مرز پر گهر

بارانِ بوران بر سرم،
در پیش دارم همسرم،
در چپ و راست کاکل زَرَم،
در پُشتِ من زاغ و کلاغ،

در روی، تَنگ بسته کوچه ای،
در حال، این ویرانه ها،
بوف و کلاغ، زار ونزار.
ای وای بر من، خانه ام،
خانه کدام، کو خانه ام،
بی خانه ام، بی خانه ام.
ایرانیم، بی وطنم، بی خان و مان،
نامم غریب، شخصم غریب،
خارجیم، خارجیم،
در کشور بیگانه ام،
بیگانه بُرده مادرم،
مامِ وطن، مادر وطن،
در دست تو، در دست تو.
اینک به تو محتاج منم،
در چشم تو کوچک منم،
در دست تو جانِ منم،
ای من منم، نَه من منم!
من کو شدم من، ای فُغان،
ما کو شدیم ما، ای فُغان،
وای بر منِ بی وطنم.
صبرم به سر آمده من،
جانم به لب آمده من،
تا کی به لب دندان گَزَم،
تا کی به خونآب جِگَرَم.
بر پا که از من ما کُنیم،
شاید که چاره ما کنیم،
مایی بسازیم از منم.
بهر هوا، بهر زمین،
بنگر که آزادیم ما،
بنگر که کاوه آمده است،
جمشید در پُشت آمده است.
بر پا که خود کاوه شویم،
بر پا که خود جمشید شویم،
بر پا که فریاد بَرکَشیم،
آزاد باد ای وطنم،
پر باد باد ای وطنم،
ای وطنم، ای وطنم.
بر پا که ظلم را بَر کَنیم،
بر پا که ریشه کَنش کُنیم،
ظلم و ستم، ظلم و ستم،
نعلین و چکمه بَر کَنیم،
از ریشه آن را بَر کَنیم.
آنگه به ایران ما رویم،
ایرانه را آباد کُنیم،
ویرانه را آباد کُنیم،
ای وطنم، ای وطنم.

انتشار از: 

دیدگاه‌ها

عدم انتشار شده: 
false
نظر: 
احسنت.واقعا شعر با معنی و محتوای عمیقی هست.با دقت در بیت بیت این شعر حلاوت شعر پارسی را در میابیم.از دوستان خواهش می کنم چندین بار این شعر نغض و با معنی را برای خود بخوانند و روی کلمه کلمه ان با تمرکز فکر کنند تا بفهمند چرا با وجود چنین اشعاری مرز های پر گهر تا ابد حفظ خواهد شد.

افزودن نظر جدید

لطفا نظر خودتان را فقط یک بار بفرستید. کامنتهای تکراری بطور اتوماتیک حذف می شوند و امکان انتشار آنها وجود ندارد.

CAPTCHA ی تصویری