تفرقه ابزار بقای حکومت، همگرایی ابزار رهایی مردم

آقای آذری گرامی، یک سری آدم ها کلا فراموش می کنند که برای چه سیاست می ورزند. جدا برای چه؟ کسانی مثل آقای اسماعیل مرادی در روزمرگی سیاسی و فعالیت هایش غرق شده و فراموش کرده اصلا برای چه به دریا زده که دارد بجای رسیدن به هدف غرق می شود! واقعا اگر ادم بدون مشکل ذهنی باشید مگر میشود برای رهایی زن از سلطه های اجتماعی گوناگون یک گروه مذهبی افراطی مثل مجاهدین خلق را جلو بیاندازید؟ مجاهدین از آخوندها افراطی تر هستند. آخوندها باز چیزی را پنهان نمی کنند. اگر خانم بازی می کنند یا دفتر معاملات جنسی در مشهد باز می کنند و به زوار حال میدهند پنهان هم نمی کنند. تظاهر هم نمی کنند راست حسینی میگویند 4 تا زن عقدی و تا الی ماشاء الله صیغه! اما نجابت مریم رجوی مرا کشته! این لچک قرمز به سرها و سینه زنی هایشان در دنیای آزاد اگر افراطی گری نیست چیست؟ آخر روی چه حسابی نوحه میخوانید و به سینه تان میزنید؟ اینها از کجا امده اند؟ اگر هدف آزادی انسان است مجاهدین عکس آن هستند کسانی از خودشان که به آنها پشت می کنند را زندانی و اذیت میکنند و هزار ترفند میزنند که یک فردی که به آزادی رسیده آنها را ترک نکند. خاطراتی بس تلخ و خنده دار و تاسف بار از این جماعت بیچاره به گوش میرسد. من کسانی مثل اسماعیل مرادی را نمی فهمم. واقعا نمی فهمم که گیرش کجاست. والا من تاجزاده و محمد خاتمی را به مسعود رجوی ترجیح میدهم. رجوی کسی که در دنیای آزاد پرچم شیر و خورشید را برگزید چگونه ممکن است همچنان در افراط اسلامی خودش پیر شود؟ آیا اینها عقل سالم دارند که مدعی اداره کردن کشور ما هستند؟

1- شما و همچنین کثیری از آنانی که خود را مخالف حکومت فقاهتی میدانند با هر نوع اتیکتی که به خود زده باشند، مایلند که از باتلاق حکومت فقاهتی عبور کنند و به سبزه زار«دمکراسی» برسند با این امید که شانسی به سهم خودشان در سرنوشت میهن و مردم داشته باشند. هیچکس هم نیّت شومی ندارد. همه آرزومند سعادت و پیشرفت خودشان و مملکت و مردم هستند. دمکراس در یک کلام ساده و گویا و دقیق همانطور که گفتم در مغزه و گوهر و ساختمانش، هیچ چیز دیگری نیست، سوای همین حرف بسیار قویمایه و شرفاندیشیده «بزرگمهر» که در عهد خسرو انوشیروان بر زبان راند و گفت که: «همه چیز را همگان دانند، همگان زمادر نزاده اند»؛ یعنی آنچه را که متفکّران یونانی میخواستند در باره اش حرفی زده باشند، ایرانیان قبل از همه به بنیان و مغز و مایه اش پی برده بودند. دمکراسی؛ یعنی اینکه هیچکس بر روی کره زمین در اجتماعات بشری، «مالک و صاحب و قیّم و متولّی حقیقت و جامع العلوم مصدر جیک و بک حقیقت» نیست و برای اینکه بتوان به مخرج مشترکی از بهر باهمزیستی رسید، باید در میدان آزمونها و همآوردیها به جستجوی چیزی پرداخت که آرزو میکنیم. دمکراسی، محصول و پیامد، جستجوی مشترک است در میدان آزمونها. در حقیقت، هر چیزی باید محصول و نتیجه جستجو از راه باهمازمایی و باهماندیشی و همکاری و به سوی باهمگرایی و همعزمی حاصل شود؛ نه اینکه در جایی از قبل، همچون آلات و ادوات پیشساخته فرمولبندی و اجرایشان در جامعه، تحکّمی و اجباری باشد.
2- در تاریخ ایران، چیزی به نام احزاب وجود نداشته است. در تاریخ ایران فقط شاهان بوده اند و رجال نقشگزار. احزاب و سازمانها و فرقه بازیها و گروهگراییها به تقلید از جوامع اروپایی بدون داشتن هیچ رگ و ریشه ای در تحوّلات و تاریخ و فرهنگ مردم ایران از دوران مشروطه همچون قارچ سر برآوردند و تا امروز فقط مسبّب ذلالت و بدبختی و نابودی و خونریزی و متلاشی شدن جامعه ایران بوده اند و کوچکترین خاصیّت را نه برایی خودشان داشته اند، نه برای جامعه ایران. علّتش نیز واضح و آشکار است. زمانی میتوان به کار مشترک رو آورد که هیچکس ادّعای تملّک حقیقت را نداشته باشد. امّا در جامعه ایرانی، مسلمانها ایمان راسخ دارند که مالک اصیل حقیقت هستند و ذهنیّت آنها ب اعتقاداتی آلوده است که رسالت و وظیفه خود می دانند به دیگران بگویند راه و چاه چیست وگر نه در برابر قاهر جبّار باید جوابگو باشند و منتظر توبیخ و جزای الهی؛ زیرا حُکم، حُکم الله است و بس. همین مسئله به دامنه مومنون به ایدئولوژی مارکسیسم نیز تعلّق دارد. آنها نیز بر این عقیده صد در صد قطعی استقامت میکنند که ایدئولوژی آنها قطعیّت علمی دارد و وظیفه و رسالت طبقه پرولتاریا است که علیه کاپیتالیسم قیام کند و ابناء بشر را به سعادت آباد مجمع الجزایر گولاک رهنمون شود؛ آنهم به رهبری رفقا نورالدّین کیانوری و عبدالصمد کامبخش و فرّخ نگهدار و رضا فانی یزدی و ملیحه محمّدی و دیگر شرکا که گل سر سبد آنها نیز مضمحل شدگان فدایی هستند برای مصاحبه در باره دوران ترقه بازی با روزنامه شرق و لافیدن در غربت.
3- بحث من در باره ماهیّت ایدئولوژیکی سازمان مجاهدین، دقیقا انگشت گذاشتن بر کلیدی ترین مُعضل «تفرقه و گریز» است که هر گونه همکاری را به دلیل ذهنیّت ایدئولوژیکی نه تنها ناممکن؛ بلکه نیست و نابود میکند. دو هزار و اندی سال بعد از متفکّران یونانی در عصر ما، متفکّری به نام «کارل ریموند پوپر»، در تلاطم جنگ خانمانسوز جهانی دوم، کتابی نوشت به نام «جامعه باز و خاصمان آن» و در این کتاب در باره «انبیاء دروغین» نیز بحث کرد و منظورش از انبیاء دروغین، «افلاطون و هگل و مارکس» است. وی در این کتاب هرگز نگفته و ننوشته است که «جامعه باز»، چه ویژگیها و خصوصیات و ساختاری دارد؛ بلکه در باره «موانع ایجاد جامعه باز»، استدلالها و سنجشگریهای خودش را عبارتبندی کرده است. بحث دمکراسی و واقعیّت پذیری دمکراسی در متاسبات انسانی و اجتماعات با تکیه به اراده قاطع سازمانها و احزاب و گروهها و گرایشها و تشکیلات آلوده به ایدئولوژیهای مزخرف و اعتقادت نصّی و مذهبی و فراکائناتی به جبّاران و الاهان مجازی و امثالهم هرگز و هیچگاه و اصلا و ابدا به وجود نخواهد آمد؛ زیرا اساسا اینگونه گرایشها در تضاد ذاتی و خصومت شدید با «دمکراسی و آزادی» هستند. سنجشگری رادیکال ذهنیّت غالب شده بر فعّالان و هواداران و اعضاء تشکیلات سیاسی راهیست به سوی ایجاد فضای گفت و شنود بار آور. در ایران ما، زمانی میتوان تحوّلات کلیدی ایجاد کرد که تمام سازمانها و گروهها و احزاب و تشکیلات سیاسی داوطلبانه و با گشوده فکری به منحل کردن خود همّت کنند و بازگردند به دامنه ای که بتوانند اصالتهای فردی خود را بزییند تا مردم بتوانند از میان آنانی که لیاقت دارند، «رجال و فرزانگان کشور آرا» را برگزینند. ناگفته نگذارم که در تاریخ ایران، حتّا «شاه» را نیز مردم انتخاب میکردند و هرگز پدیده ای موروثی نبود. فقط از دوران سلسله «ساسانیان» بود که به همّت موبدان دیانت زرتشتی، (ادغام دین کتابی با حکومت)، و تحت سلطه گذاشتن شاهان طبق اراده موبدان و هیربدان موبد، تاجگذاری، پدیده ای ارثی شد و فجایع ایران و مردمش را تا امروز رقم زدند.
4- در خاتمه همچنان تاکید کنم که راه آزادی ایران و مردم به هیچ وجه من الوجوه از کانالهای مخرّب سازمانها و احزاب و گروهها و تشکیلات و فرقه های سیاسی نمیگذرد؛ بلکه از آفریدن راهی که آغازگاهش انحلال تمام و کمال چفت و بست مدّعیان اپوزیسیون با تشکیلات آلوده به ایدئولوژی و ذهنیّتهای آکبند ساخته و پرداخته شده است. برای اینکه بتوان بر رودخانه ای، کشتیرانی و قایقرانی کرد، باید هنر ذوب کردن یخهای پوشیده بر سطح آن را دانست. مدّعیان اپوزیسیون، قالبهای یخ بسته ای هستند که رودخانه تحوّلات ایران را منجمد کرده و از جاری شدن ممانعت کرده اند. جنگ و گریز گرایشها و تشکیلات سیاسی اپوزیسیون علیه یکدیگر، هیچ دلیل دیگری ندارد؛ سوای اینکه هر کسی خودش را تنها «شوهر لایق و ذاتی» برای «ایران خانوم بدبخت و ذلیل شده» میداند بدون آنکه کسانی بخواهند نظر «ایران خانوم محترم» را پرسان شوند که آیا حاضر است با شوهر اجباری دیگری همخونه شود یا همین شوهر گیوتینی و کپک زده و بوگندوی ریشو برای هفت جدّش کافیه و همه سر و ته یه کرباسن!. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

دوستان این متنی که در پرانتز قرار گرفته نوشته آقای اسماعیل مرادی هست

https://iranglobal.info/fa/comment/8445#comment-8445
(((((( در مورد مجاهدین هم شما یک‌طرفه به موضوع نگاه می‌کنید. همکاری این سازمان با عراق مطرح شده. در مقابل می‌توان پرسید اگر همکاری یک جریان معیار حذف است، پس آیا منتقدان نمی‌توانند به روابط رضا پهلوی و اسرائیل اشاره کنند و همان ادعا را مطرح کنند شما خودتان می‌دانید که این منطق هیچ وقت به نتیجه نمی‌رسد.
ضمن اینکه دولت فعلی عراق رابطه نزدیک با جمهوری اسلامی دارد. همه اسناد دوره صدام هم در اختیار همین دولت است. اگر مدرک رسمی درباره میزان حمایت نظامی یا مالی از مجاهدین وجود داشت، جمهوری اسلامی هزار بار آن را رسانه‌ای می‌کرد. من قصد دفاع از هیچ گروهی را ندارم. فقط می‌گویم اگر معیار تحلیل سند است باید برای هر طرف یک استاندارد واحد داشته باشیم.))))))

دوستان، من آقای مرادی را با همین یک مقایسه شناختم.
آدم وقتی می‌بیند کسی برای رسیدن به نتیجه مورد علاقه خودش، این‌طور بی‌پروا حقیقت را زیر پا می‌گذارد، خوب می‌فهمد با چه ذهنیتی روبه‌روست. آقای مرادی آن‌قدر گرفتار پیش‌داوری ایدئولوژیک خود است که حاضر است هر تعبیر غلط و هر داستان بی‌اساسی را به مردم قالب کند، فقط چون می‌خواهد یک چهره را در ذهن مخاطب خراب کند.

ببینید چه می‌کند:
همکاری نظامی مجاهدین خلق با ارتش صدام، آن‌هم وسط جنگ، وقتی سربازان ایرانی زیر آتش بودند، ناگهان کنار یک سفر سیاسی شاهزاده رضا پهلوی گذاشته می‌شود؛ سفری که بیست‌وشش ماه قبل از جنگ ایران و اسرائیل انجام شده بود.
دو سال و دو ماه فاصله!
این فاصله را هر بچه‌ای هم می‌فهمد. مگر می‌شود این‌ها را کنار هم گذاشت؟
آدم ناچار می‌پرسد:
این مقایسه از کجا آمده؟
چطور ممکن است سفر شاهزاده را که در آرام‌ترین دوره پیش از جنگ انجام شده، معادل همکاری با دشمن در لحظه جنگ دانست؟
یعنی اگر آن جنگ اصلاً رخ نمی‌داد، آقای مرادی دیگر جرئت نمی‌کرد بگوید سفر شاهزاده «خیانت» بوده؟
پس همه حرفش روی رخدادی بنا شده که دو سال بعد اتفاق افتاده؟
این یعنی تحریف کامل واقعیت.
انگار شاهزاده در آن سفر نشسته باشد پشت میز جنگ، نقشه حمله کشیده باشد، فرمان شلیک داده باشد و مثل مجاهدین، هزاران سرباز ایرانی را هدف گرفته باشد.
این تصویرسازی، هم خنده‌دار است و هم خطرناک؛ چون نشان می‌دهد بعضی‌ها برای کوبیدن یک نفر، حاضرند هر مرزی را بشکنند، حتی مرز انصاف را.
مردم ایران حافظه کوتاه ندارند.
فرق بین سفر سیاسی ۲۶ ماه قبل از جنگ
و
همکاری نظامی با دشمن در قلب جنگ
برای همه روشن است.
اگر این مرز برای کسی محو شده، مشکل از واقعیت نیست؛ مشکل از ذهنیتی است که از قبل تصمیمش را گرفته و حالا دنبال چسباندن هر چیز به آن تصمیم است.

آقای مرادی، مشکل نوشته شما ضعف تحلیل نیست؛ مشکل آن است که پشت ظاهر عقلانی، همان الگوی قدیمی تخریب را تکرار می‌کنید. از همان خط اول پیداست که مسئله شما واقعیت میدان نیست، بلکه کوچک‌کردن تنها نیروی ملی و مورد اعتماد مردم است. واژه‌هایی مثل واقع‌بینی و عددسازی را فقط برای بسته‌بندی یک نتیجه از پیش نوشته‌شده به‌کار می‌برید.
می‌گویید جمعیت معیار نیست. درست. اما همین اصل درست را نردبان می‌کنید برای یک نتیجه غلط. این کار تحلیل نیست، تکنیک تبلیغاتی است. بعد سراغ منابعی می‌روید که خودتان همیشه بی‌اعتبارشان دانسته‌اید اما چون این‌بار علیه پهلوی حرف می‌زنند ناگهان معتبر می‌شوند. این تناقض نشان می‌دهد نتیجه از اول تعیین شده بوده و حالا دنبال سندسازی هستید.
در مورد فراخوان‌ها هم همان روش را تکرار می‌کنید. می‌گویید اعتماد نبود، اما سه عامل حیاتی را حذف می‌کنید: سرکوب عریان، خطر جنگ، و زخم سرکوب سال هزار و چهارصد و یک. تحلیل بدون این عوامل یعنی تحلیل در خلأ. بعد اعتصاب‌های کوردها را مثال می‌آورید، در حالی که خودتان می‌دانید آن حرکت محصول شبکه‌های محلی و تاریخی است و هیچ ربطی به موضوعی که به آن نسبت می‌دهید ندارد. این قیاس فقط برای ساختن نتیجه دلخواه انجام می‌شود.
خطرناک‌ترین بخش متن شما آنجاست که ادعا می‌کنید عددسازی باعث شده شاهزاده رضا پهلوی خود را بی‌نیاز از ائتلاف بداند. این همان روایتی است که از رسانه‌های اصلاح‌طلب تا بخش‌هایی از دستگاه امنیتی تکرار می‌شود. اگر واقعاً دنبال اتحاد بودید می‌دیدید تنها کسی که در این سال‌ها صریح و بی‌وقفه از همگرایی ملی گفته او بوده، نه جریان‌هایی که هر روز نقاب عوض می‌کنند.
در پایان می‌گویید دشمنی ندارید، اما ده بند پی‌درپی را صرف تخریب کسی می‌کنید که حتی یک سطر درباره نقش واقعی مخرب‌ترین گروه‌های عددساز ننوشته‌اید. مشکل شما عددسازی نیست؛ مشکل شما این است که محبوبیت پهلوی ساختنی نیست و همین برای جریان‌هایی که چهار دهه از نام او هراس داشته‌اند قابل تحمل نیست. محبوبیت او نتیجه زندگی عمومی بدون فساد و بدون خشونت است، نه محصول رسانه و نه مهندسی سیاسی. شما اگر با این واقعیت مشکل دارید، نامش تحلیل نیست. نامش بازتولید همان ترسی است که از دیروز تا امروز ادامه دارد.

1- وضعیّت ایران فعلا نامعلوم است. هیچکس نمیداند چه اتّفاقاتی خواهد افتاد و عواقب رویدادها چه خواهند بود. احتمالات و گمانه زنیها و تجزیه و تحلیلهای سرسام آور از ابعاد و منظر و تریبونها و شبکه ها ی مختلف اجتماعی به همّت گرایشهای سیاسی و غیره و ذالک نیز کما فی السّابق تداوم خواهند داشت. امّا اینکه واقعا در ایران، چه اتّفاقاتی خواهد افتاد، هیچکس، هیچ چیزی نمیداند به طور قطعی و مسلّم پنداشته شده. بنابر این بحث در باره چیزی که ما قطعیّتش را نمیدانیم، باد هواست و کشمکش بر سر لحاف ملّا!.
2- من فعلا اشاره ای به سازمان مجاهدین خلق میکنم و بحث را گسترش نمیدهم؛ زیرا فایده ندارد. امّا صحبتم فقط برای روشن کردن مسئله ایه که هیچکس نمیخواهد لام تا کام، چیزی در باره آن بداند. اول از هر چیز بر این نکته تاکید کنم – در این باره زیاد نوشته و منتشر کرده ام – که «دمکراسی» به هیچ وجه من الوجوه، «ایستگاه» نیست و مقصد نیز نیست. سیستم کشورداری نیز نیست. «دمکراسی» یک «وضعیّت مشروط» است همچون «وضعیّت آب و هوایی». هر لحظه ممکن است که آب و هوا، تغییر کند و شرایط دیگری را به وجود آورد. بنابر این، «اندیشیدن در باره مغزه ایده دمکراسی و واقعیّت پذیر شدن آن در مناسبات انسانی»، سوای شعار دادن در باره آن است و تصوّر غلط داشتن از آن در ذهنیّت خود. آنهایی که خود را اپوزیسیون می نامند، باید یاد بگیرند که از بلاهتهای خودخواسته بگذرند تا بتوانند بدون عبور از هیچ تونل و دریچه و مخفیگاه و اتوبانی به دمکراسی آمیخته شوند. سازمان مجاهدین خلق، یکی از سازمانهای مخوف سیاسی است که در ایران شکل گرفته و تا امروز بر محور ایدئولوژی خاصّ خودش تلاش کرده است که دوام آورد و به هر طریقی که شده است سکّان کشورداری را در ایران به چنگ گیرد؛ ولو تمام عمر در جبهه جنگ بایستد. اینکه تاریخچه این سازمان از چه فراز و نشیبهایی عبور کرده است، مبحثیست که به پژوهشی جداگانه ملزم است. امّا اشاره هایی برای عملکردهای این سازمان در وضعیّتهای ملموس و دم دست میتواند تا اندازه ای ما را به شناخت واقعیّتهای پیرامونی کمک کند. در باره «خیرخواهیهای» سازمانها و احزاب و گروهها و فرقه ها و تشکیلات سیاسی برای ایران و مردمش لزومی ندارد که بحثی کنم؛ زیرا «ابلیس/شیطان» نیز «خیر انسان» را میخواست و همچنان میخواهد همچون بدیل رقیب خودش که الاهان سامی باشند و کشته مرده سعادت و خیرخواهی برای انسان بودند و هستند. نتیجه خیرخواهیهای اینهمه مدّعو نیز بر روی کره زمین تا امروز فقط «کشتارگری و خونریزی و نابودی و ویرانگری» بوده است و همچنان هست. سازمان مجاهدین خلق تا امروز نسبت به کلّ اقدامهایی که از آغاز شکلگیری اش تا همین امروز مرتکب شده است، لام تا کام، یک جمله سنجشی ننوشته و منتشر نکرده و هیچکدام از اعضای رسمی آن نیز، در این باره کلامی بر زبان نرانده اند. اگر سازمان و گردانندگان آن نمیخواهند به هیچکس پاسخگو باشند؛ دست کم باید در برابر دیدگاههای کسانی که از این سازمان گسستند و خاطرات یا دیدگاههای خود را منتشر کردند، موضعی شفّاف و صریح نشان دهند تا بتوان حدّاقل پذیرفت که چنین سازمانی، بویی از «صداقت و فهم و مسئولیّـت» به مشام گردانندگانش رسیده است. چنین کاری هرگز تا امروز اتّفاق نیفتاده است؛ زیرا این سازمان، تمام مناسباتش بر برنامه ای و لگاریتمی طرح ریزی شده شکل گرفته است عین برنامه های کامپیوتری. برای شناخت این معضل ویرانگر که کلا در تضاد با «ارجمندی و گوهر آزادمنش» آدمیست، باید بازگشت به شناخت شکلگیری ذهنیّت اعضاء سازمان تا بتوان دلایل رفتارهای آنان و هواداران و سمپاتهایشان را فهمید.
3- در تیرماه سال 1358 از طرف سازمان، کتابی منتشر شد به نام «آموزش و تشریح اطّلاعیه تعیین مواضع سازمان مجاهدین خلق ایران در برابر جریان اپورتونیستی چپ نما». در این کتاب که میتوان آن را مانفیست عقیدتی سازمان نامید، صرف نظر از التقاطگوییهایی که از ترکیب مارکسیسم روسی و تشیّع ایرانی به همدیگر بافته شده اند، ملغمه ای هولناک است برای تحمیق و خرفت کردن و مغزشویی اعضاء و هواداران. حتّا میتوان رئوس اجرایی و پراکتیکی سازمان را نیز از مفاد آن به سادگی متوجّه شد و دریافت. در این کتاب در تعریف گروه، نوشته شده است که: «وقتی گروه، انسجام ایدئولوژی یافته باشد (دارای یک ایدئولوژی مشخّص اعلام شده باشد)، سازمان نامیده میشود» [ص. 13] و سپس در امتدادش ذکر شده است که: «بنابر تعریف سازمان که متشکل از افرادی است با ایدئولوژی و استراتژی و اصول سازمانی واحد (یکسان)، کسانی عضو خواهند بود که هم ایدئولوژی، هم استراتژی و هم اصول حاکم بر سازمان (و بطور مشخّص – سانترالیسم و رهبری آن] را پذیرفته باشند. بنابر این هر گونه عدم پذیرش این اصول، دیگر فرد، عضو سازمان نمی باشد.» [ص 14]. من دلیلی نمیبینم که بخواهم جینگ و واجینگ ایدئولوژی این سازمان را در دادگاه سنجشگری به محک بزنم و مزخرف و مرگبار بودن تار و پود آن را و همچنین نابودگر و آزارنده جان و زندگی انسانها را اثبات کنم؛ زیرا در این خصوص، بسیار نوشته ام و همچنان مینویسم. خلاف مقایسه ای آنانی که سازمان مجاهدین را با «سازمان مافیا» در یک ردیف میگذارند – شاید به دلیل مناسبات به شدّت تحت کنترل – من بر این نظرم که سازمان مجاهدین، خیلی مخوفتر از هر سازمان «مافیایی» دیگری بر روی زمین است؛ زیرا سازمانیست که انسانها را از ارجمندی و کرامت بشری خالی کرده و از آنها ابزاری برای تسخیر «قدرت و اقتدار» بار آورده است. کلّ سوخت و ساز این سازمان و سازمانهای مشابه آن به گرداگرد «قدرت و حاکمیّت بلامنازع بر انسانها» میچرخند برای ترضیه جاه طلبیها و ترمیم امراض روحی و روانی گردانندگان و رهبران و سردمداران عقده ای آنها. در اینگونه سازمانها نمیتوان به هیچ وجه من الوجوه، ردّ پایی یا نشانه ای از مقوله ای به نام «سیاست» را پیدا کرد؛ زیرا سیاست، دامنه «آزمودنها و به محک زدنها در جامعه انسانهاست» است؛ نه خفتن در تختخواب حقیقت قلاع اسماعیلیّه. (مجاهدین زندانی، شیفته مطالعه و عشق عجیبی به خواندن رمان تاریخی «قلعه الموت» داشتند). تا زمانی که گردانندگان سازمان مجاهدین خلق، گام پیش نگذارند و در ملاء عام به سنجشگری گذشته خودشان و پاسخگویی به متضرّران سازمان بر نیایند، هر گونه ادّعاهای آنها، فریب محض است و توجیه رفتارهای بی مسئولیّت پذیری گردانندگان آن.
4- در خاتمه بدون هیچ مشاجره ای و طول و تفصیلهای دیگر باید عرض کنم که مشکل آنانی که خود را «اپوزیسیون» مینامند، به هیج وجه، ایران و مردمش نیستند؛ بلکه مشکل تک تک مدّعیون فقط «قدرت و اقتدار انحصاری» است که تفرقه و گریز و نفرت و جنگ و جدالهای فرسایشی را علیه یکدیگر تا امروز رقم زده اند و حکومت فقاهتی از این بلبشوی حماقتهای مدّعیون، تا امروز، عالی ترین بهره برداریهای را با سود بسیار تصاعدی کسب کرده و قیماق سودش نیز به دوام نیم قرن استیلای گیوتینوار بر ایران و حلقوم مردمش مختوم شده است و از شواهد و قرائن نیز پیداست که میتوانند در شرایط بحرانی و اضطراری و چه بسا خلع شدگی نیز سیطره خود را همچنان حفظ کنند. بالاخره آخوندند و استادشان [= الله]، مکّارترین مکاران.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان