معمای رضا پهلوی

امّا رفقای جنابعالی نه تنها تمام آثار متفکّران و فیلسوفان و اساتید دانشگاهی باختر زمینی را بلعیده و هضم کرده اند؛ بلکه در طول فاصله تقریبا هشتاد و پنج ساله، جیک و بُک آثار و افکار و ایده های متفکّران و فیلسوفان را تدریس و تبلیغ و ترویج و مدافعه کرده اند و و همچنان میکنند نتیجه اینهمه زحمات بی دریغ و پستان به تنور چسبوندنها شد: «ولایت گیوتین الهی» که رفقای جنابعالی با افتخار و تمایل قلبی به انجام وظیفه «شرعی و مذهبی و ایمانی خودشان» هر روز و هر ثانیه در متعگی و رکابداری تا همین لحظه های جاری، غرّه و متکبّر بوده اند و تفاله های فسیل شده آنها همچنان غرق تکبّر «مقلّدی و رکابداری» هستند. افتخار کنید به این داشته هایتان؛ چونکه لیاقتتان همین آخوندها هستند.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان

چندین سال پیش من در یکی از مقالاتم به واقعه ای که در طایفه خودمان پیش آمده بود و من شاهد ماجرا بودم، اشاره کردم و حسب تجربه ام در باره مواضع مختلف گفتاری و رفتاری و کرداری مدّعیان اپوزیسیون حکومت فقاهتی، انتقادهای شدیدی را عبارتبندی کرده بودم. مدّعیون باید پاسخ دهند که چرا پسر آشپزباشی -امیر کبیر- شعور آن را داشت که «دارالفنون» بر پا دارد و آنقدر «شخصیّت و کرامت و ابهت وجودی داشت» که کاردار دولت انگلیس در ماجرای ارزنة الروم و حضور کثیری از درباریان، فقط او را لایق احترام و تکریم دانست؟ و چرا پرمدّعاهای مملکت ما که در حزب منحط و مزخرف حزب توده گرد آمده بودند، هیچوقت نتوانستند برغم آنهمه تحصیلات و کیا بیاها که داشتند، حدّاقل شرافت فردی خودشان را حفظ کنند؟. چرا؟. از بازگویی تجربه ام، صحبتی نمیکنم؛ چونکه در یکی از کتابهایم، آن را تحریر کرده و در اختیار عموم گذاشته ام. فقط میپردازم به سئوالم از مدّعیون و امیدارم آنانی که این مطلب را میخوانند، اگر به اندازه یک ارزن، فهم و شعور و درک و دانش و کیاست و ذرّه ای میهندوستی و مردمدوستی در وجود خودشان سراغ دارند، پاسخ مستدل به پرسش من و احتمالا دیگرانی همچون من بدهند.
حال پرسش من از مدّعیون.
چرا مدّعیون «تحصیل کردن، با سواد بودن، زباندان و دانا و هوشیار و مسئول و با شعور و فهیم و با تجربه و خوشفکر و صاحب ایده ها و مستقل اندیش و قائم به ذات بودن و خیلی محبوب و دوست داشتنی و با شخصیّت بودن و کارگشته دنیای سیاست بودن و مملوّ از خالکوبیهای زندانی شدن و در سیاهچال افتادن و دارنده انواع و اقسام مدالهای افتخار مبارزاتی و همچنین بی برو برگرد، معصوم بودن در زندگیهای فردی و خانوادگی و سازمانی و کثیری دیگر از اینگونه صفات و فروزه های ستودنی» تا امروز که نیم قرن میشود، نتوانسته اند برای همبستگی و همعزمی و همپایی و باهماندیشی و اقدامات کلیدی در رویارویی و تلاش برای خلع حکومتگران فقاهتی بدون هیچگونه خونریزی، میلیمتری به سوی یکدیگر گام بردارند و همبسته شوند؟. چرا و به کدامین دلایل مستدل و متّقن و برهانی؟. دلاورانی که حسّ میکنند یک ارزن شعور دارند، برای پاسخ به این پرسش به پیش. این گوی و این میدان.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان