آن روزبا سوال بزرگ خود درراه رسیدن است !

جنبش اعتراضی با ردیگر در حال اوج گیرست .جنبشی که مسلما سرانجام آن به سرنگونی جمهوری اسلامی منجر خواهد شد.
خشم ونفرت مردم نسبت به شخص خامنه ای و گردانندگان حکومت از رئیس قوه اجرائیه تا قضائی ،تا رئیس مجلسی که میزان خشونت او در سرکوب دانشجویان درخوابگاه  دانشگاه تهران چندش آور است هر دم بیشتر می شود. خشمی که دامن هر تک تک آنها را خواهد گرفت و مجبورشان خواهد ساخت تا ازکار کناره گیرند واگر شرمی داشته باشند از مردمی که سالها رنج وعذابشان دادند عذر خواهی کنند. 
تن به دادرسی عادلانه ای بسپارند که مسلما تشکیل خواهد شد و به جنایت های تک تک کسانی که دستشان بخون مردم آلوده شده رسیدگی خواهند کرد. این بهترین شکل عدالت در یک جامعه دموکراتیک خواهد بود.نوشتن وسخن گفتن از چنین چشم اندازی بسیار راحت است .اما آنچه  که در درون جامعه آفت زده "از هر نظر" ایران نگاه کنیم احتمالا پروسه سخت و طولانی است  که برای استقرار حکومت قانون وایجاد نظمی متمرکز شده در دست نیروهای پیروزمیدان باید طی شود.
آنچه مسلم است حکومت اسلامی که سال هاست با پول وثروت غارت شده مردم برای خود محفاظان معینی که سالها پروارشان کرده وجایگاهی در اختیارشان نهاده که حتی در عالم رویا نیز متصور نبوده اند تدارک دیده است .زمانی که در آستانه فروپاشی قرار می گیرد ،برای نگهداری قدرت ،امکانات  و مواهبی که در اختیارشان نهاده  سخت مبارزه ومقاومت خواهند کرد.
میزان این مقاومت توام با خرابکاری این نیروها به شدت ویا ضعف پیروزمندان میدان بر می گردد .
اگر به نیروهای پیروز واقع بینانه نگاه کنیم نیروی طرفداران شخص شاهزاده پهلوی نقش کلیدی در میدان مبارزه دارند و از اقبال عمومی بیشتری در جامعه برخوردارند که باعث ایفای نقش تعین کننده آنها می گردند . 
حال سوال این است که آیا این نیروی شاهزاده رضا پهلوی می تواند بشخصه با اتکاه به نیروی حامیان خود بر تمام مشکلات بعد فروپاشی جمهوری اسلامی فائق آید؟ پاسخی در خور دهد ومانع از جنگ،جدل و به آشوب کشیده شدن جامعه گردد؟
آیا می تواند  بتمامی مسائل ومشکلات جامعه علی الخصوص آنجا که به کارشکنی نیروهائی که نه وابسته به نظام بل جریان ها وسازمان ها از جمله جمهوری خواهان مختلف با نیروها وطرفدارانش است که بجای همگرائی  جبهه در مقابل او می گشایند برخورد کند ؟
تجسم کنید این صحنه  را که معنای آن اغتشاش ،کشمکش  گروهای مختلف که حاضر به شرکت در یک ائتلاف همگانی نیستند که حتی می تواند به برخورد های شدید فیزیکی نیز منجر شود. چه سیمائی به دوران گذار بعد از سرنگونی جمهوری اسلامی خواهد داد؟
امری که متاسفانه  در توان سازمانهای رنگارنگ از مجاهدین گرفته تا جمهوری خواهان .و نیروهای چپ وجود دارد.سال ها کشمکش این گروه ها با هم وقادر نشدن آنهابه تشکیل یک ائتلاف گسترده که می توانست جریان سقوط جمهوری اسلامی را تسهیل کرده ومانع ازاین همه هزینه چه میزان ضربه زننده بود!
دریغا که چنین نشد.حال بار دیگر مردم بمیدان آمده اند . مردمی که بیشترینشان خواهان برگشت شخص آقای رضا پهلوی هستند . وتعدادی نیز مربوط به جریان های دیگرکه با خواسته های جمهوری خواهی در میدانند.....این حق هر شهروندی است که  برای رسیدن به خواست خود در سیمای جمهوری خواهی ،سلطنت طلبی ،شورائی و .. تلاش کند .
اما برای رسیدن به این مرحله نخست بایستی که تکلیف این جمهوری کاملا مشخص گشته وبزیر کشیده شود ..این کار وحدت عمل مشترک جریان های مختلف را طلب می کند . چگونه می خواهیم در اجماعی مشترک از این خوان گذر کنیم ودر صورت عبور که مسلم انجام خواهد گرفت" به چه بهائی"این دوران گذار ورفتن به پای صندوق های رای را طی خواهیم کرد؟ زمانی که راه نمی گشائیم  بلکه راه بر دیگری می بندیم وحاضر به دیدن وقبول واقعیت نیستیم؟درد برزگ روشنفکر ایرانی    ادامه دارد  ابوالفضل محققی