گفتن لفظ مبارک باد طوطی در قفس"
"شاهدآیینه دل داندکه جز تقلیدنیست"
امسال نیز پس از سالها بازهم دلیلی برای تبریک و مبارک گوئی سال نوی میلادی نیافتم!
وقتی به میلیون ها هم وطن گرسنه ام فکر می کنم که امکان دسترسی به ۲۱۰۰ کالری که برای زنده مان لازم است ندارند،
وقتی در روزنامه های داخل کشور میخوانم صدها هزار کودک از تحصیل بازمانده اند،
وقتی برای ده ها میلیون نفر امکانی برای زیست شرفتمندانه مثل یک انسان معمو لی در ایران بلا زده نیست،
وقتی بودجه دم و دستگاه ولی فقیه از بودجه سالانه حفظ محیط زیست بیشتر است،جلگه ها بیابان می شوند، رودها و دریاچه ها میحشکند، هوای شهرها قابل تنفس نیست،
وقتی آنها که موتور ساختن و تحول در کشورند به سرعتی عجیب جلای وطن می کنند،و به بیش از ده در صد از جمعیت ایران میپیوندند که قبلاََ مهاجر ت کرده اندو پس از سال ۵۷ بتدریج به تبعید رفته اند،
وقتی غرورها در هم می شکند،نان آوران شاهد گرسنگی فرزندانند،دخترکان ایران به گدائی و تن فروشی مجبور می شوند،
وقتی در وطنم ۷۰ درصد زیر خط فقرند و در مقابل ۱۱۸۴ اِمام جمعه و جانشین امام جمعه با محافظین وراننده و آشپز و مشاور و مدیر دفتر و باغبان (۱۴۹۲۴ نفر جمعاََ ) و اتومییل دولتی با براورد حداقلی، سالانه ۷۶۵,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ تومان هزینه بر مردم گرسنه تحمیل می کنند فقط برای هفته ای یک ساعت تبلیغات حکومتی،
واز همه اینها بدتر! پلنگان خوی پلنگی رها نمی کنند و به ایران نمی اندیشند و عقده های بازمانده از گذشته ها می پراکنند،
جائی برای تبریک نیست.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!