خطاب به یک دوست، در باب جنگ و باقی قضایا!

دوست عزیزم! به گمانم در سیاست شاید « درست و نادرست» کارسازتر از « حق و باطل» باشد. تصور کنید که شما یک یهودی هستید که نزدیک دو هزار سال ستم و آوارگی را در د. ان. آ. خود حمل می کنید، زخم های هولاکوست تان هم هنوز باز و‌ خون چکان است و می بینید‌که یک هیولایی به نام بنیادگرایی شیعه با یک انقلاب سیاه، از ایران سر درآورده که بند نافش را با مرگ بر اسراییل بریده اند و هر روز که بزرگ‌تر می شود، بیشتر در قصد جان تو مصمم تر می شود، برای محاصره تو شش ارتش درست می کند ، یک شاخه از ارتش ایدئولوژیک خود را هم « قدس» نامگذاری می کند و برای این برنامه هم میلیاردی پول خرج می کند و… خب، شما چه نسبتی جز ترس و وحشت، با این هیولا برقرار می کنید؟ شاید این طور بتوانیم فضای واقعی را بهتر درک کنیم و به این سوال بپردازیم که به فقهای حاکم بر ایران چه مربوط که بخواهند به خرج ملت ایران، چند هزار کیلومتر آن طرف تر ، دنبال در آوردن کنترل مسجد الفلان از دست «یهودی های غاصب» باشند و در نقش داروغه به روی آنها شمشیر بکشند؟ این انترنالسیونالیسم شیعه، مشروعیتش را از کجا می گیرد؟ 
دور تا دور یک‌کشور را که جمعیتش نصف تهران بزرگ و مساحتش کمتر از گیلان است محاصره می کنی و اگر سرداران مستقر در اتاق جنگت در کنسولگری  دمشق را بزند،  بانک بر می آوری که مسلمانی نیست و غیر نظامی هم کشته شد و صادق ۱و ۲ راه می اندازی؟ 
مساله را از کمرش گرفتن و نه دهم تاریخ را نادیده انگاشتن، به تحلیل نا درست و راه حل نادرست راه می برد. 
در زمان شاه، ما هم به عرفات پول می دادیم و هم با اسرایئل دنبه می خوردیم و نتیجه اش این بود که بین ایران و هر دو طرف، صلح و صفا برقرار بود. 
این فقهای حاکم بودند که ایران را به باتلاق بین نهر و بحر ،در آن سر دنیا کشاندند و آنقدر کرم ریختند تا اینجور تو دهنی بخورند، بی آبرو شوند و ایران را هم دم شاخ بوفالوی وحشتی بدهند! از چه چیز این سرداران و  روحانیون حرام لقمه باید دفاع کنیم؟ ما چه اخوتی با اعراب فلسطین داریم که با مسلمانان چین، میانمار، سودان ، روسیه و…. نداریم؟ به من ایرانی چه مربوط است که کی سوار چی از کجا به کجا پرواز کرد یا نکرد؟ که فلان مسجد قبله اول یا دوم مسلمین بود یا نبود؟  ما در پاک کردن دماغ خودمان مانده ایم، آنوقت ولی امر مسلمین جهان می خواهد به خرج ما داماد شود و ما هم باید چفیه بندازیم و برای فلسطین عزا بگیریم! 
بیچاره کروبی بیست سال پیش گفت که در قضیه فلسطین کاسه داغ تر از آش نشویم. حصرش کردند و داغ تر از آش شدند و کشور را گرفتار این بلا ها کردند. 
نه دوست من ! در این دنیای ۷-۸ میلیاردی ، ۹۵ در صد مردم ، کمتر و بیشتر تحت ستم و ظلم هستند . دل سنگ به حال صد ها میلیون هندی فقیر می ترکد. 
هیچ کس نمی تواند مانع کسی شود که همه زندگی خود را وقف مبارزه با ستم کند. اما هیچ کس حق ندارد یک ملت را قربانی ایدئولوژی خود کند . چه آن ایدئولوژی کمونیسم و نازیسم باشد و چه انواع اسلام و یهودیت و مسیحیت! 
ما به عنوان یک کشور، اگر درب خانه و باغچه خود را تمیز نگه  داریم ، برای انترنالسیونالیسم ما فعلا کفایت می کند.

تا زمانی که باور نکنیم سیاست خارجی کشور، نباید عرصه تاخت ‌و تاز ایدئولوژی ها باشد و یک « پراگماتیسم لیبرال » را مبنای تدوین دکترین سیاست خارجی قرار ندهیم، خودآگاه با ناخودآگاه، سیاست خارجی را با متر « حق و باطل» اندازه خواهیم گرفت. ۹۹۰ صفحه یک پرونده ۱۰۰۰ صفحه ای و ۴۶ ساله را نادیده می گیریم و صفحه ۹۹۱ را روی میز می گذاریم که ببینید! روی میز مذاکره بمب انداخت! 
اگر  به صحنه نبرد آنگونه که در این ۴۶ سال چیده شد و از نگرگاهی غیر ایدئولوژیک نگاه کنیم، آنگاه احتمالا قضاوت متفاوتی خواهیم داشت.
زنده باشید
احمد پورمندی