جواب به پرسش آقای منوچهر مقصود نیا واین که دفتر چه گذار را چگونه ارزیابی می کنم

حسن دانشور:

درووود بر ابوالفضل عزیز.

من حاضر نیستم یک تار موی گندیده این زن یهودی عزیز را با لشگری از آچمزهای ابله وطنی عوض کنم.
https://www.youtube.com/watch?v=pm5cewj_PVU
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

مجدّدا دروود بر ابوالفضل عزیز،
تحشیه ای دیگر.

فاجعه قتل عام دیماه و همبستگی ایران در درونمرزها و برونمرزها بر محور «پادشاهی و شاهزاده رضا پهلوی»، کلیدی ترین و اصیلترین پتانسیل آلترناتیوی را اثبات کرد. به همگان نشان داد که دیگر مدّعیان دروغین و کاذب عرصه بی مقدار سیاست وطنی در کجا ایستاده اند و خوشبختانه، واقعه تلخ میهنی باعث شد که نقابهای همه سیّاسان جاه طلب فروافتد. اگر حضرات تا دیروز، در فضایی از گرگ و میش به تازاندن اسب ادّعاهای دمکراسیخواهی و آزادی و سکولاریته و لائیسیته و حقوق بشر و همگرایی و چندصدایی و تکثّر و دیگر زر مفت زدنهای آچمزی در هر مجلسی اُرد میدادند، واقعیّت حضور میلیونی مردم ایران در سراسر جهان نشان دادکه خلاف اینهمه تبلیغاتی که علیه «تاریخ و فرهنگ مردم» شد و همچنان میشود، مردم ایران کاملا آگاه هستند و میدانند که چه چیزی را میخواهند و چه چیزهایی را عمرا نمیخواهند. فاجعه قتل عام دیماه، فرصتی و موقعیّت و شرایط و امکانهایی را ایجاد کرد تا صفوف آنانی که نیم قرن آزگار شعار میدادند که ما اپوزیسیون هستیم، واقعا در کجای این معادله نابودی حکومت فقاهتی و برآمدن سامانبندی میهن آرا بر شالوده تاریخ و فرهنگ باهمستان مردم ایران ایستاده اند. نگاهی گذرا به تمام سایتها و شبکه های اجتماعی نشان میدهد و به وضوع رسواگر همه چیز هستند که چگونه کسانی که ادّعای ملّی، لیبرالی، چپ (= بخوان شیعه گری ناب)، سوسیال دمکراسی، مصدّقی، مجاهد و غیره و ذالک میکنند تا چه اندازه ای با تاریخ و فرهنگ و مردم ایران به شدّت بیگانه اند و خاصم آنها. برای نمونه فقط یک نگاهی به سایت «عصر نو» بینداز و ببین که آچمزهای بیسواد در چه باتلاقی از ذهنیّت منفعل و تابع و به شدّت درهمپاشیده و بی خبر از همه جا فروچلیده اند. من خیلی خوشحالم که جوانان و نوجوانان و کلا نسل رو به رشد با باتلاق این پیرپاتولهای فسیل شده و گندیده مغز، هیچ خویشاوندی و سنخیّتی ندارند. جوانان و نسلهایی که دقیقا علّت و منشاء و ریشه ذلالتهای خود و قهقرائی ایران را در تحت سیطره حکومت فقاهتی خیلی عالی شناخته اند و با اتکیت «57»، نکبت بودن تمام تار و پودشان را نامگذاری و همچون زباله های اتمی به قعر زمین بایر و شوره زار رها کرده اند تا همچون خنج در خود بلولند و محو شوند. این حضرات، هیچ پیوندی با تاریخ و فرهنگ و مردم ایران ندارند؛ ولو شبانه روز با مشق نویسیهایی که حتّا کریم آقا بقال حاضر نیست - مبادا که مردم مسموم شوند- از آنها قیفک دُرُست کند و «ادویه جات داخلشان بریزد و به دست مشتریها» بدهد، بیش از آنکه بخواهند بر کسانی تاثیر بگذارند، فقط میزان و درجه بلاهتهای خود را روز به روز رسوا میکنند. همین.
فاجعه قتل عام دیماه، پته همه را ریخت روی آب. سربلند فقط آنانی از این نبرد با شکوه بیرون آمدند که در کنار شاهزاده و مردم ایران ایستادند و با عزمی جزم و راسخ به سوی آینده ای با شکوه دست در دست یکدیگر سرود «ای ایران» میخوانند و دست افشان و پایکوبان به زایشی نو در گستره تاریخ ایران همّت خواهند کرد.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

درووود بر ابوالفضل عزیز،
صحبتی برای نبرد نهایی در راه نابودی گیوتین خونریز الهی و محو متولّیانش.

زبان من تلخ است نه فی نفسه؛ بلکه به دلیل شناختی که از گفتارها و رفتارها و کردارهای مدّعیون بی بو خاصیّت در طول یک قرن اخیر دارم. اگر سالیان سال است که میگویم طیف آچمزهای ایرانی [=آکادمیکرها، تحصیل کردگان، کنشگران سیاسی] هنوز هیچ سررشته ای از دانش و فلسفه سیاست ندارند و واقعا بیسوادند، صرف نظر از سگرمه در هم کشیدن آنها باید پذیرفت حقیقت ناگوار را. این طیفها تصوّر میکنند که همه چیز باید طبق تئوری چارچوبی و ذهنیّت شابلونی و نقشه کشی شده به مصاف با رویدادها بروند. اینها هنوز تاریخ و فرهنگ مردم ایران را نمیشناسند و أراده کرده اند که بر مردم ایران حکومت کنن به نام مردم ایران!؛ آنهم بدون هیچ شناختی. اینها هنوز مبتلا به رسوبات ایدئولوژیکی هستند که اعتقاد قطعی دارند بدون تئوری قیراطی و قوچ توده ها شدن نمیتوان هیچ گامی را برداشت. حضرات هنوز در انقلاب 1918 اکتبر در حال رژه چه باید کرد و یک گام به پیش، دو گام به پس و دوستان خلق کیانند، غوطه ورند. از ملّیها و مصدّقیها و لیببرالها و سوسیال دمکراتها گرفته تا ایدئولوژیگرایان شیعه اثنی عشری. اینها تصوّر میکنند که زندگی را میتوان میلیمتر به میلیمترش را مثل محیط مسکونی خانه خود، محاسبه کرد و طبق آنچه در مخیله خود پخته اند، طرّاحی کرد. به این میگویند ذهنیّت بدوی و بیسواد و نافرهیخته.
خلاف حضرات پُر مدّعا و به شدّت تحصیل کرده و دارنده فلان مدرک، پدر من، سواد خواندن و نوشتن نداشت؛ ولی تمام بیابانها و راهها و کوره راهها و گمراهه ها و سوراخ سمبه های سلسله جبال زاگرس را در تاریکی مطلق میشناخت و بلد بود. پدر من هر وقت ازش ساعت را میپرسیدی، با پنج ثانیه اختلاف، دقیقا میگفت که ساعت چند است، خواه شب. خواه روز. پدر من، عصر که دیروقت از محل کارش برمیگشت و آسمان صاف و آبی بر فراز ما میدرخشید، خطاب به ما میگفت که بچّه ها زود بخوابید چونکه فردا صبح برف سنگینی را باید پارو کنید و ما میخندیدیم و میگفتیم که پیرمرد کلپتره میگه. ولی صبح زود فقط صدای گوپ و گوپ برفروبی همسایه ها بود که ما را از خواب بیدار میکرد. این صحبتها مال امروز نیست. مال روزگارانی است که دوچرخه به حیث رویزرویس محسوب میشد. حالا حکایت حضرات است و دفترچه کذّایی اضطرار. حضرات به این توهم مبتلایند که زندگی و مجهولات پیش رو را میتوان در چند تا پاراگراف قالببندی کرد و یک شبه به مقصد دلخواه رسید. به این میگویند ذهنیّت بدوی و به شدّت بیسواد. حضرات همگی در آفساید ایستاده اند و ادّعای بازیکنی فوتبال را دارند و سخت توقع نیز دارند که گل بزنند و تیمشان حتما جام را ببره. تمام عمرشان با ادّعای کنشگر سیاسی بودن فقط و فقط در «آفساید» ایستادند و هنوزم در آفسایدند؛ زیرا میدان فوتبال [هماورردی با مجهولات و معضلات] و قواعد بازی فوتبال [سیاست] را نمیدانستند و هنوزم نمیدانند.
به نظر من، تلاش برای تفهیم کردن مقولاتی به این حضرات، خشت بر آب زدن است. باید تمام نیروی خود را بر ایده آلها و آرزوها و خواسته ها و برنامه های جوانان و نوجوانان و مهمتر از همه اینها، زنان و دختران ایران تمرکز داد. من بارها نوشته ام و تاکید کرده ام که ایران آینده در هیچ اداره ای نباید نشانی از مردان وجود داشته باشد. دو سوم نمایندگان مجلس باید همیشه زنان و دختران باشند. همه مردان را باید فرستاد بیرون از محیطهای شهری و روستایی به منظور اجرای کارهای سنگین و ساختمان سازی و جاده سازی و آسفالتکاری و شخم زدن کویرها و کاشتن درختان و جمع کردن آت و آشغالهای پخش شده در محیط زیست و تمییز کردن و لایروبی بستر رودخانه ها و امثالهم. همه کارهای اداری و رتق و فتق کردن امورات کشوری را باید به زنان و دختران محوّل کرد. هر جا نیز که مردی بخواهد پا بگذارد، باید زنها جیغ بزنند؛ پنداری مردی نامحرم وارد حمام زنانه شده است!. کاسه و کوزه مردها را باید بیرون از خونه گذاشت؛ زیرا مخرّب هستند و موی دماغ و مته أعصاب. خود زنان و دختران از بهترین کارشناسان و متخصّصین أمور کشورداری هستند. فقط یک نگاهی به گیلان و مازندران و گلستان بینداز. تمام مزارع برنجکاری و خوشمزه ترین غذاها، دسپخت زنان و دختران است. مردها حتّا ماهیگیری نیز با عجز و ناله از پسش برمی آیند. حالا منظور من از این صحبتها این است که دفترچه و مفترچه اضطراب و نمیدونم أصول دین پرولتری و مسائل شرعی طیف آچمزهای وطنی به آینده ایران، هیچ تعلّقی ندارند. زندگی در پروسه پویایی خودش، راهها و بیراهه ها را در مقابل پهلوانان میدان همآوردی میگذارد تا تصمیم مشترک بگیرند و با سرود زندگی به آبادانی ایران و خوشزیستی مردم همّت کنند. آن دفترچه ای که نوشته خواهد شد، در پروسه همآوردیست که جزئیاتش تحریر و زیسته میشوند؛ نه اینکه در تاقچه خانه باشد یا در جیب شاهزاده باشد یا در زیر تابوت «ولادیمیر ایلیچ لنین» یا زیر سنگ توالت چاپخانه حزب توده و مبارزه ضدّ امپریالستی در خط امام راحل.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

Mah Mosh

Mohammad Arshadi