رفراندوم و براندازی

تعداد مشاهدات: 
579
«رفراندوم » ، به عنوان عملی که مورد پذیرش حکومت نیست، مسالمت خواهی و مدنی بودن جامعه را نشان میدهد و خصلت و برخورد متمدنانه ی براندازان را در برابر جهانیان عیان میسازد. و این به سود جنبش است.
مردم با آزمایش راه حل مسالمت آمیز، به راحتی گام به مرحله « اعمال اجبار» می گذارند. بخشی از مردم که خواهان امتحان راههای مسالمت آمیز بودند یا هستند عملاً می بینند که رفراندوم مورد توجه حکومت قرار نمی گیرد.
و اهمیتی هم به آن نمی دهد...
رفراندوم و براندازی
---------
شعار های « مرگ بردیکتاتور، جمهوری اسلامی نمیخواهیم» شعارهایی هستند که بخشی از اهداف استراتژیک جنبش ایران را نشان میدهند. در این میان شعار « رفراندوم» نیز مطرح شده است. اخیراً هم توسط 15 تن از فعالان سیاسی و مدنی پیش روی حکومت گذاشته شده است. هشت تن از این فعالان ساکن ایران هستند و باقی در خارج زندگی میکنند. در واقع بخش خارج و داخل این گروه در شعار رفراندوم اشتراک نظر دارند. 
 
آنها نوشته اند:
« به عقیده امضاکنندگان این بیانیه، راهکار برون‌رفت از این مشکلات بنیادین، گذار مسالمت‌آمیز از نظام جمهورى اسلامى به یک دموکراسى سکولار پارلمانى مبتنى بر آرای آزاد مردم، رعایت کامل حقوق بشر و رفع همه تبعیض‌هاى نهادینه به خصوص برابرى کامل زنان، قومیت‌ها، ادیان و مذاهب در همه زمینه‌هاى فرهنگى، اجتماعى، سیاسی و اقتصادى است.
ما امضاکنندگان این بیانیه، با تکیه بر حق تعیین سرنوشت ملت‌ها، خواهان برگزاری رفراندوم، جهت تعیین نوع حکومت تحت نظارت سازمان ملل متحد هستیم تا ملت ایران بتواند با تعیین نحوه حکومت مطلوب، خود مسوولیت سرنوشتش را بر عهده بگیرد...»
 
سئوال میشود: آیا حکومت ایران، استعداد آن را دارد که به یک رفراندوم تحت نظارت سازمان ملل تن بدهد؟ 
متأسفانه با توجه به ماهیت حکومت، باید گفت، در « شرایط حاضر» تن به این نوع رفراندوم نمیدهد. چون خرد و توان انتخاب «راه مسالمت آمیز» را ندارد. ایکاش داشت و هزینه ها را بالا نمی برد. 
دگماتیسم، توتالیتاریسم، فاشیسم مذهب سیاسی، که از خاصه های این حکومت اند نمیگذارند راه مسالمت را پیشگیرد. مخصوصاً که در طول 39 سال جنایاتی علیه بشریت مرتکب شده است. و همیشه  تکیگاه اش در داخل و خارج  بر نظامیگری و ترور و خونریزی بوده است. به جرأت میتوان گفت هیچ خانواده ای در ایران پیدا نمیشود که به نوعی از دست آن ضربه نخورده باشد.
 
براین اساس پاسخ حکومت به رفراندوم  به احتمال قریب به یقین « نه، و دستگیری و کشتار» است. مخصوصاً در شرایط حاضر که جنبش ادامه دارد، عبای گوبلزی خود را بیش از پیش گسترده است؛ و هرکس را که در زیر شکنجه میکشد، «خودکشی» مینامد. 
 
 «رفراندوم » ، به عنوان عملی که مورد پذیرش حکومت نیست، مسالمت خواهی و مدنی بودن جامعه را نشان میدهد و خصلت و برخورد متمدنانه ی براندازان را در برابر جهانیان عیان میسازد. و این به سود جنبش است.
مردم با آزمایش راه حل مسالمت آمیز، به راحتی گام به مرحله « اعمال اجبار» می گذارند. بخشی از مردم که خواهان امتحان راههای مسالمت آمیز بودند یا هستند عملاً می بینند که رفراندوم مورد توجه حکومت قرار نمی گیرد. و اهمیتی هم به آن نمی دهد. 
 
در مقاله یآقا و آقایان، لطفاً، مسالمت آمیز خودتان را کنار بکشید با اینکه متوجه بودم حکومت بدون اعمال اجبار دست از خدایی خود نمیکشد ولی با این همه نوشتم:
«راه حل مشکل جمهوری اسلامی آن است که مملکت را به مردم و اداره آن را هم به خود آنها تحویل دهد... 
چاره شما آن است که کنار رفتن خودتان را و تحویل اداره مملکت را به مردم اجرا کنید. 
اجازه بدهید مردم، جامعه و مملکت خودشان را با عقل جمعی ، در آزادی و برابری، در تلاش و رفاه،  اداره کنند. کار شما، دیگر بس است. بیش از این چهره همه چیز را سیاه نکنید.هیچ چیز نتوانست در حکومت شما نقطه مثبت خود را حفظ کند. براستی شماها چهره همه چیز را سیاه کردید. از حکومت شما هیچ نوری بر چهره مردم نتابید. شماها برف و باران ، نه، توفان مرگ و خون بودید که برسر مردم انقلاب کرده و آزادیخواه جامعه  فرود آمدید و زندگی را از آنها گرفتید.»
اکنون شعار رفراندوم غیر عملی نیز حکم همین سخنان را دارد. در واقع « کنار رفتن مسالمت آمیز» یا « رفراندوم» تاکتیکهایی هستند در جهت هدف استراتژیک براندازی. 
آنچه احتمال وقوع اش به مقدار زیادی مطرح است این است که حکومت از راه  اعتصابات سراسری و اعتراضات سراسری، و حرکت جمعی اکثریت مردم جامعه برای تسخیر ارگانهای " سرکوب، تبلیغات، و ادارات مهم " سقوط خواهد کرد.
«در مرحله ی « اعمال اجبار» ، در صورت لزوم مردم مجبورند برای حفظ جان خود دفاع مشروع  انجام دهند. در این گام باید ابزار سرکوب را از چنگ نیروی حکومت گرفت و به ابزار دفاعی خود تبدیل کرد. 
با حرکت سه چهارم مردم جامعه برای تسخیر ارگانهای حاکمیت، گرفتن ابزار از دست آنها کاری ممکن و عملی ست.»
برای براندازی « اتحاد عملی داخل و خارج» ضرورت داشت که حاصل شده است. رفراندوم نیز در تحلیل نهایی در خدمت براندازی ست. آنچه اینجا نقصان است، حضور سه چهارم مردم دارای حق رأی یعنی 50 میلیون است. حداقل باید 37 میلیون به حرکت دربیایند که ماشین نظامی حکومت از کاربیافتد. این 75 درصد ناراضی، لازم است به خیابانها بریزند. مجلس مؤسسان نیز به دنبال سقوط حکومت تشکیل میشود. 
---
در پیوند:
مسئله‎‮ ‬سوسیالیسم‮
http://www.iranglobal.info/node/63660
 
مرحله گذار از دیکتاتوری به دموکراسی
http://www.iranglobal.info/node/63751
 
گامهای براندازی
http://www.iranglobal.info/node/64520
تا «جرقه» و خیزش دیگر چه میتوان کرد؟
http://www.iranglobal.info/node/64438
پاسخ گروه حاکم کشتارگر چیست ؟ سه فاز مبارزه
http://www.iranglobal.info/node/64205
«علل و رهبری» خیزش دی
http://www.iranglobal.info/node/64167
اتحاد عمومی بزرگترین دستاورد خیزش دی
http://www.iranglobal.info/node/64108
خیزش دی- صدای سوم- چه میخواهد؟
http://www.iranglobal.info/node/64041
اصول پیروزی جنبش
http://www.iranglobal.info/node/63951
----آذربایجان
نگذارید آرتیمیا بمیرد
http://www.iranglobal.info/node/64657
ضرورت دارد آذربایجان هرچه وسیعتر، در اعتراضات شهرها شرکت کند
http://www.iranglobal.info/node/63844
استقرار حکومت دموکراتیک آذربایجان ، هدف مرحله یی
http://www.iranglobal.info/node/63572
 
بخش: 
انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: