تبریز من

نخستین روز بعد از ثبت نام در دانشگاه تبریز سراغ محله های قدیمی تبریز رفتم. دلم میخواست به تک تک محله هائی که روزی ستار خان همراه با مشروطه خواهان  از آن عبور کرده بودند سربزنم از امیرخیز  تا ششکلان ،از سیلاب تا باغ میشه . محلاتی که در کتاب تاریخ مشروطه کسروی خوانده بودم .  از این رو ندیده می  شناختم شان .
هنوز صدای غرور آمیز مردان وزنانی که برای عدالت و آزادی مبارزه می کردند می شنیدم .صدائی چنان با شکوه که در سرتاسر ایران طنین می افکند ، شهامتت می بخشید بر غرور ایرانی بودنت می افزود . 
"من به این سرزمین تعلق دارم " فرقی نداشت به کدام منطقه جغرافیائی ، به کدام یک از اقوام تاریخی  این سرزمین پهناور تعلق داشتی  ! ما زاده یک  سرزمین ،بزرگ شده در آغوش یک تاریخ  مشترک بودیم .
زنجانی بودم اما عاشق تبریز ،عاشق شهری که شهامتم می بخشید .شهری که باشندگانش ظلم ستیز بودند و در هر مبارزه با درایت ،سمت گیری آزادی خواهانه وعدالت طلبانه  پای درمیدان می نهاد ند ونقش تعین کننده وتاریخی خود را ایفا می کردند .
بار دیگر ملتی بر علیه ظلم ،بر علیه استبداد ، برعلیه  نیم قرن تحقیر ، چپاول ،فساد ،گرانی ،سختی معیشت تحمیل  شده توسط حکومتی نالایق با رهبری خود شیفته وجانی بر خاسته است .
به نام شهر های شرکت کننده در این خیزش ملی می نگرم !نام شهری که من عاشق آن هستم و غرور تاریخی خود را با آن بیان می کنم کجاست ؟ کجاست خروش دلاورانه جوانان این شهر ؟ کجاست صدای آن زنی که دهانه اسب ستار خوان را گرفت گفت "ما یونجه می خوریم مقاومت می کنیم تو بایستی که مبارزه را ادامه دهی " 
قلبم می گیرد !
هیچ کس و هیچ استدلال ،تحت  هیچ عنوان  نمی تواند غیبت این شهر را در این مبارزه ملی را توجیه کند . هر گونه  تعلل در بمیدان آمدن بمنزله یاری رساندن به رژیمی است که کشور را بدین فلاکت و بدبختی کشانده است .  تنها راه رهائی در گرو یک خیزش همگانی واتحاد ملی برای سرنگونی جمهوری اسلامیست . وظیفه بزرگ خود را در یابیم .تبریز من