شعر های ماه مارس

تعداد مشاهدات: 
633
چهره های نگران در اتاقها
مجسمه های ولتر، مائو، استالین، بودا
افلاطون، بوعلی، شوپنهاور
فریادشان همه سنگ، نگاهها همه لبۀ تیغِ خط
در این میان
قرص آینۀ پایه دار
صفحه کلید ستارگان آسمان
پیام ها همه آب
همه ابر
همه دود
نزاع و پارس نظرات
در بگیر و ببند کوسن ها، رومیزی ها

دق الباب اسفند 1

 

کلاههای سر نهاده به دیوار
آویزان از جا لباسی
می رفتند به آنسوی حصار
سایه هائی که برایشان
خورده بود زنگ مدرسه
زندگی هنوز ادامه داشت
اینسوی شیشه ها
در تَورّم کُند فلفل و لوبیای سبز
در پیروزی آبکش
با به زیر کشیدن سایه
و برآمدن
تا چشم دوختن به روشنائی
آری هنوز...
زنگوله در دست کودکان
و عبور زیگزاگ از باغچۀ بین خانه و کودکستان...
بطری ها همچنان گردن دراز میکنند
برای جا دادن به سطح فراتر آب
گلدانها با امید رشد می کوبند به پنجره
با مشت بستۀ برگها
رودخانه ای که به آنسوی دیوار راهی است
اختیار نمی کند
از ساحت خروس و مترسک و حماسۀ اتلاف وقت
تلاوتی

 

در نیمه باز 2

 

چهره های نگران در اتاقها
مجسمه های ولتر، مائو، استالین، بودا
افلاطون، بوعلی، شوپنهاور
فریادشان همه سنگ، نگاهها همه لبۀ تیغِ خط
در این میان
قرص آینۀ پایه دار
صفحه کلید ستارگان آسمان
پیام ها همه آب
همه ابر
همه دود
نزاع و پارس نظرات
در بگیر و ببند کوسن ها، رومیزی ها
تماشاچیان را فرا خوانید
اتاق را به تفحص واگذار کنید
فیلم را به فضای سیمگون بسپارید
بعد از فرو نشستن گردو خاک
کتابهای پاره شما را جمع
وبه اوراق منفصل آن چسبی خواهیم دوخت
از الیاف نخل و موم ماه

ناگهان گشایش 3

به انتهای سنگ رسیده بودم                                                                                                                                                                                                            
و دستم در حلقه آسمان فرو میرفت
ستارگان نوزاد بیرون می کشیدم از آشیانه
چون جوجکان خیس خاردار
گرم، مترنم
موسیقی می وزد از آنان
با نُت های پر
غبار از آجر ها بر می گیرم
دهانۀ چاه را پاک میکنم
قد کشیده ام از دل سالهای دار و طناب

 

پروانه ای برجبین آسمان4

غنا می وزید از پنحره
آینه کنار رفته بود از پس قابهای کیپ بسته
چشم عکاس، راه میشد
همه چیز، همه جهانها، نقش می بست بر پرده زُجاجی
افرادی می آمدند دامن کشان
باغها را می چرخاندند
با سرانگشت
چون فنجان چای
صدائی گفت گوشی را بردار
به تو زنگ می زنند
به من و سیب ها و بشقاب زردآلو ها

دشت بلدرچین ها 5

فراوانی صدایم میزد
مرا و همه ما را که منتظر بودیم
در اتاقهای نیمه تاریک
با میز های سنگین چوبی
پشت پنحره رفت و آمد بود
قدم زدن، نگریستن
انتظار پر کشیدن
زنانی با چتر سفید
از خامه و دانتل
دامن بلند
از قرقاول و بلدرچین
خار های هجران را مشت مشت بر می چیدند                                                                                                                                  

 

انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: