‬.
 
‮ ‭"‬نامیرا‮"‬   
 
کیست
این‏‭ ‬گرم‮ ‬و‭ ‬سرخ‭ ‬وتپنده
که‏‭ ‬در‭ ‬فراق‭ ‬تو
به‏‭ ‬خون‭ ‬غلتده‮ ‬است؟‮!‬
 
سرخ‮ ‬و‮ ‬نامیرا
در‏‭ ‬سینه‭ ‬آتشی‭ ‬است‮ ‬مرا
که‏‭ ‬دستان‭ ‬تو
برافروخته‮ ‬است.
.
‏‭"‬تجربه‭ "
 
عزیزو‏‭ ‬پاك‭ ‬و‭ ‬بزرگی
چنانکه‏‭ ‬می‭ ‬دانم
چنانکه‏‭ ‬می‭ ‬دانی.
و‏‭ ‬من‭ ‬چنان‭ ‬دوستت‮ ‬می‭ ‬دارم
که‏‭ ‬نه‭ ‬ماهی،‮ ‭ ‬ونه‭ ‬دریا
که‏‭ ‬نه‭ ‬ستاره،‭ ‬و‭ ‬نه‭ ‬کهکشان
که‏‭ ‬نه‭ ‬پرنده،‭ ‬ونه‭ ‬پرواز
آن‮ ‬گونه‮ ‬عشق‭ ‬را
تجربه‏‭ ‬نتوانند‭ ‬کرد‭ ‬.
 
‏‭"‬ادراك‭"
 
متبّرك‮ ‬مانی‭ ‬،‮ ‬اي‭ ‬عشق‮!
که‏‭ ‬تمام‭ ‬وسعت‮ ‬من
ادراك‮ ‬مبهم‭ ‬توست.
 
‏‭"‬جسارت‭ "
 
حتّی‏‭ ‬اگر‭ ‬بنا‭ ‬باشد
برروي‏‭ ‬سیم‭ ‬هاي‭ ‬خطر‭ ‬پا‭ ‬نهاد‭ 
پرواز‏‭ ‬را‭ ‬تجربه‭ ‬باید‭ ‬کرد
جسور‏‭ ‬و‭ ‬بی‭ ‬پروا‭ ‬.
 
‏‭"‬خبر‭ "
در‏‭ ‬دل‭ ‬من‭ ‬بجز‭ ‬حسرت
به‏‭ ‬جز‭ ‬اندوه‭ ‬گران
خبري‏‭ ‬دیگر‭ ‬نیست.
نه‏‭ ‬دگر‭ ‬نرگس‮ ‬منتظري‭ ‬در‭ ‬گلدان
نه‏‭ ‬دگر‭ ‬تاب‮ ‬و‭ ‬تب‮ ‬ماهی‭ ‬احساس‮ ‬دلم‭ ‬.
همه‏‭ ‬هرچه‭ ‬که‭ ‬بود
همه‏‭ ‬هرچه‭ ‬که‭ ‬هست
خبر‏‭ ‬گم‭ ‬شدن‭ ‬جفت‮ ‬من‭ ‬است.
 
‏‭"‬خرابات‭"
 
خرابتر‏‭ ‬از‭ ‬آنم
که‏‭ ‬خرابم‭ ‬کند‭ ‬کسی‮!!
آي‏‭ ‬آشنا‮!
از‏‭ ‬چه‭ ‬چنین‭ ‬بیگانه‭ ‬با‭ ‬منی؟
در‏‭ ‬خرابات‮ ‬عاشقان‮ ‬کم‮ ‬بگرد‮!
مبادا‏‭ ‬که‭ ‬خرابت‮ ‬کند
نرگس‮ ‬مخمور‭ ‬عاشقی‭ ‬.
 
‏‭"‬جرم‭ "
 
من‏‭ ‬آدمم
نه‏‭ ‬آدمک.
بازیگرم
نه‏‭ ‬بازیچه.
از‏‭ ‬مفعول‭ ‬بودن‭ ‬گریخته‭ ‬ام
تا‏‭ ‬مختار‭ ‬فعل‭ ‬خود‭ ‬باشم.
تمام‏‭ ‬جرم‭ ‬من‭ ‬این‭ ‬است‮ ‬که
محکومم‏‭ ‬میکنند
به‏‭ ‬تبعید،‭ ‬همیشه‭ ‬.‭ 
 
 
"پاييزي‏‭ "
 
اینکه‏‭ ‬می‭ ‬نویسم‭ ‬به‭ ‬درد
صدای‮ ‬هق‮ ‬هق‮ ‬گریه‮ ‬های‭ ‬من‭ ‬است...
صداي‏‭ ‬شکستن‭ ‬ساقه‭ ‬سبز
در‏‭ ‬پشت‮ ‬پنجره‭ ‬هاي‭ ‬بسته‭ ‬پاییزي.
 
‏‭"‬بكارت‭ "
 
دست‮ ‬هاي‭ ‬اعتمادت‮ ‬را
در‏‭ ‬خاك‮ ‬بِکر‭ ‬قلب‮ ‬من‭ ‬بِکار...
من‏‭ ‬بستر‭ ‬رودهاي‭ ‬صاف‮ ‬و‭ ‬آبی‭ ‬ام
وسرسراي‏‭ ‬خانه‭ ‬ام‭ 
آئینه‏‭ ‬هاي‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬توست.
 
‏‭"‬اگر‭ ‬مي‭ ‬كاشتي‭ ‬ام‭ "
 
بوي‏‭ ‬نارنج‭ ‬می‭ ‬دهد‭ ‬پیرهنت
و‏‭ ‬شلغم،‮ ‬مزره...‮
 
برخاك‮ ‬بکر‭ ‬قلبت‮ 
اگر‏‭ ‬می‭ ‬کاشتی‭ ‬ام
بارور‏‭ ‬می‭ ‬شدم.
دختري‏‭ ‬می‭ ‬زادم‭ ‬همرنگ‮ ‬بهار.
گونه‏‭ ‬هایش‮ ‬از‭ ‬سیب
زلفکانش‮ ‬از‭ ‬مُشک
پوستش‮ ‬از‭ ‬گلبرگ
لبانش‮ ‬از‮ ‬آلاله
گریبانش‮ ‬از‭ ‬گل‭ ‬یاس...
رنگ‮ ‬اش‮ 
‬رنگ‮ ‬مهتابی
قلب‮ ‬اش‮ ‬آفتابی
در‏‭ ‬حنجره‭ ‬اش‮ ‬آواز‭ ‬کوهستان
و‮ ‬در‭ ‬نگاهش‮ ‬خورشید
تو‏‭ ‬اگر‭ ‬می‭ ‬کاشتی‭ ‬ام‭ ‬...
 
‏‭"‬كوتاه‭ "
 
کوتاه،‏‭ ‬مثل‭ ‬روزهاي‭ ‬خوب‮ ‬عاشقی
کوتاه،‏‭ ‬مثل‭ ‬دستهاي‭ ‬ما-‭ ‬ز‭ ‬دامن‭ ‬یاران
کوتاه،‏‭ ‬مثل‭ ‬حوصله‭ ‬دوست
کوتاه،‮ ‬مثل‭ ‬زندگی‭ ‬گل.
 
‏‭"‬باد‭ ‬بادك‭ "
 
آن‏‭ ‬باد‭ ‬بادك
که‏‭ ‬در‭ ‬اوج‭ ‬بود
دیدي‏‭ ‬چطور
با‮ ‬اشاره‭ ‬دستان‭ ‬کودکی
از‏‭ ‬نخ‭ ‬اعتمادش‮ ‬بریده‭ ‬شد‭ ‬؟‮
 
بازیچه‏‭ ‬بود
زندگیم
در‏‭ ‬دستان‭ ‬کودکی‭ ‬ات...
هرزگی‮ ‬را‮ ‬ببین
که‏‭ ‬دلم‭ ‬باز‭ ‬تو‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬خواهد‭ ‬.
 
‭"‬تولّد‭ "
 
تو‏‭ ‬که‭ ‬رفتی
بالهایم‏‭ ‬را‭ ‬سوزاندند.
خاکستر‏‭ ‬اش‭ ‬را
به‏‭ ‬تو‭ ‬خواهم‭ ‬سپرد
تا‏‭ ‬در‭ ‬باد‭ ‬رهایش‮ ‬کنی.‮
 
چرا‏‭ ‬بهراسم‭ ‬از‭ ‬مرگ؟
چرا‏‭ ‬بترسم‭ ‬از‭ ‬زندان؟
چرا‏‭ ‬در‭ ‬وحشت‮ ‬باشم‭ ‬از‭ ‬شکنجه‭ ‬؟
 
بوي‏‭ ‬خاکستر‭ ‬مرا
عقابها‏‭ ‬نفس‮ ‬می‭ ‬کشید...
من‏‭ ‬در‭ ‬تنّفس‮ ‬آنها
توّلدی‏‭ ‬دوباره‭ ‬می‮ ‬یابم.
 
‏‭"‬درد‭ ‬دل‭"
 
پروین‏‭ ‬نیستم
فروغ‏‭ ‬نیستم
شعر‏‭ ‬می‭ ‬خوانم
کتاب‮ ‬به‮ ‬امانت‮ ‬می‭ ‬دهم
و‏‭ ‬درد‮ ‬دل‮ ‬می‭ ‬نویسم.
 
‏‭"‬سيه‭ ‬پوش‭ "
 
دو‏‭ ‬چشم‭ ‬تو
سیاه‏‭ ‬و‭ ‬عمیق
و‏‭ ‬شب
که‏‭ ‬تیره‭ ‬تر‭ ‬از‭ ‬بخت‮ ‬من‭ ‬و‭ ‬زلف‮ ‬شماست.
قسم‏‭ ‬به‭ ‬شام‭ ‬دیده‭ ‬ات‮ ‬اي‭ ‬دوست
که‏‭ ‬جمله‭ ‬سیه‭ ‬پوش‮ ‬منند
به‏‭ ‬ماتم‭ ‬اندر‮ ‬وغم‭ ‬.
 
‏‭"‬پيوند‭ "
 
چنان‏‭ ‬به‭ ‬یاد‭ ‬توام
اي‏‭ ‬ز‭ ‬یاد‭ ‬من‭ ‬غافل
که‏‭ ‬نه‭ ‬پرنده‭ ‬،‮ ‬نه‭ ‬پرواز
که‏‭ ‬نه‭ ‬زمین‭ ‬و‭ ‬نه‭ ‬سبزه
پیوندي‏‭ ‬از‭ ‬این‭ ‬جنس‮ ‬را
تجربه‏‭ ‬نتوانند‭ ‬کرد‭ ‬.
 
‏‭"‬نياز‭ "
نیازمند‏‭ ‬توام
مثال‏‭ ‬سبزه‭ ‬به‭ ‬آب
مثال‏‭ ‬پرنده‭ ‬به‭ ‬پرواز
مثال‏‭ ‬عشق‭ ‬به‭ ‬عاشق.‮
 
نیازمند‏‭ ‬توام
و‏‭ ‬لمس‮ ‬دستانت
که‏‭ ‬مهربان‭ ‬بودند.‮
 
نیازمند‏‭ ‬توام
ودعواي‏‭ ‬هر‭ ‬روزه
و‏‭ ‬جَرو‭ ‬بحث‮ ‬های‮ ‬دوباره‭ ‬.
 
‏‭"‬دور‭ ‬زندگي‭"
 
تمام‏‭ ‬شب
گریستم‏‭ ‬که‭ ‬بیایی‮!
نیامدي‏‭ ‬و‭ ‬روز‭ ‬شد.
تمام‏‭ ‬روز
ازتو‏‭ ‬خواندم
براي‏‭ ‬تو‭ ‬نوشتم.
شب‮ ‬آمد‭ ‬و‭ ‬....تکرار‭ ‬...
چه‏‭ ‬چاره
اي‏‭ ‬رمیده‭ ‬از‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬عشقم
که‏‭ ‬دوره‭ ‬می‭ ‬شود
این‏‭ ‬دوره‭ ‬ها
با‏‭ ‬نام‭ ‬زندگی.
 
‏‭"‬قفس‭ "
 
وقتی‏‭ ‬که‭ ‬قناري‭ ‬رفت‮ ‬و‭ ‬برنگشت
براي‏‭ ‬من‭ ‬قفسی‭ ‬ماند‭ ‬خالی‭ ‬از‭ ‬پرواز
من‏‭ ‬شکستم.
و‏‭ ‬هیچ‭ ‬دستی
تیکه‏‭ ‬هاي‭ ‬مرا‭ ‬جمع‭ ‬نکرد.
و‏‭ ‬آن‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬من‭ ‬تنیده‭ ‬بود
رفت‮ ‬و‭ ‬بر‭ ‬نگشت.
 
‏‭"‬بزرگترين‭ ‬دروغ‭ "
 
وقتی‏‭ ‬در‭ ‬تو‭ ‬شناور‭ ‬شدم
فکر‏‭ ‬کردم
خوشبخت‮ ‬ترین‭ ‬ذره‮ ‬ی‭ ‬هستی‭ ‬ام.‮
 
وقتی‏‭ ‬در‭ ‬امتداد‭ ‬فانوس‮ ‬نگاهت
جاري‏‭ ‬شدم
فکر‏‭ ‬کردم
نقطه‏‭ ‬پایانی.‮
 
برسالیان‏‭ ‬دیرپاي‭ ‬آزردگی‭ ‬هایم
چه‏‭ ‬می‭ ‬دانستم
که‮ ‬عشق‮ ‬
بزرگترین‭ ‬دروغ‭ ‬زندگی‭ ‬ام‮ ‬خواهد‭ ‬شد‭ ‬؟‭!
 
"لغزش‏‭ "
 
بلورین‏‭ ‬جامی‭ ‬بودم
درمیان‏‭ ‬مهربانی‭ ‬انگشتانت
شکستی‏‭ ‬ام‭ ‬به‭ ‬بی‭ ‬مهری‭…‮
 
تابناك‮ ‬گوهري‭ ‬بودم
برگردن‮ ‬شرافتت.
 
لغزید‮ ‬گناهی
بردستان‏‭ ‬تردیدت
زنجیر‏‭ ‬علاقه‭ ‬از‮ ‬هم‮ ‬بگسست.
‬برخاك‮ ‬افتادم
شاید‏‭ ‬که‭ ‬تو
پذایراي‏‭ ‬سجده‭ ‬هایم‭ ‬باشی
و‏‭ ‬دگرباره‭ ‬مرا‭ ‬بخود‭ ‬خوانی...
 
‮«‬همه‭ ‬چیزت‮ ‬دروغ‭ ‬بود.‮»
 
دروغ‏‭ ‬بود.
همه‏‭ ‬چیزت‮ ‬دروغ‭ ‬بود.
و‏‭ ‬تو
کذابّترین‏‭ ‬ابومسلمی‭ ‬بودي
که‏‭ ‬براي‭ ‬قلب‮ ‬ساده‭ ‬ام
آیه‏‭ ‬هاي‭ ‬مقدس‮ ‬وحی‭ ‬می‭ ‬خواندي.
به‏‭ ‬چند‭ ‬ارزید؟‭!
آن‏‭ ‬عشقی‮ ‬که‮ ‬تو‮ ‬می‭ ‬گفتی؟‮!‬  (حذ-اش‮)
به‏‭ ‬یک‮ ‬ویزا‭ ‬؟‭!
به‏‭ ‬یک‮ ‬سلام‭ ‬رئیس؟‭!
به‏‭ ‬چند‭ ‬میلیون‭ ‬وام‭ ‬؟‭ !
همه‏‭ ‬هستی‭ ‬من‭…
می‏‭ ‬توانست‮ ‬غزلی‭ ‬باشد
که‏‭ ‬توآن‮ ‬را
ناسروده‏‭ ‬گذاشتی.
همه‏‭ ‬هستی‭ ‬من
می‏‭ ‬توانست‮ ‬شمعی‭ ‬باشد
که‏‭ ‬تو‮ ‬آن‮ ‬را‮ ‬کشتی.
تو‏‭ ‬بارور‭ ‬نشدي‮ ‬که‮ ‬هیچ‮!
هر‏‭ ‬گزهم‮ ‭ ‬نفهمیدي
که‮ ‬معراج‭ ‬گل‭ ‬سرخ‭ ‬یعنی‭ ‬چه‭ ‬؟‭ !
تو‏‭ ‬بارور‭ ‬نشدي‮ ‬که‭ ‬هیچ‮!
طفل‏‭ ‬اعتماد‭ ‬من‭ ‬سقط‭ ‬شد.
 
‏‭"‬آرزو‭ "
 
هر‏‭ ‬وقت‮ ‬که‮ ‬لب‮ ‬حوض
گلبرگ،‮ ‬اطلسی‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬بوسد
دلم‏‭ ‬هواي‭ ‬تو‮ ‬می‭ ‬کند.
که‏‭ ‬بیایی‮
‬و‭ ‬بهار‭ ‬را
به‏‭ ‬باغچه‭ ‬ی‮ ‬ترك‮ ‬خورده‭ ‬ی‮ ‬خانه‭ ‬ام
هدیه‏‭ ‬کنی.
که‏‭ ‬من‭ ‬از‭ ‬دروغ‭ ‬ملولم‮ 
تو‏‭ ‬مرا‭ ‬نور‮ ‬دهی‭ ‬.
 
 
 
‏‭"‬شهيد‭ ‬عشق‭ "
 
چشمانت
رنگین‏‭ ‬کمانی‭ ‬از‭ ‬هفت‮ ‬رنگ‮ ‬عشق‭ ‬است...
مرا‏‭ ‬به‭ ‬خُمخانه‭ ‬بِبر‭ ‬روزي
و‏‭ ‬سرا‮ ‬پاي‭ ‬مرا
سرخآب‮ ‬بِمال.
شهید‏‭ ‬عشق‭ ‬می‭ ‬شوم‭ ‬آخر
می‏‭ ‬دانم.
 
‏‭"‬به‭ ‬كدامين‭ ‬گناه‭ "
 
به‏‭ ‬کدامین‭ ‬گناه‭ ‬عشق‭ ‬را
درمذبح‏‭ ‬خود‭ ‬خواهی‭ ‬ها‭ ‬سر‭ ‬می‭ ‬بُرند؟‭!
به‏‭ ‬کدامین‭ ‬گناه‭ ‬بلوغ‭ ‬را
در‏‭ ‬زیربوته‭ ‬هاي‭ ‬نیلی‭ ‬احساس
به‏‭ ‬مرگ‮ ‬محکوم‭ ‬می‭ ‬کنند؟‭ ‮!
به‏‭ ‬کدامین‭ ‬گناه‭ ‬ما‭ ‬را
لا‏‭ ‬شه‭ ‬اي‭ ‬می‭ ‬خواهند
رها‏‭ ‬شده‭ ‬در‭ ‬مرداب‮ ‬عادت‮ ‬ها‭ ‬؟‭!
 
 
"فاجعه‏‭ "
 
تمام‏‭ ‬فاجعه‭ ‬وقتی‭ ‬آغاز‮ ‬شد
که‏‭ ‬قلب‮ ‬تو‭ ‬یخ‭ ‬بست.
و‏‭ ‬زمستان‭ ‬اطلسی‭ ‬باغچه‭ ‬را‭ ‬خشکاند‭ ‬.
من‏‭ ‬نمی‭ ‬خواستم‭ ‬تمام‭ ‬شود
اما‏‭ ‬اگر‭ ‬تمام‭ ‬نمی‭ ‬شد
تمام‏‭ ‬می‭ ‬شد‭ ‬در‭ ‬من
تمامیت‮ ‬عشق
آزادي،‮ ‬حقیقت.
 
‏‭"‬نيايش‭ "
بی‏‭ ‬تو
به‏‭ ‬لاجوردي‭ ‬مسجد‭ ‬پناه‭ ‬آورد‭ ‬م.
به‏‭ ‬درگاه‭ ‬رود
علف
جنگل
ستاره
و‏‭ ‬از‭ ‬تمامی‭ ‬هستی‭ ‬ام
دستانی‏‭ ‬ساختم
براي‏‭ ‬نیایش
براي‏‭ ‬دعا
تا‏‭ ‬با‭ ‬تو‭ ‬ارتفاع‭ ‬ستاره‭ ‬را‭ ‬اندازه‭ ‬بگیرم.
و‏‭ ‬به‭ ‬شرقی‭ ‬ترین‭ ‬نقطه‭ ‬عالم‭ ‬سفر‭ ‬کنم‭ ‬.
 
‏‭"‬رها‭ "
 
رها‏‭ ‬شده‭ ‬از‭ ‬فساد‭ ‬پوست‮ ‬و‭ ‬تن
سرسبز‏‭ ‬تر‭ ‬از‭ ‬همیشه
جوانه‏‭ ‬خواهم‭ ‬زد.
دیگر‏‭ ‬نیلوفر‭ ‬نخواهم‭ ‬بود.
باید‏‭ ‬سرو‭ ‬باشم
آزاد‏‭ ‬و‭ ‬رها‭ ‬و‭ ‬استوار.
 
‏‭" ‬آرزوي‭ ‬آبي‭ "
 
در‏‭ ‬شهري‭ ‬خاکستري
در‏‭ ‬پاییزي‭ ‬زرد
عشق‮ ‬سرخ
با‏‭ ‬سرانگشتان‭ ‬سفیدش
آرام‏‭ ‬بر‭ ‬پنجره‭ ‬قلبم‭ ‬کوفت
تا‏‭ ‬آرزوي‭ ‬آبی‭ ‬را‭ ‬بر‭ ‬من‮ ‬هدیه‭ ‬دهد‭ ‬.
 
‏‭"‬تیر‭ ‬فراق‭ "
 
دلم‏‭ ‬آتشکده‭ ‬اي‭ ‬است
که‏‭ ‬عشق‭ ‬ات‮ ‬افروخته‭ ‬می‭ ‬دارد.
دلم‏‭ ‬پرنده‭ ‬زخم‮ ‬خورده‭ ‬اي‭ ‬است،‮ ‬به‭ ‬تیر‭ ‬فراق.
کاشکی‏‭ ‬بسوزد‭ ‬این‭ ‬فِراق
که‏‭ ‬مُدام‭ ‬بِسوزم‭ ‬از‭ ‬فِراق.
 
 
چشمانم‏‭ ‬دخترانِ‭ ‬شوق
نشسته‮ ‬ی‭ ‬بر‭ ‬چهارراه‭ ‬فصول
خسته‏‭ ‬از‭ ‬این‭ ‬همه‭ ‬انتظار.
 
 
‏‭" ‬درد‭ ‬عاشقي‭ "
 
هر‏‭ ‬دم‭ ‬در‭ ‬کوره‭ ‬پر‭ ‬لهیب‮ ‬آتشی
به‏‭ ‬امتحان‭ ‬کشیده‭ ‬می‭ ‬شوم.
هر‏‭ ‬دم‭ ‬به‭ ‬فتنه‭ ‬اي‮
‭ ‬آزموده‭ ‬می‭ ‬شوم.
آه‏‭ ‮! ‬از‭ ‬سلسله‭ ‬زلف‭ ‬بتی
که‏‭ ‬چنین‮ ‬در‭ ‬پیچاپیچ‮ ‬راه
به‏‭ ‬درد‭ ‬عاشقی
گرفتارم‏‭ ‬کرده‭ ‬است.
 
 
‏‭"‬سايه‭ "
 
روزي‏‭ ‬که‭ ‬تو‭ ‬رفتی
سرد‏‭ ‬و‭ ‬بی‭ ‬اعتنا
چون‏‭ ‬سایه...
خوار‏‭ ‬و‭ ‬زبون
به‏‭ ‬پاهایت‮ ‬افتادم
که‏‭ ‬نرو.
که‏‭ ‬دوستت‮ ‬دارم
و‏‭ ‬بی‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬میرم.
 
و‏‭ ‬من‭ ‬پشت‮ ‬سیم‭ ‬هاي‭ ‬خاردار
با‏‭ ‬خاري‭ ‬خَلیده‭ ‬به‭ ‬دل
کشان‏‭ ‬کشان‭ ‬همچون‭ ‬سایه
به‏‭ ‬دنبال‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬آیم‭ ‬.
تا‏‭ ‬شاید‭ ‬دلِ‭ ‬سخت‮ ‬تر‭ ‬از‭ ‬سنگت‮ ‬را
به‏‭ ‬رحم‮ ‬آورم
که‏‭ ‬بازآیی
که‏‭ ‬بازآیی.
 
‏‭" ‬وقتي‭ ‬آزادي‭ ‬نباشد‭ "
 
وقتی‏‭ ‬آزادي‭ ‬نباشد
مردمی‏‭ ‬هم‭ ‬نیست.
نان‏‭ ‬هم‭ ‬نیست
سفره‏‭ ‬ها‭ ‬خالی‭ ‬است.
درست‮ ‬همچون‭ ‬قلب‮ ‬ها
خالی‏‭ ‬از‭ ‬عاطفه،‭ ‬خالی‭ ‬از‭ ‬عشق.
و‏‭ ‬یا‭ ‬همچون‭ ‬مغزها
خالی‏‭ ‬از‭ ‬فکر‭ ‬تازه،‭ ‬ایده‮ ‬ی‭ ‬نو.
 
وقتی‏‭ ‬آزادي‭ ‬نباشد
دیگر‏‭ ‬حتّی
ریسمان‏‭ ‬سستی‭ ‬هم‭ ‬نیست
تا‏‭ ‬تو
اعتمادت‮ ‬را‭ ‬از‭ ‬آن‭ ‬بیاویزي.
 
وقتی‏‭ ‬آزادي‭ ‬نباشد
چگونه‏‭ ‬می‭ ‬توان
کِرم‏‭ ‬شبتابی‭ ‬بود
در‏‭ ‬انبوه‭ ‬بوزینه‭ ‬ها؟
 
که‏‭ ‬به‭ ‬جُرم‭ ‬روشنگري
می‏‭ ‬کُشندت
که‏‭ ‬چرا‭ ‬روشنی؟‮!
 
‏‭" ‬پرنده‭ ‬فقط‭ ‬يك‭ ‬پرنده‭ ‬بود‭ "
 
درغروب‮ ‬هر‭ ‬روز
وقتی‏‭ ‬پرنده‭ ‬به‭ ‬بالا‭ ‬نگاه‭ ‬می‭ ‬کرد
میله‏‭ ‬هاي‭ ‬فلزي‮ ‬را‮ ‬میدید
که‮ ‬او‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬آسمان‭ ‬جدا‭ ‬ساخته‭ ‬اند.
پرنده‏‭ ‬با‭ ‬بال‮ ‬هاي‭ ‬شکسته
و‏‭ ‬لبان‭ ‬به‭ ‬هم‭ ‬دوخته‭ ‬اش
براي‏‭ ‬آبی‭ ‬آسمان
شعر‏‭ ‬رهایی‮ ‬می‮ ‬سرود.
در‏‭ ‬خاطر‭ ‬او
جز‏‭ ‬رنگ‮ ‬تیره‭ ‬و‭ ‬خاکستري،‭ ‬هیچ‮ ‬نبود.
زیرا‏‭ ‬پرنده‭ ‬فقط‮ ‬یک‮ ‬پرنده‭ ‬بود‭ ‬.
 
 
‏‭" ‬من‭ ‬هر‭ ‬روز‭ ‬فروتر‭ ‬مي‭ ‬روم‭ "‬
 
چگونه‏‭ ‬بهار‭ ‬را‭ ‬باور‭ ‬توانم‭ ‬کرد
وقتی‮ ‬درختان‭ ‬همه‭ ‬خشکیده‭ ‬اند.
و‏‭ ‬برگها‭ ‬زرد...
و‏‭ ‬جاي‭ ‬تو‭ ‬بر‭ ‬نیمکت‮ ‬رو‭ ‬به‭ ‬غروب‮ ‬باغچه‭ ‬دلمرده
خالی‏‭ ‬است...
وقتی‏‭ ‬که‭ ‬من
تنهاترین‏‭ ‬دختر‭ ‬خاکستري،‭ ‬شهر‭ ‬زردم.
وقتی‏‭ ‬که‭ ‬ذهنم‭ ‬دیگر‭ ‬سبز‭ ‬نیست.
و‏‭ ‬پرندگان‭ ‬آبی‮ ‬احساس
از‏‭ ‬قلبم‭ ‬گریخته‭ ‬اند.
من‏‭ ‬هر‭ ‬روز‭ ‬فروتر‭ ‬می‭ ‬روم
و‏‭ ‬کمتر‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬باور‭ ‬می‭ ‬کنم.
 
 
‏‭" ‬به‭ ‬تو‭ ‬مانند‭ ‬كردن‭ ‬نمي‭ ‬توانم.‭ "
 
چشمانت‮ ‬رنگین‭ ‬کمانی‭ ‬از‭ ‬تمامی‭ ‬رنگهاست.
وقتی‏‭ ‬به‭ ‬چشم‮ ‬هایم‭ ‬خیره‭ ‬می‭ ‬شوي
وقتی‏‭ ‬نسیم‭ ‬عطر‭ ‬پیرهن‭ ‬ترا‭ ‬می‭ ‬پاشد
این‏‭ ‬سپیدۀ‭ ‬دست‮ ‬هاي‭ ‬توست
که‏‭ ‬موهاي‭ ‬طلایی‭ ‬بانوي‭ ‬آسمان‭ ‬را
شانه‏‭ ‬می‭ ‬زند.
 
خنده‏‭ ‬ات‮ ‬شکفتن‭ ‬گل‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬ماند.
و‏‭ ‬گریه‭ ‬ات‮ ‬قطرات‮ ‬شبنم‭ ‬را.
و‏‭ ‬تو‭ ‬چنانی
به‏‭ ‬لطافت‮ ‬و‭ ‬شکوه
به‏‭ ‬پاکی‭ ‬و‭ ‬صمیمیت
که‏‭ ‬نه‭ ‬جویباران،‭ ‬و‭ ‬نه‭ ‬کوهساران
که‏‭ ‬نه‭ ‬آفتاب‮ ‬،‮ ‬و‭ ‬نه‭ ‬گلبرگِ‮ ‬شقایق‮ ‬را
به‏‭ ‬مانند‭ ‬تو‮ ‬نمی‮ ‬یابم.
و‏‭ ‬چنان‭ ‬مقدسی‭ ‬و‭ ‬معصوم
که‏‭ ‬بر‭ ‬مأذنه‭ ‬هاي‭ ‬شهري‭ ‬چنین‭ ‬آلوده
خواندنِ‏‭ ‬نامت‮ ‬را‭ ‬روا‭ ‬نمی‭ ‬دانم‭ ‬.
 
تو‏‭ ‬فاخته‮ ‬ی‭ ‬عشقی
آزاد‏‭ ‬و‭ ‬سبکبال.
که‏‭ ‬چون‭ ‬پرواز‭ ‬میکنی
صداي‏‭ ‬بال‮ ‬هایت
تمامی‏‭ ‬ذرات‮ ‬هستی‭ ‬را
به‏‭ ‬رهایی‭ ‬و‭ ‬پویایی‭ ‬صلا‭ ‬در‭ ‬میدهد‭ ‬.
و‏‭ ‬من‭ ‬هیچ‭ ‬عقاب‮ ‬تیز‮ ‬پروازي‭ ‬را
به‏‭ ‬مانند‭ ‬تو‮ ‬نمی‮ ‬یابم.
 
 
‏‭" ‬حضور‭ "
 
اگر‏‭ ‬آدمی
غیر‏‭ ‬تو‭ ‬را‭ ‬بِهِشت.
دنیاي‏‭ ‬دوزخی
بهشت‮ ‬موعود‭ ‬پیامبران‭ ‬می‮ ‬شود.
و‏‭ ‬لحظات‮ ‬آدمی‭ ‬سرشار‭ ‬از‭ ‬جاودانگی‭ ‬می‭ ‬گردد.
اگر‏‭ ‬حضور‭ ‬مستمر‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬آن‭ ‬لحظات‮ ‬باشد‭ ‬.
 
 
‏‭" ‬هراس‭ ‬از‭ ‬بي‭ ‬تو‭ ‬بودن‭ "
 
باران
گریه‮ ‬ی‭ ‬شبانه‮ ‬ی‭ ‬من‭ ‬است
که‏‭ ‬اینگونه‭ ‬می‭ ‬بارد.
زار...
و‏‭ ‬رعد...
پنجه‮ ‬ی‭ ‬اضطراري‭ ‬است
که‏‭ ‬سینه‭ ‬ام‭ ‬را‭ ‬می‮ ‬خراشد.
و‏‭ ‬سبزه‭ ‬ها
نه‏‭ ‬مگر‭ ‬دستمال‭ ‬سبز‭ ‬خدایند
براي‏‭ ‬سُتردن‭ ‬اشکهاي‭ ‬بیکسی‮ ‬ام.
 
من‏‭ ‬کی‭ ‬ام‭ ‬؟
پرتوي‏‭ ‬از‭ ‬روشنایی‭ ‬روي‭ ‬دوست.
محصور‏‭ ‬سایه‭ ‬ها‭ ‬و‭ ‬محبوس‮ ‬دیوارها
گورستان‏‭ ‬سرد‭ ‬و‭ ‬تاریک
آرزوها،‏‭ ‬امیدها
 
با‏‭ ‬اژدهاي‭ ‬سهمناك‮ ‬هراس
هراس‮ ‬از‭ ‬بی‮ ‬تو‭ ‬بودن
در‏‭ ‬درون‭ ‬.
 
‏‭"‬اگر‭ ‬چه‭ ‬بالي‭ ‬براي‭ ‬پرواز‭ ‬ندارم‭"
 
اگر‏‭ ‬چه‭ ‬بالی‭ ‬براي‭ ‬پرواز‭ ‬ندارم
و‏‭ ‬نه‭ ‬آسمانی‭ ‬براي‭ ‬بال‭ ‬گشودن.
اما‏‭ ‬روزي‭ ‬میله‭ ‬هاي‭ ‬قفسم‭ ‬را
خواهم‏‭ ‬شکست.
و‏‭ ‬آبی‭ ‬آزادي‭ ‬را
در‏‭ ‬آغوش‮ ‬خواهم‭ ‬کشید‭ ‬.
 
گر‏‭ ‬چه‭ ‬می‭ ‬دانم‭ ‬در‭ ‬این‭ ‬سراي
هر‏‭ ‬چه‭ ‬هست‮ ‬عدم‭ "‬است‮ ‬-و-‭ ‬نیست‭" ‮
‬و‭ "‬ناامنی‭"‬.
امّا‏‭ ‬من‭ ‬ایمان‭ ‬دارم‭ ‬به‭ ‬اینکه
در‏‭ ‬نیست‭"‬هستی‭" ‬باید
و‏‭ ‬در‭ ‬نبودن‭ "‬بودنی‭"‬.
 
اگر‏‭ ‬چه‭ ‬هرگز‭ ‬بر‭ ‬صحیفه‭ ‬تاریخ
جزستم‏‭ ‬و‭ ‬نابرابري‭ ‬ننگاشته‭ ‬اند.
اما‏‭ ‬می‭ ‬دانم
که‏‭ ‬یکروز‮ ‬نچندان‮ ‬دور‮ 
‬توده‮ ‬های‮ ‬بیدار‮ ‬بپا‭ ‬خواهند‭ ‬خاست.
و‏‭ ‬ترازوي‭ ‬عدالت‮ ‬را‭ ‬خواهند‭ ‬آویخت.
و‮ ‬آزادی‮ ‬را‮ ‬محقق‮ ‬خواهند‮ ‬ساخت.
من‏‭ ‬ساده‭ ‬لوح‭ ‬و‭ ‬دلِ‭ ‬خوش‮ ‬به‭ ‬وهم‭ ‬نیستم
و‏‭ ‬در‭ ‬آغوش‮ ‬خیال‭ ‬گرم‭ ‬نخفته‭ ‬ام.
چرا‮ ‬که‮ ‬طالب‮ ‬آزادي‭ ‬ام‭ ‬،‭ ‬عدالتم‭ ‬،‭ ‬حقم.‮  
من‏‭ ‬از‭ ‬سکوت‮ ‬امروز
جسارت‮ ‬فریادهاي‭ ‬فردا‭ ‬را
میشنوم.
تو‏‭ ‬نیز
اگر‏‭ ‬سرتا‭ ‬پا‭ ‬گوش‮ ‬باشی‮ 
و‏‭ ‬همه‭ ‬تن‭ ‬چشم
این‏‭ ‬همه‭ ‬را‭ ‬خواهی‮ ‬شنید.
این‏‭ ‬همه‭ ‬را‭ ‬خواهی‭ ‬دید‭ ‬.
 
‏‭"‬براي‭ ‬سرانگشتانت‭ "
 
هر‏‭ ‬صبح‭ ‬گنجشک‮ ‬ها
حرف‮ ‬هایت‮ ‬را‭ ‬تکرارکنان
با‏‭ ‬من‭ ‬زمزمه‭ ‬می‭ ‬کنند.
و‏‭ ‬پرستوان‭ ‬نامت‮ ‬را
که‏‭ ‬متبّرك‮ ‬است‮ ‬و‭ ‬عزیز
بر‏‭ ‬تنه‭ ‬ی‮ ‬درخت‮ ‬پیر‭ ‬بادام‭ ‬حکاّکی.
 
ابرها
سیماي‏‭ ‬نجیب‮ ‬و‭ ‬چشمان‭ ‬اثیري‭ ‬ات‮ ‬را
ترسیم‏‭ ‬می‭ ‬کنند.
و‏‭ ‬گردش‮ ‬پاندول
با‏‭ ‬تیک‮ ‬تاك‮ ‬مداوم‭ ‬ساعت
به‏‭ ‬صداي‭ ‬پاهایت‮ ‬می‭ ‬ماند
که‏‭ ‬همواره‭ ‬در‭ ‬راهند...
و‏‭ ‬من‭ ‬خوب‮ ‬می‭ ‬دانم
که‏‭ ‬انحناي‭ ‬سرانگشتان‭ ‬مهربانت
بر‏‭ ‬گلبرگ‮ ‬هاي‭ ‬لطیف‮ ‬مینا
نقشی‏‭ ‬است‮ ‬همواره‭ ‬ماندگار‭ ‬.
 
‏‭"‬بي‭ ‬تو‭ "
 
بی‏‭ ‬تو
درختِ‮ ‬پیر‭ ‬نارون
که‏‭ ‬تنها‭ ‬شاهد‭ ‬عشق‮ ‬ما‭ ‬بود‭ 
زرد‏‭ ‬شد‭ ‬.
سارها
از‏‭ ‬روي‭ ‬شاخه‭ ‬هاي‭ ‬بلند‭ ‬امرود
پر‏‭ ‬زدند‭ ‬و‭ ‬رفتند.
بی‏‭ ‬تو
آسمان‏‭ ‬ستاره‭ ‬باران‭ ‬نیست.
دوستان‏‭ ‬همدیگر‭ ‬را‭ ‬بنام‭ ‬نمی‭ ‬خوانند.
و‏‭ ‬صداي‭ ‬شکستن‮ ‬ساقه‭ ‬ها
و‏‭ ‬خش‮ ‬خشِ‮ ‬برگها
در‏‭ ‬تمامی‭ ‬وسعت‮ ‬باغ‭ ‬می‭ ‬پیچد.
بی‏‭ ‬تو‭ ‬صدا
صداي‏‭ ‬قارقار‭ ‬کلاغان‭ ‬است.
و‏‭ ‬خُر‭ ‬و‭ ‬پُف‮ ‬بیست‮ ‬و‭ ‬چهار‭ ‬ساعته‭ ‬باغبان
و‏‭ ‬خمیازه‮ ‬ی‭ ‬شبانی‭ ‬که‭ ‬سِپرده‭ ‬است
گله‏‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬خدا‭ ‬.
 
 
‭"‬شانه‭ ‬تنهايي‭ "
 
دو‏‭ ‬آئینه‭ 
شفافتر‏‭ ‬از‭ ‬آب
روشن‏‭ ‬تر‭ ‬از‭ ‬آفتاب‮  
با‏‭ ‬نفس‮ ‬هایی‭ ‬که
عطر‏‭ ‬خاك‮ ‬را‭ ‬دارند
و‮ ‬بوي‭ ‬باران‭ ‬را
از‏‭ ‬بارش‮ ‬خود
خیس‮ ‬می‭ ‬کنند
شانه‏‭ ‬هاي‭ ‬تنهایی‭ ‬مرا‭ ‬.
 
‏‭"‬گناه‭ "
 
گناه‏‭ ‬من‭ ‬این‭ ‬است
که‏‭ ‬پرده‭ ‬هاي‭ ‬ضخیم‭ ‬زردوزي‭ ‬شده‮ ‬ی
خانه‏‭ ‬ام‭ ‬را‭ ‬کنار‭ ‬زدم
و‏‭ ‬از‭ ‬تمامی‭ ‬توانایی‭ ‬ام
مشتی‏‭ ‬ساختم
که‏‭ ‬شیشه‭ ‬تنهایی‭ ‬خود‭ ‬را‭ ‬بشکنم.
تا‏‭ ‬میان‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬آن‭ ‬مردِ‭ ‬دوره‭ ‬گرد
تا‏‭ ‬میان‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬آن‭ ‬سائِل‭ ‬سیاه‭ ‬چادر
تا‏‭ ‬میان‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬کودکان‭ ‬مُردنی‭ ‬همسایه
غربتی‏‭ ‬حس‮ ‬نشود.
 
گناه‏‭ ‬من‭ ‬این‭ ‬است
که‏‭ ‬زندگی‭ ‬را‭ ‬بی‮ ‬قرارداد‭ ‬پذیرفتم.
تا‏‭ ‬نیروي‭ ‬حقیقت‮ ‬صافم‭ ‬کُند
و‏‭ ‬دور‭ ‬دارد‭ ‬از‭ ‬ابتذال‭ ‬عادتها.‮ 
 
گناه‏‭ ‬من‭ ‬این‭ ‬است
که‏‭ ‬می‭ ‬میرم‭ ‬براي‭ ‬آزادي
براي‏‭ ‬تنفس‭"‬هواي‭ ‬تازه‭ "
براي‏‭ ‬دوستی‭ ‬و‭ ‬عشق.
و‏‭ ‬صادق‭ ‬بوده‭ ‬ام‭ ‬با‭ ‬خود
حتّی‏‭ ‬بر‭ ‬روي
صندلی‏‭ ‬هاي‭ ‬بازجویی.
 
 
‏‭"‬به‭ ‬من‭ ‬بگو‭ ‬چرا‭ ‬؟‭"
 
براي‏‭ ‬دوستان‭ ‬هم‮ ‬قفسم‮(‬ستاره‭ ‬تمیزي،‭ ‬رقیه‭ ‬نوجوان‮ ‬وفریده‭ ‬محمد‭ ‬الفت‮)
که‮ ‬در‮ ‬سال‮ ‬های‮ ‬1368-1372‮ ‬با‮ ‬آنها‮ ‬در‮ ‬زندان‮ ‬تبریزبودیم:
 
درشب‮ ‬هاي‭ ‬طویل‭ ‬بازجویی‭ ‬هاي‭ ‬مُمتد
شیارهاي‏‭ ‬سرخی‭ ‬بود
بر‏‭ ‬پاهاي‭ ‬ظریف‭"‬ستاره‭ "‬.
 
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو
اي‏‭ ‬آن‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬دانی
چطور‏‭ ‬انسانی
می‏‭ ‬تواند‭ ‬انسان‭ ‬دیگر‭ ‬را
کتک‮ ‬بزند‭ ‬؟‮!
شکنجه‏‭ ‬بدهد؟‭!
با‏‭ ‬کابل‭ ‬تنش‮ ‬را‭ ‬مجروح‭ ‬کند‭ ‬؟‮!
 
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو
اي‏‭ ‬آن‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬دانی
چرا‏‭ "‬ستاره‭"‬ی‭ ‬مرا
در‏‭ ‬شبی‭ ‬چنین‭ ‬تاریک
که‏‭ ‬می‭ ‬توانست
نور‮ ‬بیفشاند...
و‮ ‬راه‭ ‬بنماید...
در‏‭ ‬سلول‭ ‬هاي‭ ‬تاریک‮ ‬محبوس‮ ‬کرده‭ ‬اند‭ ‬؟‭!
 
و‏‭ ‬به‭ "‬فریده‭"
که‮ ‬خاطره‮ ‬ی‭ ‬یکایک‮ ‬گل‮ ‬های‮ ‬سرخ‮ ‬را‮ ‬درسینه‭ ‬اش‮ ‬کاشته
اجازه‏‭ ‬نمی‭ ‬دهند
تا‏‭ ‬از‭ ‬لبانش‮ ‬نور‮ ‬جاري‭ ‬شود‭ ‬؟‮!‬ 
 
و‮ ‬رقیه
که‏‭ ‬همیشه‭ ‬صریح‭ ‬و‭ ‬بی‭ ‬پرواست
چرا‏‭ ‬هیچ‭ ‬وقت‮ ‬نمی‭ ‬خندد؟‭!
 
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو
اي‏‭ ‬آن‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬دانی‮!
چرا‏‭ ‬می‭ ‬باید
بهاء‏‭ ‬پاکی‭ ‬و‭ ‬شرافت‮ ‬و‭ ‬آزادگی
زندان‏‭ ‬و‭ ‬تبعید‭ ‬و‭ ‬بایکوت‮ ‬باشد؟
به‏‭ ‬من‭ ‬بگو‭ ‬چرا‭ ‬.‭ ‬.‭ ‬.‭ ‬؟‭!
 
" كجاست‏‭ ‬راه‭ ‬رهايي؟‭ "
 
کجاست‮ ‬راه‭ ‬نجات؟‮!
کجاست‮ ‬آن‭ ‬کسی‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬گویند:
بُعد‏‭ ‬ندارد.
و‏‭ ‬رنگش‮ ‬به‭ ‬رنگ‮ ‬بی‭ ‬رنگی‮ ‬است؟‮!
و‏‭ ‬چیست‮ ‬حقیقت؟‭!
حقیقت‮ ‬آیا‭ ‬سیاهی‭ ‬چشمان‭" ‬ستاره‭" ‬نبود؟‮!
که‏‭ ‬در‭ ‬پشت‮ ‬دیوارهاي‭ ‬نا‭ ‬برابري
به‏‭ ‬سقف‮ ‬خیره‭ ‬می‭ ‬شد.
و‏‭ ‬با‭ ‬نردبان‭ ‬اعتماد‭ ‬به‮ ‬توده‮ ‬های‮ ‬زحمتکش
به‮ ‬حقیقت‭ ‬می‭ ‬پیوست؟‮!
 
حقیقت‮ ‬آیا‭ ‬همان‭ ‬درخشش‮ ‬نگاه‭ ‬دخترك
معصومی‏‭ ‬نیست
که‏‭ ‬مادرش‮ ‬به‭ ‬کفّاره‭ ‬گناهانش
او‏‭ ‬را‭ ‬زاد‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬چاه‭ ‬انداخت؟‮!
 
چرا‏‭ ‬کسی‮ ‬صداي‭ ‬مرا‭ ‬نمی‮ ‬شنود؟
من‏‭ ‬در‭ ‬کدام‭ ‬نقطه‭ ‬از‭ ‬زمان‭ ‬ایستاده‭ ‬ام
که‏‭ ‬چنین‭ ‬بوي‭ ‬درد‭ ‬و‭ ‬نور‭ ‬می‭ ‬دهد‭ ‬پیرهنم؟‮!
 
تمام‏‭ ‬شهر
تمام‏‭ ‬کلاغان‭ ‬شهر‭ ‬می‭ ‬دانند
که‏‭ ‬من‭ ‬از‭ ‬این‭ ‬همه‭ ‬اجسام‭ ‬سه‭ ‬بُعدي‭ ‬سرگردان
که‏‭ ‬بی‭ ‬هیچ‭ ‬عشقی‭ ‬و‭ ‬احساسی
رخوِت‮ ‬تن‮ ‬های‮ ‬شان‭ ‬را‭ ‬با‭ ‬خود
به‏‭ ‬بستر‭ ‬متعفن‭ ‬شبها‭ ‬می‭ ‬سپارند
تا‏‭ ‬آبستن‭ ‬نوزادان‭ ‬بی‭ ‬سر‭ ‬و‭ ‬بی‮ ‬قلب‮ ‬شوند
چه‏‭ ‬مایه‭ ‬بیزارم‭ ‬.
 
تو‏‭ ‬هیچ‭ ‬می‭ ‬دانی.
چرا‏‭ ‬من‭ ‬بدنام‭ ‬ترین‭ ‬دختر‭ ‬شهرم‭ ‬؟‭!
زیرا‏‭ ‬کافر‭ ‬شدم‭ ‬و‭ ‬هستم‭ ‬خواهم‭ ‬بود.
به‏‭ ‬مکتب‮ ‬آري‮!!
 
حلّاِج‏‭ ‬جان‭ ‬مرا
چه‏‭ ‬باك‮ ‬از‭ ‬مردن؟‮!
چرا‏‭ ‬که‭ ‬از‭ ‬وقتی
پشت‮ ‬به‭ ‬قبله
رو‏‭ ‬به‭ ‬سوي‭ ‬گلسرخ
نماز‏‭ ‬می‭ ‬خوانم
به‏‭ ‬هر‭ ‬کجا‭ ‬که‭ ‬می‭ ‬روم.
چوبه‏‭ ‬دار‭ ‬خودم‭ ‬را
بر‏‭ ‬دوش‮ ‬میکشم.
 
 
‏‭"‬قفس‭ "
 
وقتی‏‭ ‬قناري‭ ‬رفت‮ ‬و‭ ‬برنگشت
براي‏‭ ‬من‭ ‬قفسی‭ ‬ماند‭ ‬خالی‭ ‬از‭ ‬پرواز.
من‮ ‬شکستم
وهیچ‏‭ ‬دستی
تیکه‮ ‬های‭ ‬مرا‭ ‬جمع‭ ‬نکرد.
و‏‭ ‬آن‭ ‬که‭ ‬در‭ ‬من‭ ‬تنیده‭ ‬بود‮ 
رفت‮ ‬و‭ ‬دیگر‭ ‬برنگشت.
 
 
‏‭"‬بيدادگاه‭ ‬تبرها‭ "
 
من‏‭ ‬درتو‭ ‬کاشته‭ ‬شده‭ ‬ام.
من‏‭ ‬در‭ ‬ریشه‭ ‬هاي‭ ‬تو‭ ‬زندگی‭ ‬میکنم.
و‏‭ ‬از‭ ‬روزنه‭ ‬ی‮ ‬برگ‮ ‬هاي‭ ‬تو
نور‏‭ ‬جذب‮ ‬میکنم.
نفس‮ ‬می‭ ‬کشم.
 
در‏‭ ‬بیدادگاه‭ ‬تبرها
سبزبودن
گناه‏‭ ‬کبیره‭ ‬اي‭ ‬است
که‏‭ ‬حکم‭ ‬محتومش
آویخته‏‭ ‬شدن
بر‏‭ ‬صلیبی‭ ‬است
که‏‭ ‬مسیح‭ ‬می‭ ‬گرداند
عاقبت
حوّاریون‏‭ ‬این‭ ‬راه‭ ‬سرخ‭ ‬را‭ ‬.
 
‏‭" ‬زنداني‭ "
 
چرا‏‭ ‬بر‭ ‬بی‭ ‬کسی‭ ‬عاطفه
و‏‭ ‬بیهودگی‭ ‬عشق‮ ‬نگریم؟‮!
وقتی‏‭ ‬لرزش‮ ‬دست‮ ‬و‭ ‬دلم
دام‏‭ ‬فریبی‭ ‬شد.
تا‏‭ ‬ایّوب‮ ‬جانم‭ ‬را
زندانی
سیاه‏‭ ‬دل‭ ‬ترین‭ ‬نهنگ‮ ‬ها‭ ‬سازد.
 
‏‭" ‬تجربه‭ "
 
بهار‏‭ ‬نمی‭ ‬آید.
و‏‭ ‬چراغ‭ ‬هزار‭ ‬تکه‮ ‬ی‭ ‬قلبم
نه‏‭ ‬یکبار
که‏‭ ‬هزار‭ ‬بار
تجربه‏‭ ‬می‮ ‬کند
شکستن‏‭ ‬را‭ ‬.
 
 
 
‏‭*‬" پنجره‭ ‬"
 
وقتی‏‭ ‬پرنده
بی‮ ‬توجه‭ ‬به
تابلوهاي‏‭ ‬پرواز‭ ‬ممنوع...
از‏‭ ‬ارتفاع‭ ‬سیم‭ ‬هاي‭ ‬خطر
بالاتر‏‭ ‬بپرد.
لب‮ ‬هاي‭ ‬پنجره
براي‏‭ ‬خندیدن
تا‏‭ ‬انتهاء‭ ‬آسمان
باز‏‭ ‬خواهد‭ ‬شد.
 
‏‭" ‬جزيره‭ "
 
من‏‭ ‬یکی‭ ‬جزیره‭ ‬ام
محصور‏‭ ‬موج‭ ‬هاي‭ ‬عاصی‭ ‬و‭ ‬آب‮ ‬هاي‭ ‬سرد.
بیا‏‭ ‬مرا‭ ‬ببر‭ ‬اي‭ ‬یار
چرا‏‭ ‬که‭ ‬آن‭ ‬قلّه
آن‏‭ ‬ارتفاع‭ ‬ناشناخته
آشیانه‏‭ ‬ی‮ ‬روح‭ ‬من‭ ‬است.
 
من‏‭ ‬آن‭ ‬بالا‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬شناسم
و‏‭ ‬نی‭ ‬گلوي‭ ‬من
سرخ‏‭ ‬و‭ ‬آفتابی
براي‏‭ ‬هرچه‭ ‬سبزه‭ ‬و‭ ‬گل‭ ‬است
ترانه‏‭ ‬هاي‭ ‬سبز‭ ‬می‮ ‬سراید‭ ‬.
 
 
‏‭" ‬لحظه‭ ‬عاشقي‭ "
 
تو‏‭ ‬مثل‭ ‬خواب‮ ‬دم‭ ‬صبحی.
عزیزي...
تو‏‭ ‬مثل‭ ‬حوض‮ ‬پر‭ ‬از‭ ‬آبی
زلالی...
تو‏‭ ‬مثل‭ ‬لحظه‭ ‬عاشق‮ ‬شدنی‭ ‬.
 
‏‭"‬تو‭ ‬از‭ ‬کدامین‭ ‬قبیله‮ ‬ای؟‮"
 
پژواك‮ ‬صدایت‮ ‬را
از‏‭ ‬لبان‭ ‬سنگی‮ ‬کدامین‭ ‬صخره‭ ‬خواهم‮ ‬شنید‭ ‬؟
در‏‭ ‬آئینه‭ ‬کدامین‮ ‬رود
تصویر‏‭ ‬تو‭ ‬جاري‭ ‬است؟
تو‏‭ ‬درانتهای‭ ‬کدام‭ ‬کوچه‭ ‬ایستاده‭ ‬اي‭ ‬؟
این‮ ‬چنین‭ ‬سبز‭ ‬و‭ ‬تن‭ ‬بلور
که‏‭ ‬پر‭ ‬می‭ ‬کنی‮ ‬جام‭ ‬تنهایی‭ ‬مرا
با‏‭ ‬صد‭ ‬فتنه‭ ‬،‭ ‬صد‭ ‬بلا...
تو‏‭ ‬در‮ ‬امتداد‭ ‬کدام‭ ‬جاده‭ ‬جاري‭ ‬می‭ ‬شوي
این‮ ‬چنین‭ ‬آبی‭ ‬و‭ ‬آزاد.
که‏‭ ‬جاِن‭ ‬من
زندانی‏‭ ‬چاه‮ ‬زنخدان‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬شود.
و‏‭ ‬روحم‭ ‬اسیر‭ ‬دستان‭ ‬آفتابی‭ ‬ات.
تو‏‭ ‬در‭ ‬کدامین‮ ‬نقطه‮ ‬از‮ ‬زمینی‭ ‬؟
تو‏‭ ‬از‭ ‬کدامین‭ ‬قبیله‮ ‬ای؟
 
 
‏‭" ‬غسل‭ ‬نور‭ "
 
کاشکی
باران‏‭ ‬ببارد‭ ‬شبی
تا‏‭ ‬گیسوانم‭ ‬را
با‏‭ ‬باران‭ ‬بشویم.
 
با‏‭ ‬سبزه‭ ‬برویم
عشق‮ ‬را‭ ‬نفس‮ ‬بکشم.
 
و‏‭ ‬آزادي‭ ‬را
با‏‭ ‬نور‮ ‬سرخ‭ ‬غسل‭ ‬دهم.
 
کاشکی‏‭ ‬شبی‮ ‬باران‮ ‬ببارد.
 
‏‭" ‬عاشقانه‭ "
 
عاشقانه‏‭ ‬ها‭ ‬را
کس‮ ‬نمی‮ ‬سراید.
عاشقانه‏‭ ‬ها‭ ‬را
عشق‮ ‬می‭ ‬سراید.
زنده‏‭ ‬باشی‭ ‬اي‭ ‬عشق
که‏‭ ‬چنین‭ ‬خوب‮ ‬و‭ ‬بزرگی.
که‏‭ ‬چنین‭ ‬صاف‮ ‬و‭ ‬باران‭ ‬زده‭ ‬أي.
 
 
‏‭" ‬آغاز‭ "
 
من‏‭ ‬از‭ ‬معصومیت‮ ‬نگاه‭ ‬تو
از‏‭ ‬سادگی‭ ‬کودکانه‭ ‬ات
دانستم
که‏‭ ‬رویش‮ ‬یک‮ ‬برگ
گریه‮ ‬ی‭ ‬یک‮ ‬ابر
بی‏‭ ‬سبب‭ ‬نخواهد‭ ‬بود.
 
دانستم‏‭ ‬که‭ ‬دیوان‭ ‬زندگی‭ ‬ام
از‏‭ ‬غزل‭ ‬هاي‭ ‬عاشقانه
جان‏‭ ‬خواهد‭ ‬یافت.
دانستم
که‏‭ ‬عشق‭ ‬را‭ ‬آغازي‭ ‬دگرباره‭ ‬خواهد‭ ‬بود‭ ‬.
 
‭" ‬جاودانه‭ "
 
تو‏‭ ‬در‭ ‬من‭ ‬جاودانه‭ ‬شده‮ ‬ای
و‏‭ ‬من‭ ‬بوي‭ ‬خدا‭ ‬را
از‏‭ ‬عطر‭ ‬نفس‮ ‬هاي‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬شنوم.
و‏‭ ‬از‭ ‬تمامی
گناهان‏‭ ‬کرده‭ ‬و‭ ‬ناکرده
به‏‭ ‬محراب‮ ‬دست‮ ‬هاي‭ ‬بارانی‭ ‬ات
پناه‏‭ ‬می‭ ‬برم.
‏‭ 
 
" حضور‏‭ ‬دائم‭ "
 
تنت‮ ‬ارزانی‮ ‬دیگران‭ ‬باد
قلبت‮ ‬را
احساس‮ ‬آبی‭ ‬و‭ ‬آزادت‮ ‬را
به‏‭ ‬من‭ ‬ببخش.
نامت‮ ‬ارزانی‭ ‬دیگران‭ ‬باد
مفهوم‏‭ ‬عمیق‮ ‬و‭ ‬آسمانی
اسمت‮ ‬را‭ ‬به‭ ‬من‭ ‬بگو.
خلوتگاه‮ ‬ی‭ ‬خانه‭ ‬ات‮ ‬ارزانی‭ ‬این‭ ‬و‭ ‬آن‭ ‬باد
مرا‏‭ ‬به‭ ‬خلوتگه‭ ‬آب‮ ‬ببر.
به‏‭ ‬آنجا‭ ‬که‭ ‬عشق‮ ‬به‭ ‬دریا‭ ‬می‭ ‬پیوندد...
و‏‭ ‬دریا‭ ‬به‭ ‬آسمان
و‏‭ ‬آسمان‭ ‬به‭ ‬خدا
به‏‭ ‬ابتداي‭ ‬جهان
آنجا‏‭ ‬که‭ ‬مسیحاي‭ ‬عشق
می‏‭ ‬گُدازد‭ ‬و‭ ‬می‭ ‬نوازد...
می‏‭ ‬میراند‭ ‬و‭ ‬باز‭ ‬می‭ ‬آفریند
به‏‭ ‬آنجا‭ ‬که‭ ‬سبزه‭ ‬حرف‮ ‬می‭ ‬زند
به‏‭ ‬آنجا‭ ‬که‭ ‬صفحه‮ ‬ی‭ ‬خاك
پر‏‭ ‬می‭ ‬شود‭ ‬از‭ ‬جايِ‭ ‬پاي‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬تو
به‏‭ ‬آنجا‭ ‬که‭ ‬تو،‭ ‬من‮ ‬می‭ ‬شوي
و‏‭ ‬من‭ ‬،‭ ‬تو
 
آه‏‭ ‬.‭ ‬.‭ ‬.
اي‏‭ ‬یگانه‮ ‬صمیمی
اي‏‭ ‬جاودانه
اي‏‭ ‬حقیقت‮ ‬هستی
براي‏‭ ‬من‮ ‬تو‭ ‬بمان‭ ‬اي‭ ‬عشق
که‏‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬سراسر‭ ‬وجود‭ ‬من
معناي‏‭ ‬حضور‭ ‬دائمی‭ ‬.
 
‏‭" ‬پيچك‭ "
 
تمام‏‭ ‬هستی‭ ‬من
چارچوب‏‭ ‬پنجره‭ ‬اي‭ ‬است
که‏‭ ‬تصویر‭ ‬ترا
قاب‏‭ ‬می‭ ‬گیرد‭ ‬.
 
تمام‮ ‬هستی‭ ‬من
گیاه‏‭ ‬خودرو‭ ‬و‭ ‬تنهایی‭ ‬است
که‏‭ ‬پیچک‭ ‬یادِ‭ ‬تو
از‏‭ ‬آن‭ ‬بالا‭ ‬می‭ ‬رود.
 
تمام‏‭ ‬حرف‭ ‬هاي‭ ‬من
قصه‏‭ ‬هاي‭ ‬مکرر‭ ‬عشق‭ ‬است
کهنه‏‭ ‬ولی‭ ‬بی‭ ‬پیرایه
که‏‭ ‬براي‭ ‬تو‭ ‬تکرار‭ ‬می‮ ‬کنم.
 
 
‏‭" ‬جشن‭ ‬ماهي‭ ‬ها‭ "
 
بیا‏‭ ‬و‭ ‬هواي‭ ‬مانده‭ ‬و‭ ‬نفس‮ ‬گیر‭ ‬خانه‭ ‬ام‭ ‬را
با‏‭ ‬عطر‭ ‬نفس‮ ‬هایت‮ ‬تازه‭ ‬کن.
مرا‏‭ ‬به‭ ‬حوضخانه‮ ‬
چشمه‮ ‬ات‮ ‬ببر
به‏‭ ‬جشن‭ ‬ماهی‭ ‬ها‭ ‬.
 
‏‭" ‬براي‭ ‬آزادي‭ "
 
در‏‭ ‬نگاهت
مرطوبترین‏‭ ‬جنگل‭ ‬هاست
در‏‭ ‬نگاهت
پرنده‏‭ ‬غمگینی‭ ‬است
که‏‭ ‬همواره‭ ‬آزادي‭ ‬را‭ ‬آه‭ ‬می‭ ‬کشد‭ ‬.
 
‏‭" ‬براي‭ ‬نگاهت‭"
 
اگردستهایت‮ ‬را
اگرعاطفه‏‭ ‬ات‮ ‬را
اگرصدایت‮ ‬را
از‏‭ ‬من‭ ‬گرفتی‭ ‬.
 
نگاهت‮ ‬را‭ ‬از‭ ‬من‭ ‬نگیر‭ 
که‏‭ ‬من‭ ‬با‭ ‬نگاه‭ ‬مهتابی‭ ‬تو
در‏‭ ‬ماه‭ ‬خانه‭ ‬می‭ ‬سازم.
با‏‭ ‬خورشید‭ ‬همسایه‭ ‬می‭ ‬شوم
و‮ ‬به‭ ‬سرچشمه‭ ‬نور‭ ‬می‭ ‬رسم‭ ‬.
 
‏‭" ‬بخشش‭ "
 
ترا‏‭ ‬اي‭ ‬پاك،‭ ‬اي‭ ‬صمیمی
اي‏‭ ‬مهربانِ‭ ‬ساده‭ ‬و‭ ‬صادق
ترا‏‭ ‬من
بی‏‭ ‬سببی‭ ‬دوست‮ ‬نمی‭ ‬دارم.‮
 
بزرگ‮ ‬همچون‭ ‬مسیحا
گناه‏‭ ‬یهودا‭ ‬را‭ ‬خواهی‭ ‬بخشید
می‏‭ ‬دانم
می‮ ‬دانم.
 
‏‭" ‬جام‭ ‬جان‭"
 
راهی‮ ‬بزن‭ ‬اي‭ ‬یار‭ ‬ما
اي‏‭ ‬شاه‭ ‬شیرین‭ ‬کار‭ ‬ما
شعري‏‭ ‬بخوان‭ ‬از‭ ‬ناي‭ ‬جان
شاید‏‭ ‬جهان‭ ‬گردد‭ ‬جوان
چرکین‏‭ ‬قباي‭ ‬ظن‭ ‬و‭ ‬کین
از‏‭ ‬قامت‮ ‬یاران‭ ‬بکن
آتش‮ ‬بزن‭ ‬بر‭ ‬جان‭ ‬و‭ ‬تن
تا‏‭ ‬بر‭ ‬رهی‭ ‬از‭ ‬این‭ ‬کفن
حافظ‮ ‬شدم‭ ‬از‭ ‬سرّ‭ ‬غّیب
با‏‭ ‬آفتابی‭ ‬در‭ ‬دهن
با‏‭ ‬شمس‮ ‬شبها‭ ‬در‭ ‬سخن
تا‏‭ ‬بشکنم‭ ‬زندان‭ ‬تن
تن‮ ‬بی‭ ‬تو‭ ‬شد‭ ‬اما‭ ‬کجا‭ ‬؟‭!
جان‏‭ ‬می‮ ‬شود‭ ‬بی‭ ‬جان‭ ‬تو
دل‏‭ ‬در‭ ‬کجا‭ ‬یابد‭ ‬چنین
نوري‏‭ ‬که‭ ‬بود‭ ‬در‭ ‬جان‭ ‬تو‭ ‬؟‭!
بگذشته‏‭ ‬ام‭ ‬از‭ ‬خویشتن
خارج‏‭ ‬شدم‭ ‬از‭ ‬جان‭ ‬و‭ ‬تن
در‏‭ ‬جام‭ ‬جان‭ ‬بنگر‭ ‬مرا
تا‏‭ ‬دریابی‭ ‬ام‭ ‬در‭ ‬خویشتن‭ ‬.
 
‏‭" ‬دلم‭ ‬داغدار‭ ‬قتل‭ ‬عام‭ ‬لاله‭ ‬هاست‭ "
 
درمیان‏‭ ‬حلقه‮ ‬ی‭ ‬دستانت
مثال‏‭ ‬شقایقم
مست‮ ‬و‭ ‬عاشق.
 
جدا‏‭ ‬از‭ ‬گلداِن‭ ‬آغوشت
پایمال‏‭ ‬بادهاي‭ ‬بی‭ ‬امانم
چنانکه‏‭ ‬بینی‭ ‬و‭ ‬دانی.
 
چشم‮ ‬هایم
روشنند‏‭ ‬و‭ ‬تابان
آنگاه‏‭ ‬که‭ ‬خیره‭ ‬اند
در‏‭ ‬چشمانِ‭ ‬تو.
 
چشم‮ ‬هایم
دو‏‭ ‬گورستانِ‭ ‬سرد‭ ‬و‭ ‬تاریکند
آنگاه‏‭ ‬که‭ ‬دلمرده‭ ‬اند‭ ‬و‭ ‬تنها
بی‏‭ ‬نگاهِ‭ ‬جانفزايِ‭ ‬تو.
 
و‏‭ ‬لبانم
بوسه‏‭ ‬گاه‭ ‬بوسه‭ ‬ات
بی‏‭ ‬لبانت‭ ‬ناله‭ ‬گاه
و‏‭ ‬دلم
داغدار‏‭ ‬قتل‭ ‬عام‭ ‬لاله‭ ‬هاست.
 
 
 
‏‭" ‬اگر‭ ‬ما‭ ‬همه‭ ‬يك‭ ‬تن‭ ‬باشيم‭ ‬"
 
اگر‏‭ ‬ما‭ ‬همه‭ ‬یک‮ ‬تن‭ ‬باشیم
و‏‭ ‬یک‮ ‬تن‭ ‬همه‭ ‬ما
می‏‭ ‬توان‭ ‬هر‭ ‬ناممکنی‭ ‬را‭ ‬ممکن‭ ‬ساخت.
 
می‏‭ ‬توان‭ ‬از‭ ‬خاك‮ ‬پرنده‭ ‬ساخت
از‏‭ ‬انسان،‭ ‬خدا.
 
کوه‏‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬دوش‮ ‬گرفت
و‏‭ ‬باد‭ ‬را‭ ‬نشانه‭ ‬رفت.
 
می‏‭ ‬توان‭ ‬کلمات
نتوانستن،ندانستن‮ ‬و‭ ‬نمی‭ ‬شود‭ ‬را
که‏‭ ‬منفورترین‭ ‬کلماتند
از‏‭ ‬تمامی‭ ‬قاموس‮ ‬ها‭ ‬حذف‮ ‬کرد.
 
اگر‏‭ ‬ما‭ ‬همه‭ ‬یک‮ ‬تن‭ ‬باشیم
و‏‭ ‬یک‮ ‬تن‭ ‬همه‭ ‬ما.
 
 
‏‭"‬دهاتي‭ "
 
‮(‬در‭ ‬سوگ‮ ‬پدرم.‭ ‮)
 
اي‏‭ ‬کوه
اي‏‭ ‬استوار
اي‏‭ ‬بلند
اي‏‭ ‬نور
اي‏‭ ‬پرنده
اي‏‭ ‬بهار.
 
ما‏‭ ‬در‭ ‬فراق‭ ‬تو
ابر‏‭ ‬پاره‮ ‬-‮ ‬پاره‭ ‬ایم.
 
انگار
خود‏‭ ‬گریه
خود‏‭ ‬حسرت
خود‏‭ ‬غصه‭ ‬ایم.
 
اندوه‏‭ ‬تو
شکستن‏‭ ‬قلب‮ ‬پرنده‭ ‬بود.
 
اندوه‏‭ ‬تو
زخم‏‭ ‬تلخ‭ ‬تازیانه‭ ‬بود.
 
دستان‏‭ ‬تو
اي‏‭ ‬کارگر‭ ‬پیر
پر‏‭ ‬زخم‭ ‬و‭ ‬پر‭ ‬چروك
به‏‭ ‬یقین‭ ‬باز‭ ‬می‮ ‬کند‭ ‬پنجره‭ ‬ها‭ ‬را.
 
هر‏‭ ‬چند‭ ‬مرده‭ ‬در‭ ‬دل‭ ‬من‮ ‬شور‭ ‬زندگی
امّا
آواز‏‭ ‬ساده‭ ‬ات
اي‏‭ ‬دهاتی‭ ‬ساده
ای‮ ‬دهاتی‮ ‬صمیمی‮ ‬و‮ ‬مهربان
اي‏‭ ‬پدر
 
می‏‭ ‬شکند‭ ‬فاصله‭ ‬ها‭ ‬را
لبهاي‏‭ ‬تو،‭ ‬بوسه‭ ‬گاه‭ ‬فتح‭ ‬می‭ ‬شود.
 
 
‏‭" ‬سكوت‭ ‬مادر‭ ‬مرگ‭"
 
دلم‏‭ ‬ابریست
چشم‮ ‬هایم‭ ‬بارانی
سرم‏‭ ‬طوفانیست.
 
و‏‭ ‬انگار‭ ‬آفتاب‮ ‬تموز‭ ‬است
که‏‭ ‬بر‭ ‬تنم‭ ‬تابیده‭ ‬است.
 
سکوت،‏‭ ‬تلخ‭ ‬و‭ ‬گزنده
سکوت،‏‭ ‬مادر‭ ‬مرگ.
 
مرا‏‭ ‬از‭ ‬اندیشه‮ ‬ی‭ ‬آزاد
از‏‭ ‬تفکر‭ ‬سبز
باز‏‭ ‬می‭ ‬دارد.
 
که‏‭ ‬تا‭ ‬با‭ ‬تو‭ ‬نگویم
چه‏‭ ‬مایه‭ ‬غمگینم.
 
‏‭" ‬جز‭ ‬تو‭ ‬كردگاري‭ ‬نيست‭ "
 
آسمان‏‭ ‬وقتی‭ ‬بغض‮ ‬تو‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬بیند
ابري‏‭ ‬می‭ ‬شود
و‏‭ ‬پنجره‭ ‬هاي‭ ‬باز
از‏‭ ‬احساس‮ ‬دلتنگی‭ ‬ات‮ ‬بسته.
 
هر‏‭ ‬سحرگاه‭ ‬این‭ ‬گریه‮ ‬ی‭ ‬توست
که‏‭ ‬بر‭ ‬بالش‮ ‬سبزه‭ ‬می‭ ‬غلتد.
 
آنکه‏‭ ‬تمامی‮ ‬فصول‭ ‬را‭ ‬میتواند،‭ ‬بشناسد
و‏‭ ‬راز‭ ‬همه‭ ‬رنگها‭ ‬را‭ ‬در‭ ‬یابد.
 
خود‏‭ ‬تویی
و‏‭ ‬جز‭ ‬تو‭ ‬کرد‭ ‬گاري‭ ‬کیست؟‭!
 
تنها‏‭ ‬تویی‭ ‬که‭ ‬آفریده‭ ‬شده‭ ‬أي
تا‏‭ ‬بیافرینی
دوست‮ ‬بداري‭ ‬و‭ ‬عشق‮ ‬بورزي.
همه‮ ‬ی‭ ‬آنچه‭ ‬را
که‮ ‬از‭ ‬ابتدايِ‭ ‬خلقتِ‮ ‬انسان
ستوده‏‭ ‬اند‭ ‬،‭ ‬خود‭ ‬تویی.
و‏‭ ‬جز‭ ‬تو‭ ‬کردگاري‮  ‬نیست؟‮!
 
رازیست‮ ‬میانِ‭ ‬چشم‭ ‬تو‭ ‬و
سرچشمه‏‭ ‬خورشید
 
رازیست‮ ‬میانِ‭ ‬تو‭ ‬و
پرنده‏‭ ‬و‭ ‬پرواز
 
در‏‭ ‬تو‭ ‬کسی‭ ‬است
خوب‮ ‬و‭ ‬صمیمی
بزرگوار‏‭ ‬و‭ ‬مهربان
که‏‭ ‬ترا‭ ‬با‭ ‬خدا‭ ‬و‭ ‬عشق
که‏‭ ‬ترا‭ ‬با‭ ‬کتاب‮ ‬و‭ ‬نور
که‏‭ ‬ترا‭ ‬با‭ ‬گل‭ ‬و‭ ‬سبزه
پیوند‏‭ ‬می‭ ‬زند
و‏‭ ‬از‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬طلبد
بخویش‮ ‬بازآیی‭ ‬.
 
 
 
‏‭" ‬شهادت‭ "
 
به‏‭ ‬ظلمت‮ ‬در
بیژنی‏‭ ‬هستم
با‏‭ ‬دو‭ ‬چشم‭ ‬آرزومند.
 
شاید‏‭ ‬که‭ ‬نگاه‭ ‬ثریاییِ‭ ‬تو
منیژه‏‭ ‬رهایی‭ ‬بخشِ‮ ‬من‭ ‬باشد
از‏‭ ‬چاه‭ ‬تیرگی‭ ‬.
 
ایّوبی‏‭ ‬ام
در‏‭ ‬دلِ‭ ‬نهنگِ‮ ‬آزمندِ‭ ‬تلخکامی.
 
امید‏‭ ‬آنکه
آواز‏‭ ‬لبانت
بر‏‭ ‬من‭ ‬آیاتِ‮ ‬صبر‭ ‬را‭ ‬فرا‭ ‬خواند.
 
ابراهیمی‮ ‬ام
چاقو‏‭ ‬نهاده‭ ‬بر‭ ‬گردنِ‭ ‬اسماعیل‭ ‬خویش.
 
تا‏‭ ‬به‭ ‬اثبات‮ ‬رسانم.
توحید‏‭ ‬در‭ ‬ایمانم‭ ‬را
نسبت‮ ‬به‭ ‬تو
یعنی‮ ‬به‭ ‬اصل‭ ‬نور.
 
به‏‭ ‬خاستگاه‭ ‬کوه‭ ‬و‭ ‬سبزه‭ ‬و‭ ‬آب.
 
عیساي‏‭ ‬ام
آویخته‏‭ ‬بر‭ ‬چار‭ ‬میخ‭ ‬جِهل‭ ‬و‭ ‬تزویر‭ ‬و‭ ‬زر‭ ‬و‭ ‬زور.
 
مصلوب
به‏‭ ‬جرمِ‭ ‬عشق‮ ‬و‭ ‬دوستی.
 
باشد‏‭ ‬که‭ ‬شهادتِ‮ ‬من
و‏‭ ‬دعاي‭ ‬مادرم‭ ‬،‭ ‬مریم‭ ‬عذرا
کفاره‏‭ ‬گناهانِ‭ ‬دیگران‭ ‬باشد.
 
‏‭" ‬باور‭ ‬يك‭ "
 
اي‏‭ ‬یک
اي‏‭ ‬یکی‭ ‬که
خانه‏‭ ‬در‭ ‬آسمان‭ ‬نهم‭ ‬داري
و‏‭ ‬بر‭ ‬دروازه‭ ‬هفت‮ ‬شهر‭ ‬عشق
نامتت‮ ‬حک‭ ‬است.
و‮ ‬از‭ ‬هر‭ ‬شش‮ ‬جهت‮ ‬سرود‭ ‬سبزت
چون‏‭ ‬آب،‭ ‬جاري‭ ‬است‮ ‬و‭ ‬حیاتبخش.
 
سوگند‏‭ ‬به‭ ‬تو
که‏‭ ‬با‭ ‬پنج‭ ‬حسم‭ ‬،‭ ‬ترا‭ ‬دریافته‭ ‬ام
نمی‏‭ ‬گویم‭ ‬تمامیت‮ ‬ترا،
که‮ ‬با‭ ‬باورِ‭ ‬تو
تمامیت‮ ‬خود‭ ‬را‭ ‬دریافته‭ ‬ام.
 
‏‭" ‬مرثيه‭ "
 
آیا‏‭ ‬من‭ ‬همان‭ ‬عباس‮ ‬نیستم
که‏‭ ‬دست‮ ‬هایم‭ ‬را‭ ‬بریدند
تا‏‭ ‬گلهاي‭ ‬باغچه‭ ‬را‭ ‬خشکیده‭ ‬دارند؟
 
آیا‏‭ ‬آن‭ ‬دختركِ‮ ‬معصومی‮ ‬که
در‏‭ ‬صحرايِ‭ ‬عربستان
زنده‏‭ ‬به‭ ‬گور‭ ‬شد
جوانی‏‭ ‬و‭ ‬شادابی‭ ‬من‭ ‬نبود؟
 
آیا‏‭ ‬من‭ ‬آن‭ ‬مریمِ‭ ‬عذرا‭ ‬نیستم
که‏‭ ‬آماج‭ ‬هِزار‮ ‬گونه‭ ‬تهمتم‭ ‬می‭ ‬سازند...
آیا‏‭ ‬من‭ ‬نه‭ ‬آن‭ ‬یوسف‮ ‬صِدیقم
که‏‭ ‬برادران‭ ‬پیرهنم‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬گرگ‮ ‬سپردند
و‏‭ ‬خودم‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬چاه‭ ‬؟‮!
آیا‏‭ ‬آن‭ ‬لاله‭ ‬،‭ ‬لاله‭ ‬جگرسوخته
خودِ‏‭ ‬من‭ ‬نیستم
که‏‭ ‬به‭ ‬گناهِ‭ ‬بی‭ ‬گناهی‭ ‬سوختندم‭ ‬؟
 
 
‏‭" ‬براي‭ ‬شب‮ ‬هاي‭ ‬شعر‭ ‬و‭ ‬ادب‭ "
 
امشب‮ ‬وقتی‭ ‬دلم
همچون‏‭ ‬تمامی‭ ‬شبها
گرفته‏‭ ‬بود‭ ‬.
 
به‏‭ ‬حمّام‭ ‬رفتم
تا‏‭ ‬دوشِ‮ ‬آفتاب‮ ‬بگیرم‭ ‬.
 
در‏‭ ‬لوله‭ ‬هاي‭ ‬رابطه
نوري‏‭ ‬نمانده‭ ‬بود.
 
رفتم‏‭ ‬سراغِ‭ ‬محفلِ‭ ‬کوران
تا‏‭ ‬جامِ‭ ‬تنهاییِ‭ ‬مرا
از‏‭ ‬شعر‭ ‬پر‭ ‬کنند‭ ‬.
 
اما‏‭ ‬آنجا‭ ‬،‭ ‬آنچه‭ ‬بود
غباري‏‭ ‬از‭ ‬دود‭ ‬و‭ ‬بوي‭ ‬نیرنگ‭ ‬بود‭ ‬.
 
 
‏‭" ‬دوستت‭ ‬مي‭ ‬دارم.‭ "
 
چشمهایت
بختِ‮ ‬تیره‭ ‬منند
و‏‭ ‬کمانِ‭ ‬ابروانت
قامتِ‮ ‬خمیده‭ ‬به‭ ‬دردم‭ ‬.
 
موهای‮ ‬مجعدت
به‏‭ ‬راه‭ ‬پر‭ ‬پیچ‭ ‬و‭ ‬خمِ‭ ‬زندگی‭ ‬ام‭ ‬می‭ ‬ماند.
 
و‏‭ ‬زندگی‭ ‬ام
به‏‭ ‬خوابِ‭ ‬پریشانِ‭ ‬نرگس‮ ‬بِیمارت.
 
آه‏‭ ‬که‭ ‬چه‭ ‬شباهتِ‮ ‬شگرفی‭ ‬است
میانِ‏‭ ‬من‭ ‬و‭ ‬تو
و‏‭ ‬من‭ ‬آنچنان‭ ‬دوستت‮ ‬می‭ ‬دارم
که‏‭ ‬اگر
خاري‏‭ ‬به‭ ‬پاي‭ ‬تو‭ ‬در‭ ‬خلد
قلبم‏‭ ‬را‭ ‬خَسته‭ ‬می‭ ‬کند‭ ‬.
 
 
‏‭"‬انتخاب‭ "
 
وقتی‏‭  ‬تو‭ ‬می‭ ‬خندي
انگار‏‭ ‬تمامی‭ ‬باغ‭ ‬می‭ ‬خندد.
 
وقتی‏‭ ‬تو‭ ‬می‭ ‬گریی
انگار‏‭ ‬ابرهاي‭ ‬عالم‭ ‬می‭ ‬گریند.
 
وقتی‏‭ ‬تو‭ ‬مهربانی‭ ‬می‭ ‬کنی
خورشید‏‭ ‬از‭ ‬خجالت‮ ‬آب‮ ‬می‭ ‬شود.
 
تو‏‭ ‬مجموعه‭ ‬دو‭ ‬بی‭ ‬نهایتی
تو‏‭ ‬پیوندي‭ ‬از‭ ‬آب‮ ‬و‭ ‬آتشی
تو‮ ‬پیوندی‮  ‬از‮ ‬باد‭ ‬و‭ ‬خاکی.
 
اشک‮ ‬و‮ ‬لبخندم‮
‬راهت‮ ‬را‭ ‬انتخاب‮ ‬کن.‮ ‬
 
 
 
انتشار از: