اکثریت آنان که امروزدر میدانند

امروزاین خیزش که می رود به خیزش همگانی بدل شود بسیار جدی تر و حیاتی تراز خیزش های قبلی است. خیزشی که با توچه به وضعیت اقتصادی مردم ،تورم افسار گسیخته ،ناتوانی مسئولین در پاسخ گوئی به نیاز های حداقلی جامعه وتجربه کافی مردم از نزدیک به نیم قرن حکومت اسلامی که در تمام این مدت اجازه نداد یک روز آب خوش از گلوی خشگ شده مردم پائین برود!حاصل شده .
مردم برای پایان دادن به این زندگی جهنمی که جمهوری اسلامی بر آنها تحمیل کرده، دارند آرام آرام بمیدان می آیند. 
میدانی که عمده انگیزه نبرد در آن سرنگونی این حکومت وجای گزینی آن با حکومتی است که در گام نخست توانائی حل مشکلات اقتصادی ،راه اندازی چرخ تولید وقرار دادن  مجدد قطار ازریل خارج شده سال های قبل از انقلاب را که داشت با سرعت در جهت مدرن وبه روز شدن ایران بسوی آینده می رفت را داشته باشد.
براستی در ذهن مردم که سال هاست روزانه ایران قبل ازانقلاب را با این حکومت مقایسه می کنند چه می گذرد؟
در ذهن و آرزوی آن نان آور درمانده یک خانواده  که بر سر سفره خالی می نشیند،شرمنده در چهره زن وفرزند مینگرد ومجبور می شود جگر گوشه خردسال خود را بعنوان کودک کار راهی میدان خشن وپراز مهلکه ای بنام جامعه اسلامی بفرستد که هزاران افعی پروار گشته در دامن هیئت های مذهبی ،ابن الوقت های فرصت طلب  نان بنرخ روزخور که اساس این حکومت را تشکیل میدهند! کودک اورا در خود ببلعند . 
این همه نوجوانان وجوانان معتاد ،این همه خلاف کاران بزرگ کوچک محصول کدام رژیم اند ؟ این جاست که مقایسه می کند بین آنچه که داشت واز دست داد با آنچه که امروز بر وی می گذرد .
چهل سال بالا وپائین کرده ،گاه دل بر خاتمی بسته که شاید فرجی در زندگیش حاصل شود. از وعده های حکومت برای رسیدن به "قله" حمایت کرده ودست آخر متوجه شده که تمامی این شامورتی بازی ها برای بردن  سهم گوشت بیشتر از پیکر شقه شقه شده سرزمین آبائیش بوده وبس .
بعد چهل واندی سال تازه معنی "هیچ" خمینی را می فهمد .معنی تفاوت بین امت وملت را!خودی وناخودی را! معنی بریدن نان از گلوی کودک ایرانی وچپاندن آن در کام نیرو های نیابتی از حزب الله گرفته تا داعش را.
مقایسه ای بس سخت و جان فرسا که عمر نسلی را تباه کرد و ریش بر قلب نسل جوان ونوجوان  این سرزمین نهاد. دریغ که در این گذر سخت چهل و اندی سال نیروهای به اصطلاح سیاسی ازاحزاب ریز ودرشت تا کنشگران منفرد آن نگفتند و آن نکردند که بکار مردم آید! داستان تمامی این سالها برای  اپوزیسیون چیزی جز جدل با یک دیگر بر سر مفاهیم مجرد، گفتگو پیرامون در گیری های ذهنی خود و دلخوش کردن خویش به طرح شدن در محدوده همان مرز های گروهی و محدوده روشنفکری بود که می توانستند ساعت ها وساعت ها در مورد همه چیز بحث کنند ودست آخر هر کدام خوشحال از زور آزمائی از سر میز بر خیزند.
از این رو هرگز قادر بدیدن آن حرکت بطی و تاثیر گذار در بطن جامعه نگردیدند  که با چنگ و دندان از هویت ملی خود دفاع می کرد . ندیدند آن تلاش بخشی از اقشار متوسط اجتماعی را که چگونه در زیر نگاه عبوس ورعب آور جمهوری اسلامی داشت از موسیقی ،رقص ،تئاتر سنیما، مد ، فرهنگ مدرن،ازجامعه زنانه که جمهوری اسلامی سخت در کاربه پستوی خانه بردن آنها بود دفاع میکرد. ندیدند آن زن ومرد کارمند را که فرش زیر پای خود می فروخت تا فرزندش را در مدرسه ای خوب بگذارد. بکلاس موسیقی،کلاس نقاشی  می برد! برایش امکان دسترسی به دنیای انترنت را بهر جان کندنی بود مهیا می ساخت تا نگذارد صدای موسیقی ،رقص وشادی بتمامی از این سرزمین ریشه کن شود.نمی میخواست که نسل جوانش در جهان معاصر درسیمائی متحجر و ببو زیر دست وپای حکومت له شود. این بخش وسیع طبقه متوسط  جامعه که کم کم نقششان برای اقشار متوسط به پائین وبرای خانواده های کارگری حتی دهقانی جالب می شد.طی این سال ها نقشی بزرگ در تقابل با فرهنگ آخوندی و تراوشات ذهنی حوزه های علمیه بازی کردند . در این میان نقش تلویزیون ها وجهان مجازی که از طریق انترنت برروی جوان ونوجوان ایرانی گشوده شده بود در نشان دادن آنچه که ملت داشت واز دست داد و شیوه زندگی غربی ونگاه به جهانی مدرن و امید بخش بمراتب بهترو قوی تر از آنچه که دستگاه های تبلیغاتی  جمهوری اسلامی با شدت و صرف میلیون ها دلارسعی در جا انداختن آن داشت  !عمل می کرد.  نتیجه این هماوردی  در آمدن شعار" رضا شاه روحت شاد" از دل سازندگی گذشته بود. روی گردانی مردم از آنچه که تلویزیون ورسانه های دل بهم زن جمهوری اسلامی تبلیغ می کردند.
.هاج واج ماندن آن بخش از اپوزیسیون که هنور در تقابل باغرب ومظاهر غربی بود وشعار ضد امپریالیسمی اش اورادر کنار جمهوری اسلامی قرار میداد ونگاهش به برنامه های تلویزیون هائی که از غرب برای ایران پخش می شدچندان فرقی با نگاه جمهوری اسلامی نداشت . ادامه دارد ابوالفضل محققی