زیرا که از تبار ِ دروغید
از بامداد ِ تازه ، سخن گفتید؟
باور نمی کنند-
دلبستگان ِ خنده ی خورشید.
در صبح ِ تان ، سیاهی ِ خوف انگیز.
در ظهرتان ، تلاوت ِ تاریکی.
در شامِ تان، تباهی ِ بیداد ست.
خورشید را ستاره ، صدا کرده ست.
زیبایی ِ شناور ِ گُل را گلوی ماه.
این سینه را سپیدی ِ فریاد ست.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
کیانوش توکلی
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!