در شرایطی زندگی می‌کنیم که افراط و تفریط دارد داوری منصفانه را از ما می‌گیرد

در شرایطی زندگی می‌کنیم که افراط و تفریط دارد داوری منصفانه را از ما می‌گیرد و ما را به بازیگران ناخواسته دو قطب متخاصم بدل می‌کند. علی کریمی تا همین چندی پیش برای بسیاری نماد قهرمانی و یا حد اقل وجودی با ارزش برای انتخاب خود در برون شد از دایره نظام جمهوری اسلامی بود .  امروز اما همان تصویر به‌سرعت فرو می‌پاشد و جای خود را به دو واکنش متضاد می‌دهد: نفی مطلق یا ستایش بی‌چون‌وچرا.
آنچه در این میان همچون دیگر رویدادها غایب است وجود «نقد» است و نه ناسزا و نه مداحی. سخن و کنش علی کریمی در انتشار محتوایی توهین‌آمیز از دید من  توجیه‌پذیر نیست و باید صریحا هم نقد میشد. اما نباید فراموش گردد که این نقد ناظر بر یک کنش است، نه نفی تمامیت وجودی یک انسان. این درآمیختگی معنایی نشانه خوبی از سلامت رفتاری یک جامعه را نمی‌رساند.
سیاست قطبی‌شده گویا مجال چنین تمایزی را نمی‌دهد.  از یک‌سو ستایش کور و تمجید برای یک رفتار زشت، و از سوی دیگر حذف کامل و توهین برای همان رفتار!
در این میدان محاصره شده توسط قطب‌های پروپاگاندایی به نظر می آید انسانها نه به‌عنوان کنشگرانی مسئول، بلکه به‌عنوان ابزار رقابت سیاسی دارند مصرف می‌شوند. و این دقیقا همان‌جایی است که عقلانیت قربانی می‌شود.
هر دو اندیشه افراطی اما در یک چیز شریک و همزبان میشوند ، اینکه نگاه انصاف محورانه و رو بسوی تعادل رفتاری را با برچسبهای توهین آمیز سرکوب کنند تا اقتدار قطب‌های مصنوع وجودیشان چند پاره نگردد . 
س.ملکوتی