چرا نباید آرمان‌های یک خیزش ملی به حاشیه برود؟

ما در میانه‌ی یک خیزش انقلابی خونبار هستیم. هموطنانمان جان می‌دهند، زندان می‌روند و آینده‌ی خود را به خطر می‌اندازند. در چنین لحظه‌ای، آرمان‌های این خیزش—آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، سکولاریسم، کرامت انسانی، انتخابات آزاد و آزادی زندانیان سیاسی—نباید به حاشیه بروند.

تکرار این آرمان‌ها فقط یک کار نمادین یا اخلاقی نیست؛ مستقیماً به سرنوشت این خیزش گره خورده است.

وقتی این آرمان‌ها مدام و روشن گفته و تکرار می‌شوند:
• جامعه‌ی جهانی می‌فهمد که مردم ایران برای ارزش‌های جهان‌شمول می‌جنگند و تعهد به حمایت تقویت می‌شود؛
• فاصله میان گرایش‌های سیاسی کمتر می‌شود و امکان اتحاد و کنش مشترک افزایش می‌یابد؛
• نیروهایی در درون نظام درمی‌یابند که این خیزش به‌دنبال انتقام یا حذف کور نیست، بلکه آینده‌ای مبتنی بر قانون و کرامت انسانی را می‌خواهد—آینده‌ای که حتی می‌تواند سعادت زندگی و خانواده‌های خود آن‌ها را هم تأمین کند؛ و همین، انگیزه‌ی سرکوب را تضعیف و امکان ریزش را افزایش می‌دهد؛
• مبارزان در خیابان انرژی و امید می‌گیرند، چون می‌دانند جانفشانی‌شان صرفاً برای جابه‌جایی قدرت نیست، بلکه برای ساختن جامعه‌ای انسانی‌تر است.

اما وقتی این آرمان‌ها به حاشیه می‌روند و جای آن‌ها را شعارهای هویتی یا قدرت‌محور می‌گیرد:
• بخشی از جامعه احساس حذف و بیگانگی می‌کند؛
• شکاف‌ها عمیق‌تر می‌شوند و تقابل جای همبستگی را می‌گیرد؛
• پیام خیزش برای بدنه‌ی مردد و خاکستری مبهم می‌شود؛
• و انگیزه برای همراهی، حمایت و ادامه‌ی کنش کاهش می‌یابد.

در چنین شرایطی، پاسداری از آرمان‌ها نه یک سلیقه‌ی سیاسی است و نه مخالفت با کسی؛
یک مسئولیت جمعی است برای حفظ وحدت، تضعیف سرکوب و جلوگیری از تهی‌شدن این خیزش از معنا.
همین!