نگاهی کوتاه به گذشته فاجعه بار !

توضیح :
این نوشته در پی مناظرات درون گروهی واتس آپی در باره رضا شاه شروع و مبارزات گروه های چپ ، پی گیری شد ، برشته تحریر درآمده ……..
سپس ، دوستی که در جریان این مباحث بود ، از نویسنده درخواست کرد که این مطلب علنی شود .
بعد از اسرار بسیار نویسنده که در تمامی مبارزات سیته پاریس ، اشغال سفارت و درگیری های دهه ۱۹۸۰ ، یکی از «عوامل» کمیته خارج از کشور بوه که اینک دست به افشاگری آن دوران پرداخته تا درس و تجربه ای آموزنده برای مبارزان و آیندگان باشد.

@@@@@@@

منوچهر یردانی از پاریس

درود بر همگی رفقا
دوست نازنین ،  من در مجموع با مطالبی که نوشتی مخالفتی ندارم ، چرا که مسائل و مشکلات جنبش برای سرنگونی این رژیم جنایتکار بسیار است . 
با توجه به مشکلات بسیار  و عدیده در میهن ما، از جمله شرایط بحرانی اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی ، فساد ساختاری  و سیتماتیک ،  کمکی به مبارزات مردم میکند یا نه
شخصا اعتقاد دارم با شناخت درست از عملکرد بیرونی احزاب و سازمانهای چپ  مینوان برای مبارزات آینده علیه رژیم مرتجع  و جنایتکار  جمهوری اسلامی بهره برد
چرا که عملکرد درونی احزاب و سازمانهای چپ کمونیستی هرمی بوده و رهبران مورد ” تقدس ”زیر دستان خود بوده اند.

اصولا این احزاب و سازمانها اعتقاد به  ”سانترالیسم دمکراتیک ” داشته ، که بخش ” دمکراتیک ” ان در هیچ حزب و سازمانی  ،  بمرحله عمل در نیامد.
در این نوشتار  ، من به هیچوجه قصد بررسی سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و تشکیلاتی این احزاب و سازمانها را نداشته و فقط به آنچه از عملکرد انها انتشار بیرونی یافته ، می پردازم و خود را در برابر تمامی این مطلب مسئول و جوابگو میدانم . شاید این نوشتار کمکی به مبارزات مردمان ایران زمین برای سرنگونی این رژیم ارتجاعی باشد .

اگر من از سازمان های چپ ورشکسته ، بی عمل و پر مدعا ،شرمگینانه نام بردم ، بدین دلیل  بود که نخواستم  جنایات این رهبران که مسبب مرگ بسیارانی از همرزمان نازنین رفقای ما و بهترین جوانان ایران زمین و آوارگی صد ها هزار تن از نخبگان میهن مان هستند ، سخنی بمیان بیاورم .
من نیز مانند شما  ، تا زمانیکه فقط  ”کتابهای جلد سفید ”  میخواندم و ” شور انقلابی بر شعور و منطق غلبه داشت  ، امکان  بر زبان آوردن ، رضا شاه ، صفر مطلق بود و فقط از لفظ رضا خان استفاده میکردم و 
لاغیر ! و از زمانی که منطق بر احساس و شور انقلابی فائق آمد و کتابهای ” رنگی” را برای خواندن در دست گرفتم ،  از دگم بودن رها شدم و از پیروان  سفت و سخت ولتر شدم.

سعی میکنم ، تیتروار جنایات رهبران چپ ایران را یادآوری کنم

-از خیانت های حزب توده و اکثریت ،سخنی بمیان نمی آورم که مثنوی هفتاد من است

-درگیری مسلحانه و کشتار بین پیشمرگه های حزب دمکرات کردستان ایران و کومله
-درگیری مسلحانه و کشتار در درون حزب دمکرات کردستان ایران
-درگیری  مسلحانه و کشتار داخلی بین اعضای کوموله
- از انشعاب های بی حد و حصر در سازمان چریکهای فدایی خلق ایران و پراکندگی نیروهای مخلص  ، فداکار و از جان گذشته ، که برای تشکیل صفوف متحد جهت دفاع از آزادیی و دمکراسی مردم ایران و منافع کارگران و زحمتکشان ........گرد این سازمان جمع شده بودند

-درگیری مسلحانه  و کشته شدن رفقای پیشمرگه مان در مقر رادیو صدای فدایی  ، که از یک طرف مصطفی مدنی و حماد شیبانی ، و از
طرف دیگر حسین زهری خائن ، تبهکار و عباس کامیارانی ، رفیق توکل ” فرمانده جنگ چریکی ” بین رفقای رادیو صدای فدایی و پیشمرگه های سازمان در مقر  گاپیلون کردستان بودند

- از بین بردن صدها تشکل منسجم و فداکار ، که با از خود گذشتگی و نهایت عشق برای مبارزه و سرنگونی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی
خودشان را سازماندهی کرده و تشکلی استوار و منسجم در سراسر اروپا ، کانادا ، آمریکا ،هندوستان و استرالیا و دیگر نقاط جهان درست کرده بودند که شوربختانه توسط عنصری کثیف ، دزد ، الکلی و زن باز  که بعنوان مسول کمیته خارج از کشور از طرف کمیته مرکزی سچفخا به پاریس اعزام شده بود ، نابود شدند.

- توضیح در باره احزاب و سازمانهای کمونیستی مانند راه کارگر ، وحدت کمونستی ، طوفان ، مائوئیست و سه جهانی ، هوداران انورخوجه و ............میگذرم و  بقیه را فاکتور میگیرم.

شوربختانه ، مسائلی را که طرح کردم “ برچسب “ یک پادشاهی خواه نیست ، بلکه بعنوان یک فعال  دلسوز چپ اجتماعی است .

این مطالب ، واقعیت دوران پر شور جوانی  ما است 
چرا نبایستی گذشته خودمان را بررسی و ضعف های تشکیلات را آنالیز کنیم ؟
بقول فرانسوی ها ،نباید آشغال های مان را زیر فرش پنهان کنیم !
آیندگان باید از اشتباهات مان درس بگیرند ؟

خودم بعنوان ” هوادار ” سازمان چریکهای فدایی خلق ایران ( اقلیت ) مقیم پاریس، ماه های زیادی را در زندانهای اروپا ،بجرم افشای جنایات رژیم جنایتکار جمهوری  ، که در اکسیونهای تعرضی شرکت  داشتم ، سپری کردم . 
هر چند در زندان های اروپا از شکنجه های قرون وسطائی جمهوری اسلامی خبری نیست ، ولی در هلند جهت اعتراض به زندانی بودن مان ، در زمستان سرد و یخ زده سال ۱۹۸۶ ، همه ۱۸ نفر که شانزدهمین روز اعتصاب غذایمان بود را لخت مادر زاد ،، از جمله همیشه رفیقم ، حمید جان را به سلول های زیر زمینی و نمور منتقل کردند . برای آسایش بیشتر ما کولر ها را هم براه انداختند .

بار آخر که قانونا میبایستی بعد از دو یا سه هفته زندانی بودن در انگلیس ، بهمراه دیگر رفقا ، آزاد میشدیم ، به لطف حیوانی کثیف ، جنایتکار و مافیائی بعنوان مسول کمیته خارج از کشور ، برای دریافت پول بیشتر از صدام حسین ، تحت عنوان اینکه ، رفقای ما در زندان هستند ، دلارهای اهدایی صدام را برای عیش و نوش و زن بازی در اروپا ، مصرف میکرد .  بدین سان من و دیگر رفقا ، بیش از ۹ ماه در زندانهای انگلیس ” آب خنک ” خوردیم  .

از داستانهای حمید جانم که تا پای از دست دادن جان و به کما رفتن و روزها بسیار بستری شدن در بیمارستان های پاریس ، بخاطر حمله وحشیانه و ضرب و جرح حمید نازنینم توسط مزدوران این جرثومه کثافت جانی ، تبهکار و تشکل مافیائی او .

شایداجازه سخن گفتن بیشتری در این رابطه را از طرف حمید جان ، نداشته باشم ، لذا از بیان جزئیات بیشتر بسنده می‌کنم.

دوست نازنینم ، اگر جنبش چپ ایران به این روز افتاده ، نتیجه عملکرد بد و فاجعه بار رهبران و سکوت فاجعه بار تر امثال ما بعنوان ”  هوادار ”  در تمامی احزاب چپ وسازمانهای کمونیستی ، از افشای خیانت های رهبران ، سر باز زدیم و لب فرو بستیم.
البته من بهمراهی جمعی دیگر ، بخصوص حمید جانم ،دو جزوه ، تحت عنوان برای ثبت در تاریخ ، در اوایل  دهم ۹۰ میلادی در پاریس منتشر کردیم و بخش زیادی از دزدی ها ، اختلاس ، همکاری این عنصر کثیف با سفارت جمهوری جنایتکار اسلامی در پاریس ،  دزدی ۱۵ میلیون دلاری از بانک سپه پاریس و تشکیلات مافیایی او در خارج از کشور و .........  را منتشر کردیم

آخرین شاهکار  ” چپ ” ایران ، در جریان جنبش زن ، زندگی  ، آزادی  و پس از آن بود.

همه ما شاهد حضور صد ها هزاران تن از مخالفین رژیم مرتجع اسلامی در خیابانهای سراسر جهان بودیم که با تمام وجود شعارهای زن ، زندگی  ، آزادی  و زندانی سیاسی آزاد باید گردد را سر میدادند ......... حال چی شده که هیچکدام از این شعارها را در تظاهرات نمیشنویم و تا دلت بخواهد جمعیت شعار جاوید شاه میدهد؟

در محل سکونت من ، پاریس ، که روزی مرکز اپوزیسیون ایران و حضور رهبران چپ  ،و سیته پاریس قلب تپنده  آن بود ، ” سازمان های چپ ” بخواب خرگوشی فرو رفته اند.......
احزاب و سازمانهای چپ ایران با عمکرد بد و نادیده گرفتن خواست توده مردم و ماندن در لاک خوشان ، بی عملی و نداشتن رابطه با کف خیابان  و خواسته های اولیه مردم  ، هیچگونه راه حل عملی برای تقاضاهای مردم و سرنگونی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی ، ارائه نکردند

از نوشتن  بیشتر در باره ” احزاب چپ ” خودداری کرده و شاید گفتنی های بسیار دیگر را بوقت دیگری موکول کنم و مُصَدِّع اوقات اوقات نمیشوم.

در پایان  دوست نازنین ،  از اینکه نوشتم « سازمانهای چپ  ورشکسته ، بی عمل و پر مدعا » ، کمترین و مودبانه ترین جمله ای بود که در توصیف آنها نوشتم.

سپاسگزارم -
منوچهر پاریس