آیا میشود با رژیمی که مملکت را به ورطه نابودی و حقارت محض کشیده اینگونه دو پهلو برخورد کرد؟

اولين يادداشت هاي دو دوست يك قشقايي و يكي تهراني) كه بعد از ٤٠ سال همديگر را در دوگوشه جهان  پيدا كردند يكي در مريلند و يكي در  پرتغال.
================
شعله: از پرتغال

درود اشکبوس گرامی. امیدوارم که همه خوب و سلامت باشید.
در صفحه فیسبوک شما دیدم که نوشته شخصی به اسم وثوقی را پست کرده بودید. تعجب کردم. زبان این شخص زبان قلم بدست های رژیم است. الفاظی که استفاده میکند کاملاً نشان میدهند که حزب اللهی منتقد است تازه از نوع خیلی تند رو. سرکوبگران بیرحم یاوه گوی نظامی را با القاب قهرمانانه یاد میکند ....و جنگ را جنگ میهنی قلمداد می‌کند.
کورکور مجاهد بیگناه دو روز پیش از این بمباران ها اعدام شد. مگر نه؟ 
اشکبوس جان موضع شما مبهم است. اینکه ملت ما مشکل فرهنگی دارد و دنبال ناجی میگردد خیلی کلی و مبهم است. اینکه ملت نیاز به آموزش دارد باز هم مبهم و حتی تاریخ گذشته است. 
آیا میشود با رژیمی که مملکت را به ورطه نابودی و حقارت محض کشیده اینگونه دو پهلو برخورد کرد؟
شعله
———————————-
عزيزم  شعله جان ، دوست آسيب ديده من كه بعد از ٤٠ سال همديگر را در دوًگوشه دنيا پيدا كرده ايم .
================
ما مردمي آسيب ديده ، شكست خورده و تراماتيز شده اي هستيم  و از اين جهت دچار روان پارگي شده ايم . 
در كوچكترين تصميم روزانه فردي و اجتماعي وسياسي خودمان دچار دو گانگي و cognitive dissonance مي شويم و راه را با چاه تشخيص نمي دهيم .  
عزيزم در اين ٤٧ سال چه آسيب ها ديده ام ! خودم و خانواده ام و روستايم و ايلم و شهرم و وطنم .
من چه گويم تا طبع لطيف ترا نيازارم . 
ما همگي زخمي هستيم و لذا براي آخرين دفاع ( از خود آسيب ديده) آماده  حمله به ديگري هستيم تا از خود لرزان و شكست خورده ي خود محافظت كنيم ! فرقي هم نمي كند آن ديگري دوست ٤٠ ساله دوران خشونت هاي دهه ٦٠ باشد يا همسايه و حتي برادرمان باشد !؟
آماده اشاره كردن انگشت اتهام به ديگري هستيم تا گناه را به گردن اين و آن بيندازيم .كه يك نوع فرار از واقعيت تلخ آسيب هاي رواني است يك برون فكني نا خود آگاه كه تقصير را به گردن ديگران انداختن است بعني همان برون فكني نا خودآگاه يا( projection).
ما به يك پالايش ، يك رنسانس و نوزايي و دوباره ديدن و دوباره برخاستن و هشياري آگاهانه اجتماعي عميقي احتياج داريم تا از روان پارگي رها شويم  و به خود آييم و با خود و ديگري يگانه  شويم و در عين كثرت به وحدت برسيم . مثل سنگاپور مثل ويت نام مثل آلمان و حتي مثل اسپانيا ( كه اين مطلب را  از آنجا برايت مي نويسم ).
حتما باز هم خواهي گفت كه كلي گويي مي كنم !  
بله چرا كلي گويي نكنم كه پس از ٤٠ سال توانسته ايم كه باهم صحبت كنيم از  فاصله پرتغال تا بروكسل !
انتظار داري به جزئيات بروم ؟ چگونه؟؟؟؟؟!!!!!
قربانت - اشكبوس