مادر همه جنگها! یاد صدام زنده شد

صدام حسین هرچه بود یک خصلت مخصوص کله شقهای ابله را داشت. خصلتی که تا پای نابودی پیش میرود تا از حرفش بر نگردد. هیتلر نمونه دیگری بود که مثل صدام تا پای نابودی کشورش رفت اما از حرفش پایین نیامد. و البته این هردو چیزی بجز نابودی خودشان و کشورشان نصیب شان نشد.

صدام حسین هرچه بود یک خصلت مخصوص کله شقهای ابله را داشت. خصلتی که تا پای نابودی پیش میرود تا از حرفش بر نگردد. هیتلر نمونه دیگری بود که مثل صدام تا پای نابودی کشورش رفت اما از حرفش پایین نیامد. در خصلت جاهلها و لومپنها «مرد از حرف خودش کوتاه نمیاد» برداشتی ارزشمند به حساب می آید. اما در سیاست عین بلاهت است. در سیاست مثال انگلیسی حکمفرماست که میگوید دستی که نمیتوانی قطع کنی ببوس. و البته، معنایش این نیست که برای همیشه میبوسی بلکه فعلا میبوسی تا هنگامی که توانش را یافتی آن دست را از ریشه قطع کنی. اما آخوندها نه مردانگی و نه غیرت صدام را دارند که پای بلاهت شان بایستند و این را بارها نشان داده اند، بارز ترینش قطعنامه 598 و نوشیدن جام زهر توسط رهبر عظیم الشان شان خمینی. 

امروز آخوندها بر سر بستن تنگه هرمز جنگ لفظی را با آمریکا شروع کرده اند. شاخ و شانه میکشند. رجز میخوانند. حسن روحانی آنچنان سخن میگوید که انگار این جمهوری اسلامی بود که در درگیری قبلی بر سر جنگ نفت کش ها یک سوم نیروی دریایی آمریکا را نابود کرد و نه بالعکس!

اما حسن روحانی جمله ای تامل برانگیز در سخنانش داشت: جنگ با ایران، مادر همه جنگها خواهد بود. این همان سخنی بود که صدام حسین در جنگ خلیج فارس با آمریکا برزبان آورد و ارتش اش به تمامی نابود شد و عراق آنچنان زیر و رو شد که هنوز تا سالها باید برای ساختنش سرمایه گزاری بشود. و این همه باید از جیب مردم عراق پرداخت شود. آمریکایی ها تا چند ماهی دست از مسخره کردن صدام بر نمیداشتند که مادر همه جنگها چیزی بجز مادر همه شکستها برای صدام حسین و مردم عراق نبود. 

اما تصور نمیکنم جمهوری اسلامی خودش را درگیر جنگ با آمریکا بکند. آخوندها گوشمالی جنگ نفت کشها که یک سوم نیروی دریایی ایران و دو سکوی نفتی ایران از میان رفت را فراموش نکرده اند. سرنوشت صدام هم که مقابل دیدگان شان هست. خودشان هم مشتی لاشخور فقیر بیچاره بیش نبودند که در ایران به قدرت رسیدند و حالا وزیر و وکیل شده اند و هواپیمای مخصوص و اتوموبیل ضد گلوله و محافظ و دک و پز دارند. اینها را بگذارند برگردند سوار الاغهای شان بشوند؟ که چی بشود؟ پای شعارهای توخالی شان بایستند؟ تصور نمیکنم کار به آنجاها بکشد. 

انتشار از: 

         

 

نظردهی با فیسبوک: