الههٔ حُسْنْ

                                        الهه ى حُسْنْ
شرابِ  چشم تو نازم كه مستِ مَسْتَم كرد 
رها ز قيدِ نبايد نمود و هستم كرد

نه گل، ز گل تو شدى خوبتر به چشم امروز 
كه چشم و دوش و برت مستِ مستِ مَسْتَم كرد

چو گشته شيفته ات گل نه جاى عُجْب و شگفت 
كه شاخه سارِ تو ام خارِ پاى بستم كرد

بيان ِ سِحْرِ حلالت  به داد خواهى خلق 
ز بود و باش رها، راهىِ اَلَسْتَمْ كرد

تويى تويى، كه هنر بيزِ ساحتِِِ  هنرى 
بيا كه دوريَتْ اى ماه دل شكستم كرد

تو آن الاهه ى حُسْنى به جلوه هاى نمود 
بيا به پيش ِ منا دلبرا كه رَسْتَم كرد

بريز باده به كامم ز حُسنِ ناز و نگاه 
كه آن نگاه دلاويز مى پَرَسْتَم كرد

بهوش باش و مرو راهِ رهروِ گمراه 
كه رهنمايى گمراه ره گُسَسْتَم  كرد

بسا كسا كه پشيمان شدند و گفتندى 
نگرچگونه ره كج شكسته دستم كرد

مرو به هر رهِ بيراهه با هدايتِ خَصْمْ
چو رفتگان همه گفتند پاى خَسْتَم كرد

پاريس 
سوم ماه مارس دوهزارو بيست و سه