شروع کنفرانس و چگونگی برخورد اپوزیسیون با آن بخش هشتم کنفرانس مونیخ

 در انتظار آغاز همایش هستیم ! همایشی که من با امید باز شدن دریچه هائی جهت نزدیکی نیرو های اپوزیسیون با همدیگر به این جا آمده ام.
فکر می کنم اصولا نقش این همایش ها چیست ؟چه چیزی را می خواهد بنمایش بگذارد؟
مگر نه که هرهمایشی هدف های معین خود را دارد. این جمع شدن افراد ونیرو های مختلف در این همایش آیا قادر است پایه های یک ائتلاف بزرگ را که بتواند در بر گیرنده جریان ها وتلاشگران مخالف جمهوری اسلامی برای یک مبارزه مشترک درجهت برپائی یک حکومت سکولار ودمکراتیک بر اساس یک انتخابات کاملا آزاد انتخاب شده را پی ریزی کند؟
نقش شاهزاده رضا پهلوی که برگزار کننده این همایش است چه میزان می تواند تاثیر گذاربرای تبدیل این همایش بیک همایش بزرگ ملی باشد؟
نقشی فرا جناحی که مورد قبول بخش هائی از اپوزیسیون قرار گیرد ؟
به جمعیت نگاه می کنم عمدتا آراسته وخوش لباس که نشان از الیت بودن بسیاری از آنهاو جایگاه اجتماعی آنها دارد.برخی تیپ ها که در گذشته آنها را بر نمی تابیدم وهنوز هستند بسیاری افراد سیاسی که تحمل دیدن چنین افراد اطو کشیده وبرخی جوان های تاتو زده با موهای بلند جمع کرده پشت سرشان را ندارند. چه میتوان کرد باگوناگونی نگاه ها نسبت بظاهر افراد وقضاوت کردنشان برمبنای معیارهای خلل ناپذیرایدئولوژیکی شان نسبت به آنها.افرادی که دیوار بلند کشیده شده به دور تا دور تفکر حزبیشان مانع از گشاده فکری و حتی گشاده روئی آنها ها در برابر دیگر نیروهای اپوزیسیون می گردد. 
داستان غریبی است داستان این نیرو های صلب وبی تغیر ! فرقی نمی کند کجا  قرار گرفته اند در چپ ویا راست. کسانی که هرگز تلاشی برای دیدن وجوه مبثت یک دیگر نمی کنند .قلم وزبان آنها جز در جهت نفی هم دیگر حرکت  نمی نماید واگر نقدی نسبت به نوشته ای ویا موردی دارند فقط جنبه های منفی آن مورد ویا نوشته را چنان برجسته می کنند که روح  وهدف آصلی آن در غباری ازاتهام ،پیشداوری و دگرگون کردن مفاهیم و جنبه منفی دادن به آنها گم می شود.
چند روزیست بطور دقیق بر خورد این گونه افراد وجریان ها را نسبت به این همایش بزرگ را که بر گزاری آن وجمع آوردن چنین انبوهی از افراد مختلف با گرایش های گوناگون زیر یک سقف کاریست نه آسان را دنبال می کنم .هیچ نشانی از حداقل نگاه مثبت وامید بخش اپوزیسیون  که از درون آن بتوان رشته های مودت وهم زبانی برای همکاری در برابر دشمن مشترکی بنام جمهوری اسلامی یافت وبیرون کشید  را در آنها نمی یابم . اپوزیسییون غریبی  بنام مخالفان جمهوری اسلامی که مهمتری هدفشان در حال حاضر بی اثر  کردن وبی اعتبار نمودن تلاش برپا کنندگان همایش مونیخ می باشد. 
دریغ ازیک برخورد سازنده ومفیدراه گشا برای نزدیکی با این همایش . 
نیرو  هائی بنام اپوزیسیون جمهوری اسلامی با قطاری از عناوین مختلف از چپ سنتی گرفته تا چپ نو، از اتحاد جمهوری خواهان گرفته تا جمهوری خواهان لائیک .دیگر گروهای ریز ودرشت . از مجاهدین تا حزب کمونیست .از سایبری های رژیم تا اصلاح طلبانی که سال هاست زیرعنوان اصلاح طلبان فاصله گرفت از اصلاح طلبان حکومتی برای خود دکان دستکی، کارگاه تولیدی راه انداخته اند که فر آورده اصلی آن تخم های نفرتی است که تولید وافشانده می شود .نه در تقابل با جمهوری اسلامی بل خنثی کردن و فاصله انداختن بین "آقای رضا پهلوی" با مردم وکم بها کردن تلاش شبانه روزی ایشان برای نشاندن  درخت دوستی وایجادهمدلی بین نیرو های  مخالف نظام .
نگاه میکنم به نتیجه کار ونوشته های این دسته از اپوزیسیون جمهوری اسلامی در این روز های سرنوشت ساز که حکومت گران اسلامی در ضعیف ترین شرایط خود قرار گرفته اند ،روزهائی که طلب می کند تمام تلاش اپوزیسیو ن معطوف به شکل دادن حداقل یک ائتلاف موردی باشد . اما دریغهم وغم ،دل مشغولی وهراس آنها از همایش مونیخ بیشتر از مبارزه با جمهوری اسلامیست . 
افراد معینی که قلمشان جز در جهت نفاق افکنی وحال بی اعتبار کردن این همایش نمی چرخد .قلم های زهر آلودی که حتی یک مورد مثبت در این همایش نمی بیند.هرآن چه که منقاش زهر آلود آنها حتی قبل از برگذاری درمورد این همایش از لابلای خبر هابیرون می کشد چیزی جزاخبار مایوس کننده،نشان دادن اختلاف  وناکار آمدی این همایش نیست. تازه این هنوز از نتایج سحر است فکر می کنم بعد از پایان این همایش چه میزان نیروی اپوزیسیون رنگارنک صرف مقابله با دستاورد های این همایش خواهد شد.   ادامه دارد  ابوالفضل محققی