از قلم "دوستان قدیم " و کسانی که نمی شناسم جوهر نفرت می‌بارد

و امّا بعد.
بعضی صحبتهایی که اینجا میکنم مثل تکرار حرفهای معلّمین برای شاگردانیست که دیر میفهمند درس را یا اصلا نمیفهمند. مسئله مخالفان و رقیبان و خاصمان خاندان پهلوی به طور کلّی و «شاهزاده رضا پهلوی» بالاخص بر سر مسائل سیاسی و کشورداری و میهن آرایی نیست؛ بلکه کلا مسئله شخصی است و حسادتهای شایع و جاری و پنهان و آشکار. مهم نیست دیگرانی که خود را «اپوزیسیون/مخالف/جبهه/فراکسیون و غیره» مینامند، چه عقایدی دارند، اصل مطلب این است که حضرات تا امروز بر شالوده تمام کنشها و واکنشها و مواضع گفتاری و رفتاری و کرداری که از خود بروز داده اند و همچنان در فرمهای مختلف بروز میدهند، کوچکترین درک و فهمی از «دانش سیاسی و فلسفه سیاست» حتّا در همان معنا و برداشت فکری باخترزمینیان ندارند. نمیتوان در میان «لیبرالها که هیچ درکی از لیبرالیسم ندارند/ ایدئولوژیگرایان با نام جعلی چپ/ملّیهای شیفته مصدّق در حرف؛ ولی خاصم و کینه توز در عمل/ و دیگر گرایشهای مدّعو با منم منم کنهای هل من یزیدی»، یک نفر «شخصیّت به درد بخور و دلاور و خطیب زباندان و زبانفهم» را پیدا کرد که جرات کند در کنار «شاهزاده رضا پهلوی» بایستد. حضرات خیلی خوب میدانند که سایه شاهزاده، خیلی بلند است دُرُست عین سایه آسمانخراشها که خیلی راحت سایه کلبه ها و آلونکها و خونه های کلنگی گرایشها را تحت الشّعاع قرار میدهد. هدف و برنامه و فعالیّتهای اینها در تمام شبکه های اجتماعی و امکانهای مطبوعاتی تا کنون نشان داده و اثبات کرده است که حضرات، درد میهندوستی و مردمدوستی ندارند؛ بلکه همّ و غمّ حضرات فقط خصومت است و تلاش برای اینکه مبادا «شاهزاده رضا پهلوی» در انتخاب مردم، اولویّت اوّل را پیدا کند. حضرات بدون داشتن ایده ای و راهکاری و کانسپی که دو ریال ارزش داشته باشد، به خودشان جرات داده اند که وارد میدان سیاست شوند؛ پنداری که دنیای سیاست، دنیای بازی کودکستانی است. اینها به دلیل سترونی فکری و ذهنیّتهای به شدّت دربند و نافرهیخته خود فقط یاد گرفته اند که نق بزنند و «کوزه» را بشکنند؛ زیرا هیچ هنری برای دنبال آب رفتن و کوزه را آب کردن ندارند. ترجیح میدهند که کوزه را بشکنند و مردم از تشنگی بمیرند به جای آنکه شهامت آن را داشته باشند در تهیّه کردن امکانها و یاریها به مردم میهن، گامی ارزشمند را بردارند. اینها حتّا کسر شان خودشان میدانند که شاهزاده رضا پهلوی را «شاهزاده» بنامند و خطاب کنند؛ برغم اینکه مشارالیه «واقعا و اصالتا، شاهزاده» است و در خانواده سلطنتی به دنیا آمده و بزرگ شده است.
«ایرج اسکندری» با تمام آنهمه دبدبه و کبکه حزبی که داشت و در تمام عمرش نه سر پیاز بود و نه ته پیاز و نه در خانواده سلطنتی به دنیا آمده بود، فقط به دلیل اینکه به خاندان قاجار تعلّق داشت، بزرگترین افتخارش و پُز دادنش به رفقا در این بود که در پاسپورش قید شده بود: «پرنس ایرج اسکندری». کسانی که شک دارند ، میتوانند با آقای «بابک امیر خسروی» تماس بگیرند و در این باره جویا شوند.
من نمیدانم مشاورین مستقیم و غیر مستقیم، شاهزاده رضا پهلوی کیانند و همچنین نمیدانم صحبتهایی که شاهزاده در مجامع عمومی بر زبان میرانند تا چه اندازه ای حرفهای شخصی خودش است و تا چه اندازه ای جمعبندی نظرات مشاورینش. امّا هر چقدر برداشتهای ضدّ و نقیض از صحبتهای او بشود که خواه ناخواه میشود، باز دلیل بر این نیست که صحبتهایی را کسانی بخواهند بهانه و دستک قرار دهند و کارشان فقط کوبیدن زاد و رود خاندان پهلوی باشد از ریز و دُرُشت. کلا اینگونه سخیف کاریها که برخاسته از اذهان سطحی نگر و بی مایه و به شدّت حاسد در مسئله رقابت سیاسی بروز پیدا میکنند، متوجّه نیستند که موقعیّتها و عینیّتها با «چارچوب ذهنیّتها» هیچوقت همتراز نیست. نقشه روی برگ کاغذ، عین مسیر راه که انسان میرود، نیست. نقشه فقط، جنبه راهنمایی دارد؛ نه اینکه با واقعیّت، اینهمانی داشته باشد. تشخیص این مسئله، به فهم و شعور و عقل سلیم منوط است و به تحصیلات آنچنانی وابسته و محتاج نیست. مشکل کنشگران ایرانی، ابوالفضل عزیز، مشکل «نیروی تمییز و تشخیص» است. مشکل تفاوت «بیداری و خواب بودن» است.
سیاست و گستره سیاست به معنای دستبند زدن و زنجیر به پا بستن گرایشها علیه یکدیگر نیست؛ بلکه درک و فهم مغزه سیاست بر این محور میچرخد که چگونه میتوان چرخدنده های خود را ؛ ولو ریزترین و میکرسکپی ترینها باشند با چرخدنده های دیگر گرایشها مطابقت و همتراز کرد تا بتوان حرکتی کلیدی و بنیانی را برای لایروبی نکبتهای تلنبار شده هزاره ای در جامعه ایرانی اجرا و عملی کرد. یا مدّعیون، شعور و دانش و تجربه برای فهمیدن این مسئله دارند یا اینکه عمرا فقط سوای نق زنی و گرد و خاک راه انداختن و شاشیدن در آب زمزم و شکستن کوزه، هیچ استعدادی دیگر ندارند. هنوز حضرات دنبال «قدّیسین» میگردند و تا کنون نفهمیده اند که «سیاست» جای قدّیسین نیست؛ بلکه جای پهلوانان همآوردی است که همچون پهلوانان شاهنامه ای، گاهی سر بلند و سرفرازند و گاهی در حضیض و سقوط و گاهی نه اینند و نه آنند، امّا همواره «مرد میدان همآوردی» هستند. سیاست، دامنه دست و پنجه نرم کردن با مشکلات و مُعضلات میهنی و کشوری است به اندازه وسع و توان و هنر و درایت و ذکاوت و هوشیاری و فهم و تجربه خود. مردم نیز طبیعتا بر گرایشها و انسانهایی که بتوانند معضلات باهمزیستی آنها را برطرف کنند، مدام «آفرینها» خواهند گفت و از آنها پشتیبانی خواهند کرد. درک موضوع خدمت به مردم؛ نه حکومت بر مردم، به شعور فرهیخته ملزوم است و فرزانگی بسیار دریادلانه.
ابوالفضل عزیز!. مشکل ایران و مردمش، آخوند جماعت نیست که مردم ایران، تره گندیده هم برای آنها خورد نمیکنند؛ بلکه مشکل ایران و مردمش، آنانی هستند که نزدیک به نیم قرن است شعار «نجات ایران» را بر پارچه ای نوشته و همچون «رامبو» بر پیشانی خود بسته اند، امّا از سوراخهایی که در غربت خزیده اند، شهامت میلیمتری پا بیرون گذاشتن را ندارند. برغم اینهمه ذلالتها نباید ناامید بود و سرخورده. جامعه ایرانی بالاخره راه خودش را پیدا خواهد کرد؛ زیرا «زندگی»، پُتانسیلهایی دارد که به موقع و در زمان و مکانش که ایجاب کند، پدیدار و کارگزار میشوند.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان