انتظار به پایان رسید؛ حال چه می‌شود؟

در مرگ کامل برجام ، چه کسانی برنده و چه کسانی بازنده هستند ؟
۱. آخرین تیر بر شقیقه برجام ، این آخرین امیدملی ما در محاصره انبوه یاس و حرمان های ملت خسته و رنجور شلیک شد !
۲. جلیلیون ، پایداریون ، سلطنتیون ، فرقه رجویون به رهبری و مدیریت فاشیست ها و جنایتکاران و نژادپرستان حاکم در اسراییل و امریکا ، برندگان خطرناک ترین و ویرانگرترین بازی علیه ایران و علیه مردم زخمین و بیمارمان بودند !
۳. مرگ برجام بدست افراطیون داخل و خارج به رهبری فاشیست های اسراییلی و امریکایی ، بازنده ای جز ایران و مردم خسته و دردمند و بلاکشیده و مصیبت دیده اش ندارد .
۴. اجرایی شدنِ تحریم های سازمان ملل در این پیچ خطرناک تاریخی ، کمر نیمه شکسته مردم وطن را دو نیمه می کند و مردم ناامید و مایوس را از همه چیزشان ساقط خواهد کرد .
۵. پروژه شورش گرسنگان و به میدان و خیابان آوردن مردم مستاصل و فقیر و گرسنه و طغیان و عصیان کور دردمندان و رنج کشیدگان و بی پناهان و زجر کشیدگان و ستمدیگان و بی صدایان صداها غورت داده از طرفی و از طرف دیگر تحرکات و تحریکات و خطرات سرزمینی و ارضی مربوط به تجزیه کشور ، سالها پروژه افراطیون داخل و خارج تحت رهبری اسراییل بوده است تا در یک جنگ داخلی کاملن ویرانگر به اهداف خود برسند تا بتوانند لیبیایی سازی و عراقیزه سازی و افغانیزه و سوریه سازی وطن را محقق سازند !
۶. این بهترین و کم هزینه ترین پروژه دشمنان سوگندخورده داخلی و برون مرزی و اپوزیسیون خائن و تبهکار و مزدور و وابسته خارج از کشور بوده است که بدون هزینه های مربوط به تجاوز نظامی بتوانند به تمام اهداف و خواسته های شیطانی خود برسند ، این پروژه شیطانی دشمنان وطن در فاز انجام نهایی اش است ، همچون بهمن ۵۷ که چهار عامل ، شاه ، مخالفین شاه و به اصطلاح انقلابیون ، اروپا و امریکا و کنفرانس گوادلوپ ، در یک ائتلافی نوشته و نانوشته ، علیه کشور بزرگی به نام ایران ، انقلاب کردند و ایران را ساقط و سرنگون ساختند ، دوباره چنین پروژه شوم علیه ایران توسط داخل و خارج در فاز نهایی اجرایی شدن کامل خویش است و ……
آیا امیدی هست ؟
ایا امیدی هست ؟
ج-ع- ۵ مهرماه ۱۴۰۴

آنان در عرصه سیاست و عمل اجتماعی در حقیقت دنباله‌رو خامنه‌ای هستند؛ فقط منتظرند اسرائیل حمله کند تا به یاری ارباب خود بشتابند. می‌توان آرزو کرد که روزی بیانیه دیگری برای همان ارباب بنویسند و خطاب به او بگویند: «برو بمیر»؛ همان‌گونه که یک وکیل شجاع چند روز پیش چنین گفت.
اپوزیسیون واقعی امروز در زندان است. در خارج کشور نیز آقای پهلوی را داریم که او را نمی‌توان اپوزیسیون به معنای دقیق دانست، اما هم اپوزیسیون پادشاهی‌خواه و هم ما لیبرال‌دموکرات‌ها از او پشتیبانی می‌کنیم. او در واقع می‌تواند ، و به گمان من چنین است ، نماد یا برآیندی از آرزوهای مردم خسته و عاصی برای سرنگونی رژیم نکبت اسلامی باشد. این نماد ملی، هر نامی بر آن بگذاریم، یک امکان انکارناپذیر است؛ اما گذر از «امکان» به «مطلوب» کاری دشوار است.
مطلوب زمانی دست‌یافتنی خواهد شد که اپوزیسیون واقعی زندان‌کشیده درون کشور، در پیوندی تنگاتنگ (هرچند چگونگی‌اش روشن نیست) با این امکان ملی قرار گیرد. در آن صورت شاید «ممکن» به «مطلوب» تبدیل شود. با این همه، همین امکان نیز پیوسته آماج حملات و سمپاشی‌های چپ‌های عقده‌دار و پهلوی‌ستیز است که با پروپاگاندای سیاسی و همکاری پنهان و آشکار با رژیم، در تلاشند دیگران را بترسانند.

در اینکه، زندگی در بدترین شرایط ممکن نیز راه خودش را پیدا خواهد کرد، بحثی نیست. امّا سئوال کلیدی اینجاست که اینهمه مدّعیان رنگارنگ «اپوزیسیون» در کجای این ژنده قبای «زندگی مردم میهن» قرار میگیرند؟. در کجا؟. از حقّ نباید گذشت و باید دلیر بود در گفتن حقایقی که همه میدانند؛ ولی شهامت گفتن و بر زبان آوردنش را ندارند. حقیقت این است که اپوزیسیون اصیل و واقعی حکومت فقاهتی، همان «مردم ایران» هستند. امّا مردم در فاصله نیم قرن تمام، اینقدر قربانیها داده اند و فلاکتها کشیده اند که دیگر رمقی برای آنها نمانده است، هر چند اگر فرصت مناسب پیش بیاید، همچون آتشفشان، شعله ور خواهند شد.
بحث من امّا همچنان همانست که سالهاست مطرح میکنم و بر اندیشیدن در باره اصول و پرنسیپها و بُنمایه های «باهمایی و همبستگی» تاکیدها میکنم، ولی باز هیچکس گوشش بدهکار نیست؛ مخصوصا مدّعیان اپوزیسیون. اصولی که من اینقدر بر آنها پافشاری میکنند، از بنیانهای فرهنگ هزاره ای مردم ایران در جامعیّت وجودی گرفته شده اند؛ نه از این اعلامیه و آن فراخوان و این کتاب مذهبی و آن نظریّه آکادمیکی و این ایدئولوژی و آن مرام و مسلک. امّا دریغا که هر کسی به نام مردم و ایران فقط به دنبال این است که خودش و همعقیده هایش، حاکم بر ایران کند بدون آنکه برای «بُنمایه های فرهنگ مردم ایران» پشیزی ارزش قائل باشند و بخواهند که بر محور آنها به گرداگرد یکدیگر بیایند و دست همکاری به همدیگر بدهند و مردم و ایران را از باتلاق نابودی و نیستی آزاد کنند.
تراژدی و فاجعه غم انگیز تاریخ کشورداری در ایران همواره بر این محور هلاک کننده و گاه رهاینده چرخیده است که مهاجمانی از بیرون مرزها برخاسته اند و حکومتهای داخلی را سرنگون کرده اند؛ یعنی حکومتگران داخلی اینقدر در بلاهتهای خودشان سماجت به خرج داده اند و خلاف پرنسیپهای فرهنگ مردم، اقدام کرده اند که مردم، آزادی خود را در بلای هجوم بیگانگان آرزو کرده اند و همچنان میکنند. این یعنی اینکه مدّعیان اپوزیسیون حکومت فقاهتی در بیرون مرزها، اصلا استعداد و مایه و توان و سواد و تجربه و حسّ میهندوستی و مردمدوستی ندارند و سفت و سخت، اسیر و در بند ذهنیّت اعتقاداتی و ایدئولوژیکی و مذهبی و فرقه ای و تشکیلاتی خودشان هستند و شبانه روز نیز طلبکار از یکدیگر. [از استثناها سخن نگوییم؛ زیرا جای قاعده شایع و جاری را نمیگیرند و پُر نمی کنند]. مدّعیان اپوزیسیون برونمرزی، فرزندان خلف ملّت ایران نیستند؛ وگرنه چرا باید حکومت فقاهتی با اینهمه جنایتها و تبهکاریها بتوانند نیم قرن حاکم بلامنازع بماند؟. چرا؟.
ایران و مردمش، راه خود را پیدا خواهند کرد. حال یا با زلزله ای که از عواقب هجوم بیگانگان رخ خواهد داد یا از طوفانی که از دل خود جامعه سر بر خواهد آورد و برغم خسارتهای شدید، راه ازادی را به سوی مرغزاری نو، رقم خواهد زد. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان