مشکل اتحاد نیست؛ مشکل کسانی‌اند که از اتحاد می‌ترسند.

دروود بر آقای کردی گرامی،
تحشیه ای کوتاه.

عرض شود که من قبلا در باره خانم «علینژاد»، مطالبی را که باید به موقع میگفتم، گفتم. ضعفهایش را نیز گفته ام؛ ولی بیشترین تاکید را بر نقش مثبت او مطرح کردم. گفتم که نباید توقع آنچنانی از او داشت. از هر کسی به اندازه وسعش کفایت میکنه. وی در حدّ توان و آگاهی و امکانهای خودش، واقعا تلاش کرد. صدای کثیری از زنان و دختران و مادران و وضعیّتهای مردم ایران بود. فراموش نکنید که مدام بر «تروریست نامیدن سپاه»، همه جا داد سخن داد. اگر بخواهیم خیلی منصف باشیم و دادگزار و نخواهیم فقط ابعاد انتقادپذیر دیگران را برجسته کنیم، آنگاه میتوان گفت که خانم «علینژاد» به سهم خودش، تلاشهایش را کرد. در نظر بگیرید ما بخواهیم درختی به طول بیست متر و به قطر یک متر را از تهران تا کرج بر شانه هایمان حمل کنیم. در ابتدا ممکن است برای حمل درخت، پنجاه نفر نیرو داشته باشیم. ولی وقتی حرکت از تهران به طرف کرج میکنیم، در بین راه، تعدادی از پا در می آیند و مینشینند. بقیه ولی ادامه میدهند تا میمانند فقط «حیدریان و کردی» که باید درخت را به مقصد برسونن. حالا نمیشه نتیجه گرفت که دیگران، هیچ کاره بوده اند یا با قصد نخواسته اند. نه!. آنها به سهم خودشان واقعا گام برداشتن. من از روز اولم تاکید کردم که خانم علینژاد، سیاستمدار و اهل دایره سیاست نیست؛ بلکه فعّال مدنی است و تلاش خودش را میکند. همین.
حالا برگردیم به مدّعیون سیاست. حملات انتقادی من به حضراتی مثل آقایان پورمندی که خودش را اهل «بزرگان صاحب اندیشه و کارکشتگان مجرّب دنیای سیاست» میداند و همچنین آقای کریمی که خودش را متخصّص «فنّ سیاستورزی» میداند و آقای فرّخ نگهدار که خودش را «محلّل آبادی» میداند و دیگرانی امثال اینها از سر غرض و مرض نیست؛ بلکه از ادّعاها و رفتارهایی است که حضرات در مجامع مختلف و شبکه های اجتماعی از خود بروز میدهند. کسی که ادّعای وزنه برداری میکند، اگر نتواند یک جکش دو کیلویی را از روی زمین بردارد و بر روی طاقجه بگذارد، من به تمام ادّعاهایش نه تنها مظنون میشوم؛ بلکه هر گونه اُرد دادنهای او را رسوا و ریشخند و تحقیر میکنم. کسی که بحث از سیاست میکند؛ - من در باره رامیاری در فرهنگ ایران یا حتّا سیاست از نظر عقیده اسلامی، فعلا حرفی نمیزنم؛ بلکه سیاست را در همان معنای غربیها مد نظر میگیرم؛ یعنی پولیتیک – ولی هیچ سر رشته ای از سیاست؛ بویژه از لحاظ تئوریک و پراکتیکی ندارد، آنگاه در برابرش خاموش نمینشینم و سفت و سخت بلاهتهای ادّعایی اش را با حرفهایی که میزند، اثبات و رسوا میکنم تا توهم بر ندارند آنها را که مثلا یه کسی هستند. بدانند و بفهمند که عمرا به دایره سیاست تعلّق ندارند و باید در فکر کار و بار دیگه ای باشند و از اینهمه اخلالگری و چریک بازیهای احمقانه نوع «هاکلبری» در فیلم «پلیس آکادمی» دست بردارند. همین.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

نگهدار، علیجانی، پورمندی، خلیق، ملیحه محمدی.. اینها کی هستند؟ اینها در سالهای پس از انقلاب نام هایی بودند برای آنها که نشریه کار یا راه توده را در خارج از کشور میخواندند و نسل جوان 57 که هوادار این گروهها بودند. مردم عادی اصلا شناختی از اینها نداشتند. مگر ما سال 57 چقدر از قوام سلطنه و مصدق میدانستیم؟

درووود!
مختصر و گذرا.

یه عده آدمهای بی هویّت که نه سر پیاز هستند، نه ته پیاز هستند، نه پوسته پیاز، آمده اند و در فکر «نجات بیت رهبری و گیوتین خونریزش» افتاده اند و شبنامه ای به سبک و سیاق رفقا منتشر کرده اند تا دیر نشده، زودتری دم و دستگاه گیوتین الهی را روغنکاری کنن برای قتل عام میلیونی مردم ایران. در کنار این بی هویّتانی که عمرا تفاوت «دوغ را از دوشاب» نداسته و نمیدانند سه نفر اسم وجود دارد که نامشان میگوید که در مغزشان چه میگذرد و جدا انحطاط اخلاقی و بی کاراکتری آنها تا چه حضیض وحشتناکی سقوط کرده است: « 1- احمد پورمندی 2- بهروز خلیق 3- فرّخ نگهدار». البته یادشان رفته است که دو نفر دیگر را نیز اضافه کنن بر این انبوه خس و خاشاک. یکی «فانی یزدی، یکی هم خانم ملیحه محمدّی و دیگرانی مثل اینها را». بالاخره این حضرات از یاران غار بیت مقام معظّم رهبری هستند. حیف است نادیده گرفته شوند!.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان

دروود بر آقای جاوید و آقای آذری گرامی،
توضیحی تقریبا نه چندان کوتاه با ذکر تجربه ای به منظور با تمام قوا برای نابودی حکومت فقاهتی همچنان رزمیدن.

در باره وضعیّت گرایشهای سیاسی مختلف لازم نمیبینم که سخنهایم را تکرار کنم. به وفور در این باره نوشته و منتشر کرده و همچنان مینویسم. من امّا در تامّلات شخصی و حسب تجربیات فردی ام به این نتیجه رسیده ام که «شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان» از روز اول نباید به امید دیگران مینشستند؛ بلکه باید عزم و نیروهای خود را جزم میکردند تا برای سرنگونی حکومت فقاهتی با تمام امکانهایی که وجود داشت و میشد به دست آورد، نبرد گسترده ای را یکپارچه به پیش ببرند. صد در صد، اگر شاهزاده و پادشاهی خواهان به این کار اقدام میکردند، الان جامعه ایرانی به گونه ای دیگر بود و خبری از اینهمه کشتار نبود. تجربه ام را برایتان مینویسم به این امید که خوانندگان بدانند و بفهمند که امید بستن به گرایشهای سیاسی بیسواد به معنای تلف کردن عمر و بر باد دادن وقت غنی و ارزشمند است؛ زیرا گرایشهای نامستعد سیاسی تا امروز ثابت کرده اند که سوای نقزنی و خصومت و جاه طلبی و عقده های عجیب و غریب داشتن، حرفی برای گفتن ندارند و در میان آنها، هیچ شخصیّتی که پرستیژ داشته باشد، عمرا دیده نمیشود.
و امّا تجربه من.
دختر یکی از فامیلهای دور من، خیلی با استعداد بود و عجیب ذهنی تجاری داشت که هم برای خودش بهره آور بود، هم برای مردم. ایده خودش را با خانواده اش مطرح کرده بود. همینطور نزدیکترین خویشانش. همه همه، علیه او تاخته بودند و هر چه از دهنشان در آمده بود، بر سر و روی او ریخته بودند. یه روز در یک مهمانی جمعی سراغ من آمد و گفت که میخواهم باهات مشورتی بکنم. کی فرصت داری؟. جوابش دادم، هر وقت که شما خواستید به من خبر دهید. من حتّا نپرسیدم مشورت در باره چی؟. فقط از سر احترام متقابل پاسخ مثبت دادم. روزی که من او را دیدم برایم ایده خودش و ماجرای مخالفتهای خانواده و اقوامش را حکایت کرد. پرسید از من که چکار کنم به نظر شما؟. منم جوابش دادم که شما بزرگترین اشتباهتان این بود که ایده خود را با خانواده و خویشان نزدیکت مطرح کردی. امّا فعلا گذشته. بیا و این کاری را که من میگم، دنبالش برو و مطمئن باش که همین مخالفین تو از اولین ستایشگران تو خواهند بود و همه جا پُز تو را به رخ دیگران خواهند کشید. به او گفتم من میتوانم حسب وسع مالی ام به تو نیز کمک کنم و هر وقت کارت خوب راه افتاد پول مرا پس بده. اگر هم کار و ایده ات نگرفت، مهم نیست، نوش جانت. حدّاقل تجربه ای بزرگ را در زندگی ات کسب کرده ای. بعد به او گفتم که فعلا تا میتوانی، سکوت کن و طوری رفتار کن، انگار که همه چیز سپری شده است رفته و اگر کسی نیز ازت پرسید که فکر و خیالت چی شد، جواب بده، فعلا گذاشتم همه چیز را کنار و دنبال زندگی خودم هستم. نشون به اون نشون که خانم رفت و کار خودش را راه انداخت و روز افتتاح، اکثر اعضای خانواده و دوستان را نیز دعوت کرد و خلاصه کار و بار خانم به حدّی بالا گرفت که اکثر فامیلها و مردم، هر کجا او را میدیدند، میگفتند دست مهنازم بگیر. یه دستی هم به سر خاطره بکش. ناسلامتی سهیلا فامیلته و فلان و بیسار.
حالا نیز حکایت «شاهزاده و مخالفان و رقیبانش» است. اگر شاهزاده و پادشاهی خواهان فقط بر فعالیتهای خودشان تمرکز کنند و این سیستم خونریز نیز به زودی نابود نابود خواهد شد و شاهزاده به جایی نشست که لیاقتش را از اول داشت، آنگاه تمام حضرات مخالفین، گروه گروه به شاهزاده خواهند پیوست و انگار نه انگار که روزی روزگاری خاصم و رقیب سر سخت او بودند. این گوی این میدان.
شاد زیید و دیر زیید!
فرامرز حیدریان