هیأت جمهوری اسلامی نماینده ما کارگران در سازمان جهانی کار نیست!

کسانی که از سوی جمهوری اسلامی به عنوان نمایندگان کارگران ایران به نشست سازمان جهانی کار فرستاده می شوند، نماینده ی کارگران ایران نیستند، بلکه نماینده ی تشکل های دست ساخته ی حکومت هستند که ربطی به ما کارگران ندارند و تماماً در جبهه ی طبقه ی حاکم می باشند

 

 

صد و هفتمین اجلاس سازمان جهانی کار در فاصله ١٥-١٦ خرداد(تا ۲۶ ژوئن) با حضور ۱۸۷ کشور عضو این سازمان برگزار خواهد شد. یکی از این هیات ها از سوی جمهوری اسلامی خواهد بود. حرف ما اینست که هیات جمهوری اسلامی نماینده ما کارگران و مردم نیست.
جمهوری اسلامی عضوی از سازمان جهانی کار است. اما تمامی مقاوله نامه های این سازمان را زیر پا گذاشته است. ازجمله مقاوله نامه های ٨٧ و ٩٨ در باره آزادی تشکل و قراردادهای جمعی است. در ایران کارگران نه تنها از حق تشکل محرومند بلکه بخاطر تلاش برای ایجاد تشکلهایشان دستگیر و زندانی شده و به حبس های طولانی محکوم میشوند. در ایران همچنین کارگران از حق تجمع و حتی حق برپایی جشن اول مه محرومند و بارها و بارها به دلیل برپایی مراسم روز جهانی کارگر دستگیر و زندانی شده و حتی به آنها حکم وحشیانه شلاق داده شده است.. بعلاوه مقاوله نامه های ١١ و ٢٩ و ١٠ و ١٠٥ در باره لغو کار اجباری و تبعیض و مقاوله ١٣٨ و ١٨٢ در باره ممنوعیت کار کودکان هیچکدام در ایران اجرا نمیشوند و کار کودکان در ایران رسمیت داشته و ابعاد فاجعه باری دارد. زنان نیز در شرایط آشکار تبعیض آمیز در بدترین شرایط کار میکنند. در قبال کار برابر دستمزد به مراتب کمتر به آنها پرداخت میشود. همیشه اولین گروهی هستند که در معرض بیکار سازی قرار میگیرند. بیکاری زنان دو برابر مردان اعلام شده است. در محیط های کار تفیکیک جنستی اعمال میشود و مورد توهین و تحقیر دائمی هستند.
در ایران اعتراضات کارگران تحت عنوان اخلال در نظم و امنیت ملی با پیگرد و دستگیری فعالین کارگری روبرو میشود و فشار بر روی آنها هر روز شدت می یابد. احکام طولانی مدت زندان از مصادیق آنست. در ایران حتی به خود اجازه میدهند که به کارگر و به مردم معترض حکم بربریت شلاق بدهند. از جمله هم اکنون اسماعیل عبدی و دهها فعال صنفی دیگر بخاطر مبارزاتشان تحت عنوان اخلال در نظم و امنیت ملی به حبس وزندان محکوم شده اند. بسیاری از فعالین و رهبران کارگران احکام سنگین زندان دارند و همیشه تحت پیگرد هستند. علاوه بر همه اینها تبدیل مساله نا امنی محیط های کار بخاطر سودجویی سرمایه داران هر روز از کارگان قربانی میگیرد. دو نمونه اخیرش فاجعه انفجار معدن زمستان یورت که منجر به کشته شدن ٤٥ کارگر شد و دیگر انفجار فولاد بویر احمد که سه کارگر جان باختند. این جنایات در پناه قانون و سیستم قضایی صورت میگیرد. اینها هم نقض پایه ای ترین حقوق انسانی در جامعه و حتی مقاوله نامه های سازمان جهانی کار است که ایران ملزم به رعایت آنهاست.
به این دلایل و خیلی موارد دیگر که هر روزه اتفاق میافتد هیات جمهوری اسلامی نماینده ما کارگران و ما مردم نیست. ما به این موضوع و سکوت سازمان جهانی کار در برابر اینهمه بیحقوقی و بیعدالتی اعتراض داریم.
معمولا هیات های شرکت کننده دول عضو در اجلاس سازمان جهانی کار دو نفر از سوی دولتها هستند، یکنفر از سوی کارفرما و یکنفر از سوی کارگران. هر چند این ترکیبی نا عادالانه است با این وجود در ایران و کشورهایی مثل ایران که کارگران حق تشکل ندارند، آن یک نفر نیز نماینده کارگران نیست، بلکه نماینده تشکلهای دست ساخته حکومت است که ربطی به ما کارگران ندارند و تماما جبهه طبقه حاکمه هستند. با وجود همه اینها حتی همان مقاوله نامه هایی هم که زیر فشار اعتراضات جهانی ما کارگران به سازمان جهانی کار و سرمایه داری جهانی تحمیل شده است، در بسیاری از کشورها از جمله ایران رعایت نمیشود و زیر پا گذاشته میشود. آ سازمان جهانی کار یکی از وظایفش نظارت بر اجرای این مقاوله نامه ها از سوی کشورهای عضو آن و رسیدگی به شکایات در مورد نقض اجرای آنها در اجلاس هایش است، اما میبینیم آشکارا سکوت میکند. و این نشان میدهد که این نهاد هم هیچ ربطی به ما کارگران ندارد و نمونه از هزاران دستگاه و ارگان دیگر نظام سرمایه داری است.
تنها راه برای ما کارگران در مقابل چنین نهادهایی اتحاد و اعتراض و همبستگی جهانی ماست و از این طریق باید این نهاد و همه ارگانهایش را شدیدا تحت فشار قرار دهیم.
مهمترین خواست های ما کارگران ایران در مقابل این نهادها و دولتهایشان عبارت از: حق تشکل، حق اعتصاب، حق تجمع، حق برپایی مراسم روز جهانی کارگر، حق آزادی بیان ، حق اعتراض، حق حیات، حق داشتن زندگی، زندگی شاد و انسانی برای کودکان، حق برابر زن و مرد در محیط های کار بر سر مزد و شرایط کاری شان، پایان دادن به تفکیک جنسیتی، پایان دادن به اعدام ها و پایان دادن به امنیتی کردن مبارزات ما کارگران است.
سخن من با اتحادیه های کارگری در سراسر جهان، با همکاران بین المللی ام اینست که از خواستها و از مبارزات ما کارگران در ایران حمایت کنند و صدای اعتراض ما در اجلاس سازمان جهانی کار باشند. از شما سازمانهای کارگری، معلمان و انسانهای آزادیخواه در سراسر جهان میخواهیم وسیعا از کارزار ما که در واقع تاکیدی بر حق تشکل و حق اعتراض و داشتن یک زندگی شایسته انسانیست، حمایت کنید. اسماعیل عبدی ومحمود بهشتی باید فورا آزاد شوند. آتنا دائمی فعال دفاع از حقوق کودک، علیه اعدام و حقوق زن باید فورا آزاد شود! خواست فوری ما آزادی بدون قید و شرط همه زندانیان سیاسی است.
جمهوری اسلامی نماینده ما کارگران و ما مردم نیست، صدای اعتراض ما در اجلاس سازمان جهانی کار باشید.

بهنام ابراهیم زاده، فعال کارگری و مدافع حقوق کودک، زندانی سیاسی سابق
خرداد ماه ۹۷ ـ سرپل ذهاب

انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: