گزارشی از همایش بزرگ مونیخ

آقای محققی نوشتند که در جمعی آمدند که همه مدال ایران بر سینه داشتند. در همایش بسیاری دو و برخی سه مدال به نشانه گرایش های مختلف بر سینه داشتند. شاید برایتان باورپذیر نباشد که من هرگز مدال نقشه ایران را بر سینه نداشتم! نه این که نخواهم... بلکه به صرافت تهیه اش نیافتادم و اگر کسی به من میداد حتما استفاده میکردم. با توجه به شناختی که دوستان از نگارنده دارند، شاید برای شان کمی جای سوال باشد. واقعیتش این است که من به درونمایه انسانها، مقاصد و معانی و افکارشان بیشتر از دکور ظاهری شان اهمیت میدهم. از همین رو باور دارم که مر مقاله و هر سطری که در این نزدیک به 40 سال کار سیاسی کردم جای هزاران مدال نقشه ایران به نفع کشورم بوده. مهم این است که نقشه ایران در قلب ما باشد که هست. مطمئنا نقشه ایران در قلب آقای محققی و سایر دوستانی که در عکس هستند و یا حتا مخالفان این همایش هم هست و هرچقدر هم باهم اختلاف نظر داشته باشند بر سر ایران و مصالح آن باهم اختلاف ندارند. آیا چیزی بجز عشق به ایران و ایرانی این صدها نفر از جمله جمعی که در این عکس هستند را به همایش کشانده است؟ پیام این عکس و ترکیب نفراتش و پیامی که به مخاطب میدهد بسیار کارآ تر از مدال نقشه ایران بر سینه شان است. در همین حال هستند کسانی که سه چهار مدال بر سینه دارند و هرچه شاهزاده پیام میدهد که آقا شعار نده.. شعار نده.. والله چه عرض کنم. خوب است دوستان بودند و عاجز بودن برگزار کنندگان از دست اینها را دیدند.
اما صحبت جاوید شاه و به سجده افتادن شد. این را هم اضافه کنم که آقا... این کار ایراد است.. اما خب که چی؟ از به سجده افتادن آن جوان و یا جاوید شاه گفتن پسر کورش یغمایی سیاست ایران دگرگون میشود و روی اعضای مجلس موسسان قانون اساسی تاثیری میگذارد؟ بایید یک بار برای همیشه این آدم های «اینجوری» را مثل خاری در گلو تحمل کنیم و کارمان را بکنیم. اینها در فردای ایران هیچ کاره اند. به باور شمایی که در همایش بودید آیا میتوان تصور کرد که آن جماعت شعار دهنده فردا در کشور بتوانند به مقامات حساس برسند؟ سازوکار فردا یعنی تا این حد مبتذل است و اینقدر آدم حسابی هوادار شاهزاده کم هستند که ما ترسی از این به دل راه بدهیم که فردا این گونه افراد مشاغل حساس دولت را اشغال خواهند کرد؟ من که چنین نگرانی ندارم. منتقدین هم نگرانی ندارند اما بهانه ای برای نق زدن به جان شاهزاده و سنگ ندازی در راه او دارند.
اصن چرا راه دور برویم.. آقا... مردم ما همین هستند! برخی از آنها همین امروز مقابل شما کلی فحش به خامنه ای و طلبه و آخوند جماعت میدهند اما همان کنار خیابان اگر آخوندی از مقابل شان رد بشود یک تعظیم هم می کنند که: مخصلیم حاج آقا... و بعد که حاج آقا رد شد می گویند که: ای ... مادرتو..! حالا این یعنی چی؟ یعنی این که این ملت شایسته دمکراسی نیست؟ یعنی این که همان جوان مخلصیم مادرتو و دیگری که شعار میدهد سرنوشت ایران را تعیین می کنند و بقیه 90 میلیون که آنجا حضور نداشتند یعنی بوق؟ وقت آن است که مخالفان شاهزاده که کار را به بی حیای رسانده اند دست بردارند و سنگ نیندازند.

آقای محققی نوشتند که در جمعی آمدند که همه مدال ایران بر سینه داشتند. در همایش بسیاری دو و برخی سه مدال به نشانه گرایش های مختلف بر سینه داشتند. شاید برایتان باورپذیر نباشد که من هرگز مدال نقشه ایران را بر سینه نداشتم! نه این که نخواهم... بلکه به صرافت تهیه اش نیافتادم و اگر کسی به من میداد حتما استفاده میکردم. با توجه به شناختی که دوستان از نگارنده دارند، شاید برای شان کمی جای سوال باشد. واقعیتش این است که من به درونمایه انسانها، مقاصد و معانی و افکارشان بیشتر از دکور ظاهری شان اهمیت میدهم. از همین رو باور دارم که مر مقاله و هر سطری که در این نزدیک به 40 سال کار سیاسی کردم جای هزاران مدال نقشه ایران به نفع کشورم بوده. مهم این است که نقشه ایران در قلب ما باشد که هست. مطمئنا نقشه ایران در قلب آقای محققی و سایر دوستانی که در عکس هستند و یا حتا مخالفان این همایش هم هست و هرچقدر هم باهم اختلاف نظر داشته باشند بر سر ایران و مصالح آن باهم اختلاف ندارند. آیا چیزی بجز عشق به ایران و ایرانی این صدها نفر از جمله جمعی که در این عکس هستند را به همایش کشانده است؟ پیام این عکس و ترکیب نفراتش و پیامی که به مخاطب میدهد بسیار کارآ تر از مدال نقشه ایران بر سینه شان است. در همین حال هستند کسانی که سه چهار مدال بر سینه دارند و هرچه شاهزاده پیام میدهد که آقا شعار نده.. شعار نده.. والله چه عرض کنم. خوب است دوستان بودند و عاجز بودن برگزار کنندگان از دست اینها را دیدند.
اما صحبت جاوید شاه و به سجده افتادن شد. این را هم اضافه کنم که آقا... این کار ایراد است.. اما خب که چی؟ از به سجده افتادن آن جوان و یا جاوید شاه گفتن پسر کورش یغمایی سیاست ایران دگرگون میشود و روی اعضای مجلس موسسان قانون اساسی تاثیری میگذارد؟ بایید یک بار برای همیشه این آدم های «اینجوری» را مثل خاری در گلو تحمل کنیم و کارمان را بکنیم. اینها در فردای ایران هیچ کاره اند. به باور شمایی که در همایش بودید آیا میتوان تصور کرد که آن جماعت شعار دهنده فردا در کشور بتوانند به مقامات حساس برسند؟ سازوکار فردا یعنی تا این حد مبتذل است و اینقدر آدم حسابی هوادار شاهزاده کم هستند که ما ترسی از این به دل راه بدهیم که فردا این گونه افراد مشاغل حساس دولت را اشغال خواهند کرد؟ من که چنین نگرانی ندارم. منتقدین هم نگرانی ندارند اما بهانه ای برای نق زدن به جان شاهزاده و سنگ ندازی در راه او دارند.
اصن چرا راه دور برویم.. آقا... مردم ما همین هستند! برخی از آنها همین امروز مقابل شما کلی فحش به خامنه ای و طلبه و آخوند جماعت میدهند اما همان کنار خیابان اگر آخوندی از مقابل شان رد بشود یک تعظیم هم می کنند که: مخصلیم حاج آقا... و بعد که حاج آقا رد شد می گویند که: ای ... مادرتو..! حالا این یعنی چی؟ یعنی این که این ملت شایسته دمکراسی نیست؟ یعنی این که همان جوان مخلصیم مادرتو و دیگری که شعار میدهد سرنوشت ایران را تعیین می کنند و بقیه 90 میلیون که آنجا حضور نداشتند یعنی بوق؟ وقت آن است که مخالفان شاهزاده که کار را به بی حیای رسانده اند دست بردارند و سنگ نیندازند.

نوشته آقای محققی کفایت می کند و چیزی ندارم اضافه کنم همچنین آقای حیدریان که فقط می آموزم و چیزی برای اضافه کردن ندارم.
و اما... عمو کسکم... برادر.. کسکم... نازنین.... نسل جوان ده تا مثل تو را میندازه بالا میاره پایین و گیج که چی بگم.. در سیاست تلو تلو میخوری مقابل اینا! یک کمی تو فضای مجازی عزیز دل برادر.. گشت بزن دستت میاد. اینا گودزیلا هستن تو سیاست تو را و ایل و قوم کسک ات را قورت میدهند. مگه حریف شون میشی؟ خیال میکنی نسل زد هم مثل هم نسلان ما هست که توهم زدیم انقلاب کردیم؟ نسل جدید رو با نسل ماها مقایسه نکن! امثال دکتر سنجابی و بازرگان و شایگان نزد این نسل جوان حرفی برای گفتن ندارند. اگر ما ده تا امثال این نسل را در سال 57 داشتیم همه آن نامداران و استادان دانشگاه را در امر سیاست فتیله پیچ و ضربه فنی میکردند. لذا.. خواهشن.. هرچی میخوای بگو .. اما نگو که کسی میتونه نسل تازه رو گیج کنه. این سخن از سر عدم شناخت است. جامعه رو نمی شناسی و بخصوص نسل جوان ایران رو نمی شناسی اگرنه نمیگفتی که ما فسیل های خارج میتونیم نسل جوان رو گیج کنیم. اون نسل دهاتی و پخمه و بیسواد 57 بود که میشد گیجش کرد بره سیاهکل یک گند برای همه تاریخ برای خودش بیادگار بگذاره.
و اما عمو ناصر: فقط جاوید شاه نگفتند. یکی آمد و افتاد به زمین و سجده کرد. این جوان کنار قاسم سلیمانی هم یک عکس داره. حالا دلم میخواد تحلیل جامعه شناسانه و روانشاسانه تو را در مورد حرکت این جوان بشنوم. نشان بده که چقدر انسان شناس هستی، جامعه شناس هستی و تحلیل ات چیست و چرا این جوان این کار رو کرد. اما سه موضوع را بجای تحلیل تحویل من نده: نوستالژی، این که پول گرفته، این که بیسواد بوده و جو گیر شده.
البته مورد آخر یعنی جوگیر شدن رو بهت تخفیف میدم چون یک کمی ممکنه جو سالن هم گرفته باشدش.

نمیدانم داستان ملانصرالدّین و پسرش و الاغش را جایی شنیده ای یا نخوانده ای. در هر صورت، ذکر آن، خالی از لطف نیست و حکایتیست در باره وضعیّت فعلی مملکت و رفتارها و گفتارهای مدّعیون سیاستی که الفبایش را عمرا ندانسته و هنوزم نمیدانند. داستان از این قراره که مُلّا، سوار بر الاغ بوده و پسرش پای پیاده و در بین راه که یه نفر او را میبیند و به او میگوید، ملّا، آیا خجالت نمیکشی که با این محاسن سپید و سن و سالت، سوار بر الاغ شده ای و طفل معصومت با پای پیاده است. ملا مجبور میشود، از الاغ پیاده شود و پسرش را سوار الاغ کنه. چند صد متری که میروند، دوباره یک نفر رو به ملّا میکنه و میگوید، ملا واقعا که جای تعجب داره با این کهولت سن و درد استخوان و پیری و عاجزی و دردمندی، پیاده راه بروی و آن جوان که قوّت و نیرو دارد بر الاغ سوار باشد. ملا مجبور میشود، پسرش را از الاغ پیاده کند و مجددا خودش سوار شود. چند صد متری میروند و باز یک نفر میرسه و به ملا میگوید که واقعا مخت پاره سنگ برمیداره ملا. مگه میشه آدم، الاغ داشته باشه و فقط خودش سوارش بشه و فرزندش پای پیاده باشد. من جای تو بودم، پسرم را نیز سوار الاغ میکردم. ملّا مجبور میشود، پسرش را نیز ترک خودش سوار الاغ میکنه. چند صد متری میروند و دوباره یک نفر از راه میرسه و خطاب به ملّا میگوید، واقعا چه آدم بی شرمی هستی ملّا. خجالت نمیکشی که بر گرده این الاغ ضعیف و زبان نفهم دونفره سوار شده اید و حیوان بی زبان را ذلیل کرده اید. ملّا و پسرش مجبور میشوند که از الاغ پیاده شوند و چوب بزرگی را پیدا کنند و از زیر شکم الاغ رد کنند و یک طرفش بر شانه پسرش و یک طرفشم بر شانه ملّا و الاغ را سر چوپ حمل کنند. این داستان را همینطور بگیر و برو جلو.......
مسئله اینه که شما هر کاری بکنی، آخرش پیدا میشوند عدّه ای که فقط نق بزنند بدون آنکه راهکار و ایده ای و حرفی اساسی برای گفتن داشته باشند یا اصلا وضعیّت و موقعیّت و مناسبات را تمییز و تشخیص دهند. آنها وظیفه خود میدانند که صبج تا شب، غُر بزنند؛ وگرنه غمباد میگیرند.
عین زندگی روزمره که در هر گوشه ای بروی، مگسها و زنبورها و پشه های مزاحم نیز می آیند و وزوز میکنند، در این سایت نیز به طور عجیبی به دلیل اینکه در و پنچره اش پشه بند ندارند، مگسهایی دائم در حال وزوز کردن هستند. به وزوزها نباید اهمیّتی داد؛ بلکه باید راه خود را رفت. هراس از این نداشته باش که معاصرانت چه میگویند؛ مخصوصا اگر حرفهایشان بی اصل و پایه باشند؛ بلکه وحشت از این داشته باش که «گستره وجدان تاریخی مردم ایران»، تو را در کنار کسانی بگذارند که به ذلّت و خفّت مردم و ویرانی میهن با همکاری و رکابداری و متعگی به دوام حکومت فقاهتی یقه درانیها کردند و همچنان میکنند.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان