چند سوال از اپوزیسیون چپ وجمهوری خواه خارج از کشور ؟

این گروه مثلاً جمهوری خواه (صرفنظر از سوابق سیاسی مخدوش بسیاری از آنها) فقط شعار میدهد، انتقاد میکند، ولی هرگز راه حل ارائه نمی‌دهد! مشروعیت سیاسی را از طریق صندوق رای آزاد میداند، اما نمی‌گوید که چطور باید به آن صندوق رای دست یافت تا ایشان بتوانند آن رای کذایی خودشان را به داخل آن بیاندازد!
نیروهای جمهوریخواه که به استنباط خودشان قطعا دموکراسی‌خواه هم هست (همانطور که خمینی و روشنفکران سال ۵۷ بودند) حتی جرات به آزمایش گذاشتن شانس خود را هم ندارند. هنوز اتفاقی نیفتاده دچار خود بازنده بینی در انتخابات آینده سیاسی شده اند و شاهزاده پهلوی را برنده آن انتخابات میدانند، و به همین علت حاضر به هیچ نوع همکاری ملی نیستند! دمکراسی خواهان درپیت ایران بجز شعار هیچ چیز برای ارایه ندارند و چون میدانند و می بینند که دوران شعار گذشته است و به عمل کار برآید به سخن دانی نیست، ترجیح به ادامه حیات رژیم آخوندی میدهند، زیرا که بقای خود را در ادامه حیات این رژیم می بینند! بدبخت ملتی که روشنفکران دمکراسی خواه و جمهوری خواه اش را چنین اراذلی تشکیل داده اند! اینان که بجز خود هر اعتقادی را منکر اصول دمکراسی خواهی میدانند، حتی حاضر نیستند یک قدم برای آن دمکراسی خواهی ادعایی خود بردارند! حکایت آن شتر مرغند که به او میگفتند پرواز کن، جواب میداد شترم و پرواز نمیتوانم. میگفتند بار ببر، می‌گفت مرغ بار بری نمی‌تواند!
بدون کوچکترین شکی، این گروه از اپوزسیون ادعایی تاریخ ایران در زمره بدنام ترین ها نیز قرار دارند و در آینده نیز مردم ایران باید تاوان بسیاری بدلیل وجود این گروه ها بپردازد!

واقعیت یا تفسیر شخصی؟ نقدی بر منطق متناقض جناب محققی
آقای محققی خواستار برخورد «عینی» با وضعیت کنونی و پذیرش «واقعیت عینیِ خواست اکثریت» به‌عنوان معیار عمدهٔ تصمیم‌گیری اپوزیسیون است. او از اپوزیسیون می‌پرسد که چرا صرفاً روی مسائل انتزاعی مانده‌اند، چرا با چهره‌هایی مثل رضا پهلوی مقابله دارند، و چرا ائتلاف ملی تشکیل نمی‌دهند. اما در استدلال او چندین ابهام مفهومی و تناقض استراتژیک دیده می‌شود که هم از منظر فلسفهٔ سیاسی و هم جامعه‌شناسی قابل نقد است.
اشکالات مفهومی و منطقی
1. ابهام در تعریف «واقعیت عینی» و «خواست اکثریت
I. محققی «قبول واقعیت عینی که در خواست اکثریت خود را نشان می‌دهد» را ملاک می‌داند؛ اما مشخص نیست «خواست اکثریت» چگونه و از چه کانالی باید مشخص شود (رأی‌گیری آزاد؟ نظرسنجی؟ حضور خیابانی؟). در غیاب نهادهای آزاد و قابل اعتماد، ادعای شناخت «خواست اکثریت» به سادگی قابل اثبات نیست.
II. از سوی دیگر، «واقعیت» در علوم اجتماعی همیشه چندبُعدی است: واقعیتِ عینیِ آمار اقتصادی و واقعیتِ تجربهٔ زیستِ مردم و واقعیتِ روایت‌های سیاسی ممکن است متفاوت باشند. ادعای تعیین‌تنهاـیکِ «واقعیت» از طریق یک نمایه ساده، تفسیرگرایانه و اغلب نادقیق است.
2. تناقض رفتاری، استفاده از «واقعیت» برای توجیه مواضع متغیرِ شخصی
I. اگر کسی با همین منطق قبلاً از ضدّامپریالیست بودنِ خمینی دفاع می‌کرده و امروز با همان منطق از چیزهایی دیگر حمایت می‌کند، نشان می‌دهد که ملاک «واقعیت» در عمل انعطاف‌پذیر و تابعِ پیش‌داوری‌های فردی شده، نه یک معیار عینی و ثابت. این تناقض نشان‌دهندهٔ فقدان معیارهای روش‌شناسانه و اخلاقی در استدلال است.
3. کاهشِ پیچیدگیِ سیاسی به یک معیار (سرنگونی = هدف اصلی)
I. محققی گاه همه چیز را در یک دوقطبی خلاصه می‌کند: «یا ضدّ جمهوری اسلامی‌ای، یا در خدمتِ آنِید». در علوم سیاست، کاهشِ مسائل چندبعدی (اقتصادی، فرهنگی، قومی، حقوق‌بشر، ساختارهای نهادین) به یک هدفِ واحد، موجب از دست رفتن راهبردهای عملی و تقلیل‌گرایی است.
II. اما پرسش اساسی این است: جناب محققی با همین منطق تا چه دوره‌ای خود در خدمت جمهوری اسلامی قرار داشتید؟ در دههٔ شصت صف‌بندی سیاسی چگونه بود و شما در کدام صف ایستاده بودید؟ آیا حاضر به پذیرش مسئولیت در قبال سیاست‌های ضد مردمی جریان خود در آن دوره هستید، یا همچنان می‌خواهید با همان منطقِ ساده‌انگارانه، دیگران را متهم کنید؟
4. استدلال از مقامِ اکثریت به مشروعیتِ فوریِ هر راهکار
I. اینکه بخشی از جامعه خواستار تغییر است، دلیل نمی‌شود هر پیشنهادی برای تغییر مشروع و مؤثر باشد. مشروعیتِ نهایی باید با سازوکارهای دموکراتیک (نهادسازی، قانون اساسی، انتخاباتِ معتبر) تأمین شود، نه صرفاً با ارجاع به «خواستِ خیابانی» به‌صورت اتوماتیک.
نقد از منظر فلسفهٔ سیاسی
1. مبانی لیبرال دموکراسی و تفکیکِ نهادها
I. فلسفهٔ سیاسی لیبرال تأکید دارد که دفاع از حقوقِ فردی، نهادهای مستقل قضایی، و کنترلِ قدرت باید مقدم بر هر پیروزی سریع قرار گیرد؛ زیرا بی‌نظمیِ اخلاقی و سیاسیِ حاصل از سرنگونی بدون نقشهٔ نهادساز می‌تواند به بازیافتِ استبداد منجر شود. ادعای محققی مبنی بر اینکه «فقط سرنگونی مهم است و بقیه جزئیات بعداً حل می‌شود» خطرناک و ساده‌انگارانه است.
2. اصلِ مشروعیت و نمایندگی
I. مشروعیت سیاسی در جهان مدرن نه فقط از اکثریتِ لحظه‌ای، بلکه از سازوکارهای دموکراتیک و حافظِ حقوق اقلیت و قانون‌مداری حاصل می‌شود. اپوزیسیون اگر فقط بر شعارِ سرنگونی تمرکز کند و برنامهٔ مشخصی

"چند سوال از اپوزیسیون چپ وجمهوری خواه خارج از کشور ؟" ==> چند سوال از اپوزیسیون چپ و جمهوری‌خواه ِ خارج از کشور
".ابوالفضل محققی" ==> ابوالفضل محققی
"چه چیزی بما امکان می دهد ...پس بنشینم ودر" ==> چه چیزی به ما امکان می‌دهد ... پس بنشینیم و در
"علی الرقم" ==> علی‌رغم
"دیده می شود.در گیری های" ==> دیده می‌شود، درگیری‌های
" آیا عمیقا به سرنگونی ...هستید؟" ==> آیا عمیقا به سرنگونی ... معتقد هستید؟ یا باور دارید؟ "سرنگونی ... هستید" بی‌معنی‌ست.
"ونخبه گان" ==> و نخبگان
"مطمعن" ==> مطمئن
"چرا وبچه دلیل" ==> چرا و به چه دلیل
"نزدیگی اپوزیسیون" ==> نزدیکی اپوزیسیون

اگر فرض را بر این بگذاریم که بُنمایه های فرهنگ باهمستان ایرانیان اصلا ارزش گوز بی بو و خاصیّت بچّه های قنداقی را نیز ندارند، آنگاه این پرسش کلیدی را باید تمام مدّعیان هل من یزیدی اگر ذرّه ای فهم و شعور دارند، پاسخ دهند که به چه دلیل حاضر نیستند حتّا به گرداگرد همان محوری جمع شوند که شبانه روز در شبکه های اجتماعی و سایتهای دوزاری خودشون در رسایش فقط زر مفت زیادی میزنند. منظورم خزعبلاتی مثل: «سکولاریسم، جمهوریّت، حقوق بشر، تضمین آزادی بیان و حقوق اقلیّتها» و امثالهم هستند. دستاوردهای فکری و هنری و صنعتی و تکنیکی مغرب زمینیان، بحثی علیحده است و این جا جایش نیست. ولی ما سرگشتگان دربدر و آچمز که بیرق اپوزیسیون فقاهتی را به دوش میکشیم، کی و کجا به خودمان زحمت داده ایم که مثلا در باره «سکولاریسم» بیندیشیم و از چند و چون آن سر درآوریم و حداقل از خود بپرسیم که این سکولارسیم، سکولاریسم که اینقدر میگن و مینویسن، یعنی چه؟. حال بماند به اینکه فرهنگ ایرانیان از نخستین روزهای شکوفایی اش تمام تار و پودش «سکولاریته» است و هچ ربطی نیز به سکولاریسم نوع اروپایی نداره که در گلاویزی با مسیحیّت شکل گرفت؛ آنهم ظاهری و در حرف ولی در باطن همچنان مقهور مسیحیّت ماند.
فرض را نیز بر این بگذارید که اصلا هیچ ردّ پایی از خاندان پهلوی در هیچ نقطه ای از کره زمین نیست. اکنون سئوال من از آقایون محترم اینه که چرا هیچ تشکیلاتی حاضر نیست حتّا به گرداگرد همین محور شعارهای قند تو دل آب کن خودشان؛ یعنی: «سکولاریسم، جمهوریّت، حقوق بشر، تضمین آزادی بیان و حقوق اقلیّتها» جمع شوند و کاری کارستان را پیش ببرند؟. چرا؟. اگر حضرات به چنین شعارهایی اعتقاد راسخ داشتند یا دارند، مطمئن باشید که حکومت فقاهتی نمیتوانست نیم قرن دوام آورد؟. بنابر این چنین شعارهایی سوای اینکه در جامعه آچمزهای ایرانی به نام خزعبلات نامیده شوند، نام دیگری ندارند. آیا سوای این است که حضرات عمرا اهل سیاست که نیستند هیچ، حتّا نمیدانند الفبای سیاست ار کجا شروع میشود و چگونه شکل میگیرد؟. اگر شما اعتقاد دارید که تنها محور اتّحاد و همبستگی از این طریق اجرا شدنیست، پس چرا هیچکس گام پیش نمیگذارد؟. چرا؟. مشکل در کجاست؟. همانطور که گفتم، فرض را بر این دو اصل بگذارید که بُنمایه های فرهنگ باهمستان ایرانیان، گوز بچه قنداقی نیز نیستند و در هیچ نقطه ای از کره زمین نیز، هیچ ردّ پایی از خاندان پهلوی نیست که نیست. عرصه برای قهرمانان سیاست سکولاریستی کاملا باز و گشوده و بدون مانع است. نشان دهید ادّعاهایتان را در عمل، نه در حرف و شعار.
نکته دیگری که میخواستم تذکّر بدهم، این است که اتّفاقا «دیالوگ بر اساس فرضیات و دیدگاههای مشترک» هرگز شکل نمیگیرد که دقیقا چیز دیگری نیست سوای همان «وحدت عقیده/امّت هم مرام بودن»؛ بلکه دیالوگ از زمینه تجربیات متفاوت و بینشهای خلاف آمد عادت است که شکل میگیرد و راهگشایی را بر همگان آشکار میکند یا می سازد. آنانی که دنبال نقاط مشترک عقیدتی میگردند، همه بدون استثناء در دامچاله های عقاید مذهبی/ایدئولوژیکی همچنان اسیرند و ذلیل.
ما برای همبسته شدن به همعقیده بودن با یکدیگر هیچ احتیاجی نداریم. به تخصّص نیز محتاج نیستیم؛ بلکه به یقین به خویشتن و تکیه به عقل سلیم خودمان تا ببینیم که هر کداممان در هماوردی با واقعیّتهای زندگی، چند مرده حلّاجیم و رادمنش برای پذیرش مسئولیّت و نهراسیدن از شکستهای پی در پی تا توی گور. این گوی و این میدان. حضراتی که «عاشق محور مقولات هذا» هستند به پیش!
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان

شما با ظاهری دلسوزانه، اپوزیسیون جمهوری‌خواه و نیروهای دموکراسی‌خواه را متهم می‌کنید و تمام هم‌وغم‌تان تطهیر یک شاهزاده است. اما مردم ایران نه برای بازگشت سلطنت به خیابان آمدند، نه برای جایگزین کردن یک “ناجی موروثی” به‌جای ولی‌فقیه. فریاد «زن، زندگی، آزادی» دقیقاً علیه هر نوع قدرت موروثی و تمامیت‌خواه است، چه عمامه باشد چه تاج.
مشروعیت سیاسی نه از تبلیغات ماهواره‌ای و شعارهای کلی، بلکه از صندوق رأی آزاد پس از سقوط جمهوری اسلامی به دست می‌آید. آینده‌ی ایران را مردم تعیین می‌کنند، نه فرزند یک پادشاه ساقط‌شده.
شما اپوزیسیون را به “گذشته‌گرایی” متهم می‌کنید، اما خودتان عمیقاً در گذشته گیر کرده‌اید. سلطنت در حافظه‌ی مردم با سرکوب، شکنجه و وابستگی گره خورده است. حذف این واقعیت از تاریخ، پاک کردن حافظه‌ی جمعی نیست، بلکه توهین به رنج قربانیان آن دوران است.
می‌پرسید چرا با طرح‌های رضا پهلوی مخالفت می‌شود؟ ساده است: چون هیچ طرح جدی، جامع و تضمین‌کننده‌ی دموکراسی وجود ندارد. شعارهای کلی به‌جای برنامه‌ی واقعی نمی‌نشیند. اپوزیسیون مسئول است روی اصول شفاف و جمعی توافق کند: سکولاریسم، جمهوری، حقوق برابر شهروندی، تضمین آزادی بیان و حقوق اقلیت‌ها. نه روی پرستش یک فرد.
ایران آینده نیازمند اتحاد هست، اما اتحاد حول برنامه و اصول، نه شخص. اتحاد برای آزادی و عدالت، نه برای بازتولید یک استبداد جدید با چهره‌ای قدیمی.
واقعیت روشن است: مردم ایران دیگر از یک دیکتاتور به دیکتاتور دیگر نخواهند پرید. آینده ایران لائیک و دموکراتیک است؛ جایی که نه آیت‌الله امتیاز ویژه دارد و نه شاهزاده.