ایران در آستانه فروپاشی؟ هشدار درباره تکه‌تکه شدن میهن در میانه طوفان جنگ

Monty Fatemi

Hassan Golsafidi

Bahram Farrokhi

Kia Rostami

Hassan Zehtab

Majied Azad Neya

.

مجدّدا درود بر آقای فرّخی،
تحشیه ای دیگر.

اگر به صحبتهای ترامپ و نتانیاهو، دقیق گوش داده و پیگیر شده باشید، متوجّه میشوید که آنها از روز اول گفتند با زبانی واضح که هدفشان، تضعیف دستگاهای سرکوب حکومت فقاهتی و فراهم کردن زمینه های کافی برای اقدام مردم است. آنها اصلا بحث بی ربط نکردند. هر چند ترامپ به دلیل وضعیّت سیستم سیاسی آمریکا و انتخابات و رقبا و غیره و ذالک مجبور بوده است که تا امروز تارتوف بازی در آورد؛ ولی نتانیاهو موضعش کاملا شفّاف است. حالا هر چقدر امکانهای سرکوب سیستم گیوتینی فقاهتی سر به نیست شوند، به همان اندازه میتوان به چیرگی مردم برای درافتادن با سفّاکان الهی، امیدوارتر بود و اطمینان خاطر داشت. من همانطور که در دوره جنگ دوازده روزه نوشتم و مدام تاکید کردم و در همین سایت ایران گلوبتل نشر دادم، گفته ام و همچنان میگویم که اگر پسمانده های این حکومت جبّار و خونریز، شرایطی به دست آورند که پس از بمبارانها، مجدّدا مصدر اقدام شوند، آنگاه ایرانیها باید آماده قتل عامهای سرسام شوند. بنابر این اگر منظورتان از جنگ داخلی، قیام و مقاومت مردم در برابر سفّاکان الهی است، کاملا نظرتان درسته. امّا اگر منظورتان از جنگ داخلی، مثل جنگهای ابلهانه در سوریه و افغانستان و امثالهم باشد، باید عرض کنم که کاملا غلطه و اصلا با واقعیّتهای ایران نمیخواند و شرایط و وضعیّتش نیز وجود ندارد. مردم ایران، نه مردم افغانستان هستند. نه مردم سوریه. نه مردم عراق. نه مردم ترکیه. ما ایرانیها به هر قومی نیز که تعلّق داشته باشیم، کلّا تافته ای جدا بافته هستیم. این مسئله را نه تنها خودمان و همسایگانمان؛ بلکه خاصمان کهنسال ما مثل روسیه و انگلیس و دیگر مردم دنیا نیز میدانند. بنابر این، اختتام این جنگ باید به ظفریابی ملّت مختوم شود و فروپاشی ابدی و نابودی تمام و کمال حکومت الهی در ایران. در جنگ نیز، هزینه ها زیادند و این جنگ، برای قدرت و اقتدار و امتیاز نیست، بلکه برای «آزادی و آزادزیستی» یک ملّت کهنسال است که حقّ مسلّم خودش میداند، آزاد بزیید و آزاد و سرفراز باشد. هزینه این آزادی هر چقدر نیز بشود، ارزش دارد. من هیچوقت این حرف «جورج دبلیو بوش پسر» را از یاد نمیبرم که در جنگ علیه عراق، گفت: «آزادی، آنقدر ارزش دارد که آدم بخواهد برایش بجنگد». در هر صورت، ایرانیان تا امروز، خیلی هزینه ها پرداخت کرده اند، ایندفعه باید به هر طریقی که شده، به نتیجه ای رسید، ولو همانطور که گفتم خاک ایران تا عمق سیصد متر، سوخته شود. زیستن در آزادی، شرف دارد بر نفس کشیدن در زیر گیوتین الهی. این را هرگز فراموش نکنید.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

برخی رهبران سیاسی اپوزیسیون

دروود بر آقای فرّخی گرامی،
کلپتره هایی برای از ما بهتران.

کما فی السّابق شما همچنان به پرت و پلا نویسیهای خود مشغولید با این توهّم اعجاب انگیز که مثلا حرفی برای گفتن دارید. در حالیکه سر تا پای تمام آنچه که شما مینویسید، فانتزیبافیهای شما هستند و با واقعیّتهای زمینی و عینی، هیچ سنخیّتی ندارند. من سر آن ندارم که با أمثال شما صحبتی کنم. حرفهایی که اینجا مینویسم برای خوانندگان هوشیار و بیدار فهم است؛ نه آنانی که گوش دارند و أصلا نمیخواهند بشنوند. شما و أمثال شما برای من، بذرهای کاملا سوخته ای هستید که اگر در هزاران خاک و کود اعلا نیز بکارند شما را، هرگز ریشه نخواهید زد و همچنان بذر سوخته خواهید ماند. میپردازم به طور مختصر به پرت و پلاگوییهای شما.

- «پایان این جنگ، آغاز شکل‌گیری حکومتهای دست‌نشانده»
به این میگویند ذهنیّت دائی جان ناپلئونی. این همان ذهنیت توطئه‌اندیشِ کهنه‌ای است که همه چیز را با عینک بدبینی مطلق می‌بیند. شما تفاوت میان جنگ یک ملت را با ملت دیگر برای تصرف سرزمین با رویارویی یک ملت علیه حاکمان نالایق و سرکوبگر نمی‌شناسید. جنگ میان دو کشور با نزاع مردمی علیه حکومتی ستمگر، دو مقوله کاملاً متفاوت‌اند. تشخیص این تمایز، نیازمند فهم تاریخی، ظرافت فکری و آگاهی عمیق از مناسبات جهانی است؛ نه داوریهای شتاب‌زده. هیچ حکومتی در جهان امروز صرفاً «دست‌نشانده» نیست؛ حتی اگر در برهه‌ای از حمایت قدرتی خارجی برخوردار شده باشد. جهان معاصر شبکه‌ای از وابستگیهای متقابل اقتصادی و سیاسی است، نه صحنه‌ای از قیمومتهای قرن هیجدمی و نوزدهمی. این تصور که هر حضور خارجی صرفاً برای غارت منابع است، ساده‌سازی مفرط واقعیت پیچیده سیاست جهانی است.
از سوی دیگر، آنان که امروز خواهان توقف جنگ‌ هستند، باید پاسخ دهند در دهه‌های گذشته چه اقدامی برای تغییر وضعیت موجود کرده‌اند. شعار دادن آسان است؛ هزینه دادن دشوار. دنیای امروز، معادلات تجاری و باهمزیستی مشترک است. اینکه باهمزیستی همچنان به تنشهایی آغشته است، دلیل بر آن نیست که بتوان نتیجه گیریهای عوضی کرد و سرنا را از سر گشادش نواخت با این توهم که بیگانگان فقط طمع منابع خاک ما را دارند. شما و تمام آنهایی که فعلا خواهان خاتمه جنگ علیه حکومت فقاهتی – این جنگ هرگز علیه مردم ایران و میهن ما نیست، هرگز – هستید، کدام وقت در این فاصله نیم قرنه شهامت داشتید که یک بار در کنار همدیگر بایستید و خلاف حکومت فقاهتی، میلیمتری گام بردارید؟. اثبات کنید لطفا و شعار ندهید. شعار زیاد داده شده.

- «حکومتی که قرار بود آزادی و استقلال بیاورد»
تنها ساده‌اندیشان گمان میکنند آزادی و استقلال کالایی است که حکومتها آن را به مردم «هدیه میدهند». آزادی محصول کنش و آگاهی خود جامعه است، نه هدیه قدرت سیاسی. حکومتها زادهٔ شرایط اجتماعی‌ و فرهنگی هستند؛ اگر جامعه‌ای پاسدار آزادی نباشد، هیچ ساختار سیاسی قادر به تأمین پایدار آن نخواهد بود. استقلال و آزادی را نمیتوان وارد کرد؛ باید آن را ساخت و حفظ نمود. «مردمان جامعه» هستند که «استقلال و آزادی» را پاس میدارند و از دل آنها، حکومت حافظ آزادی و استقلال زاییده میشود.

- «استقرارهای طولانی‌مدت و تغییرات ژئوپولتیک منجر میشود»
در جهان امروز، هیچ قدرتی مشتاق استقرار پرهزینه و نامحدود در سرزمین دیگر نیست. تجربه آلمان پس از جنگ جهانی دوم نشان داد که حضور نظامی خارجی لزوماً به سلطه دائمی نمی‌انجامد و حتی میتواند در چارچوب توافقات بین‌المللی به بازسازی و ثبات کمک کند. قیاسهای تاریخی نیازمند دقت‌ هستند، نه استفاده گزینشی برای تأیید پیشفرضها. استقرار نیروهای متّفقین در آلمان پس از سال 1949 نه تنها به تغییرات ژئوپولیتیک منجر نشد؛ بلکه حتّا به شکوفایی آلمان نیز تا همین امروز مختوم شد و وحدت و یکپارچه شدن دو تکه آلمان را نیز رقم زد. تازه این در شرایط جنگ ملّتها اتّفاق افتاد؛ نه در شرایط جنگ مردم ایران علیه حکومت غاصب و کمک بیگانگان به ملّت. نکته دیگر اینکه طبق قراردادی که مابین آمریکا و دولت وقت آلمان در سال 1949 بسته شد، نیروهای آمریکایی میتوانستند آلمان را ترک کنند. برغم اینکه تاریخ انقضا حدود شانزده سال پیش به سر رسید، آلمان اصلا مایل به انقضای آن نبود و خودکار وار طبق قرار داد، تمدید شد. من شخصا با توجّه به شناخت عمیق و ریشه ای که از اسلامیّت و تاریخ ایران و آخوند جماعت دارم، در همان جنگ دوازده روزه، نوشته بودم که اگر آمریکا به این جنگ علیه حکومت بپیوندد، لازم است که به مدّت پنجاه سال در مهمترین شهرهای ایران، مستقر شوند تا پروسه برگزاری انتخابات و تشکیل مجلس و سپس تنظیم امورات کشوری و میهنی و به غلتک افتادن روند زندگی اجتماعی با موانع دست و پاگیر دار مواجهه نشود. دلایلش را نیز توضیح داده بودم و همچنان بر این عقیده ام که نیروهای آمریکایی اگر بمانند، کمک بزرگی هستند برای مردم در سمت و سوی چیره شدن بر گیوتینداران الهی از طرف و به همّت مردم. بنابر این حضور و وجود نیروهای آمریکایی به هر دلیلی که میخواهد باشد، بزرگترین امیدبخشی به مردم ایران است در جهت مقابله قاطع با حکومتگران خونریز الهی.

- «کشته‌شدن دانش‌آموزان در مدرسه‌ای در میناب»
در شرایط جنگی، حقیقت نخستین قربانی است. هر روایت رسمی یا رسانه‌ای باید با احتیاط و بررسی مستقل سنجیده شود. تاریخ معاصر نشان داده است که حکومتهای اقتدارگرا بارها از جان غیرنظامیان به‌عنوان ابزار تبلیغاتی یا سپر دفاعی استفاده کرده‌اند. بنابراین ساده‌لوحی است اگر هر خبر را بی‌ چون‌ و چرا پذیرفت. داستان این قضیه که زیر سر خود سفّاکان حکومتی بوده است، کاملا هویداست. همه ما از روز اول نیز میدانستیم که حکومت، مردم غیر نظامی را به حیث سپر دفاع از خودش قرار داده است. من حتّا از منابع دقیق و موثّق خویشاوندی نیز میدانم که در بیمارستانها و بسیاری از مراکز مردم غیر نظامی،سفّاکان حکومتی، بمب گذاری کرده اند. بنابر این اینقدر نباید ساده لوح بود و تبلیغات حکومتی و تببلیغات آژیتاتورهای شبکه های خارجی را جدّی گرفت و پرت و پلاگوییهای خود را آب و تاب داد. حمله به مدرسه میناب، کار خود حکومتیها بود؛ زیرا شغلشان از اول همین بود. داستان سینما رکس آبادان یادمان نرفته.

- «حمله خارجی لزوماً به تضعیف رژیم‌های اقتدارگرا نمی‌انجامد، گاه حتی باعث تقویت آنها میشود. "دفاع از میهن"»
کی این را گفته؟. شما میگویید؟. دلیل متّقن و مبرهن نیز دارید آیا؟. یا از روی بخار معده برای خالی نبودن عریضه اظهار می کنید؟. این گزاره نیازمند استدلال و شواهد است، نه تکرار کلیشه‌ها. در بسیاری از موارد تجربه شده، جنگ خارجی موجب تضعیف حکومتها شده است. تعمیم یک الگوی واحد به همه شرایط، خطای تحلیلی است. همچنین در ایدئولوژیهایی که هویت ملی را به نفع هویت فراملی مذهبی کمرنگ میکنند، مفهوم «دفاع از میهن» خود محل بحث است در ایدئولوژی و اعتقادات اسلامیّت، چیزی به نام «میهن» أصلا و ابدا معنا ندارد. آدم باید خیلی ابله و بیسواد شدید باشد که تصوّر کند، اسلامیّت و موکّلانش، بویی از میهن به مشامشان رسیده باشد. سراسر تاریخ نکبتبار اسلامیّت را که زیر و رو کنید، محال است میکرسکوپترین نشانه ای از میهن را پیدا کنید. فقط بیسوادها هستند که به اینگونه توهمات مبتلایند. اسلامیّت فقط امّت را مییشناسد و عبودیّت الهی را. همه چیز نیز باید فدای اسلامیّت شود و اقتدار و قدرت الله گیوتینی و خلفای آن. چیزی به نام میهن در حکومت فقیه وجود ندارد که کسانی بخواهند برای دفاع از آن برخیزند. از آنچه که فعلا حکومتیان دفاع میکنند، فقط اسلامیّت و اقتدار و قدرت و امتتیاز خودشان است. آنها نه از مردم دفاع میکنند نه از میهنی به نام ایران. آنها فقط و فقط از منافع و قدرت خودشان دارند با قتل عام و تهدید و کشتارهای سرسام آور، دفاع میکنند.

- «حقیقتی ساده وجود دارد: آزادی پایدار تنها زمانی شکل می‌گیرد که از درون جامعه و بر پایه همبستگی ملی پدید آید. هیچ قدرت خارجی نمی‌تواند دموکراسی را به ملتی هدیه دهد.»
در اصل این سخن تردیدی نیست، اما باید توضیح داد که «همبستگی ملی» دقیقاً چیست و چگونه شکل میگیرد. همبستگی نه شعار است و نه احساس گذرا؛ بلکه شبکه‌ای از اعتماد، منافع مشترک و هویت جمعی است که در طول زمان ساخته میشود. بدون تعریف روشن، این عبارت صرفاً واژه‌ای زیبا اما تهی خواهد بود. قبل از شعار، سعی کنید چیزی را برای خودتان معنی کنید و بعدا بر زبان و قلم برانید. «همبستگی ملّی» یعنی چی آقای فرّخی؟. بُنمایه و محور و شاهکلید آن چیست و چگونه واقعیّت و انسجام پیدا میکند؟. شاخصهای همبستگی ملی چیستند؟. اگر توانستید همین ترکیب «همبستگی ملّی» را تعریف کنید به زبان خودتان، من شخصا « سقراط» را احضار و در پای شما قربانی خواهم کرد. این گوی و این میدان. بله. دمکراسی، تحفه بیگانگان نیست. «منّ و سلوای» الهی نیز نیست؛ بلکه شرایطی و فضایی است که محصول انسانها خویشاندیش و قائم به ذات و دلاور در سخنگویی و رادمنشی است؛ نه شتر سواری کردن و دولا دولا شدن.

- «در چنین لحظه‌ای از تاریخ، مسئولیتی سنگین بر دوش نیروهای اپوزیسیون قرار دارد. سال‌ها اختلافات سیاسی و رقابت‌های شخصی مانع شکل‌گیری جبهه‌ای ملی در برابر رژیم اسلامی شده است.»
پیش از هر چیز باید روشن کرد منظور از «اپوزیسیون» چیست. آیا هر منتقدی اپوزیسیون است، یا نیرویی سازمان‌یافته با برنامه و پایگاه اجتماعی؟ بدون تعریف دقیق، این واژه نیز به برچسبی مبهم تبدیل میشود که بیشتر سردرگمی می‌آفریند تا روشنگری. طوری صحبت از نیروهای اپوزیسیون میکنید، پنداری که سوای شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان، چیز دیگری نیز به نام اپوزیسیون وجود دارد. اگر هر ننه من غریبی که چهار تا لیچار علیه آخوند جماعت میگوید، به حیث اپوزیسیون، اتیکت بخورد، آنگاه باید پرسید کدام ایرانی را میشناسید که اپوزیسیون نباشد؟!. یا ما میفهمیم اپوزیسیون یعنی چه؟. یا عمرا کما فی السّابق، مفاهیم بیگانه را در هوا میقاپیم و به قنطور نویسی و روضه خوانیهای خود در شبکه های اجتماعی، جهاد اکبر میکنیم. «اپوزیسیون یعنی چه؟» آقای فرّخی. توضیح دهید شفّاف بدون هیچ بغضی و کینه توزی و جبهه گیری سیاسی.

- «پادشاهی‌خواهان و جمهوری‌خواهان باید به یک اصل بنیادین توجه کنند: نخست باید ایران باقی بماند، سپس می‌توان درباره شکل حکومت آینده آن رقابت کرد».
این سخن در ظاهر بدیهی است، اما اختلاف بر سر تعریف «ایران» و «منافع ملی» خود منشأ منازعه است. تاریخ سیاسی کشور نشان میدهد که رقابت میان الگوهای حکمرانی ریشه‌ای عمیق دارد و نمیتوان آن را صرفاً به اختلاف سلیقه فروکاست. من اینجا بحث مفصّل نمیکنم که چیزی به نام «جمهوری خواهان» أصلا واقعیّت تاریخی و اجتماعی و فرهنگی در جامعه ایرانیان عمرا نداشته و نخواهد داشت؛ ولو با ضرب و زور گیوتین باشد. آنچه که در ایران از نیم قرن پیش حاکم است، أصلا و ابدا با جمهوریّت سنخیّتی ندارد؛ زیرا ولایت فقیه است سیستم اسلامی آخوندها. فقط بیسوادان آچمز هستند که تصوّر میکنند در این نیم قرن گذشته، جمهوری وجود دارد. از این خبرا أصلا نیست. تاریخ ایران، شاهنشاهی بوده است و شاهنشاهی خواهد ماند و این وقفه های حادث شده، برطرف میشوند؛ زیرا بی ریشه اند.
از طرف دیگر، حضراتی که ادّعای جمهوریخواهی میکنند، کوچکترین نشانه ای در رفتار و گفتار و کردارشان از میهندوستی و ارجگزاری به نمادها و نشانه های تاریخ و فرهنگ ایران ابدا و أصلا نمیتوان دید. این تهمت نیست. شما اگر توانستید یک نفر جمهوریخواه را به من نشان دهید که صنّار سیی شاهی برای تاریخ و فرهنگ و نمادها و نشانه های میراث نیاکان ما، ارزش قائل باشد و در عمل و عینیّت و ملموسیّت وجودی اش اثبات کند علایق خود را، من تمام حرفهایم را بازپس خواهم گرفت. حضرات جمهوریخواه، فقط پرچم شیر و خورشید را [صرف نظر از اینکه من تنها ایرانی روی کره زمین هستم که سیر اسطوره ای و فلسفی تغییران آن را در همین سایت ایران گلوبال و ایران امروز توضیح داده ام و موافق شیر و شمشیر نیستم] که میبینند، بلافاصله به حالت سکته می افتند و به شدّت کهیر میزنند و بدنشان مملو از تاولهای چرکین میشود. آن اصل بنیانی که جنابعالی میگویید، دقیقا جمهوریخواهان تمام عمرشان را بر سر نابودی اش وحدت نظر و عمل دارند که همانا «ایران و تاریخ و فرهنگ و میراثش» است. بنابر این نمیتوان با کسانی وحدت کرد که خاصم خونی تاریخ و فرهنگ مردم ایران هستند.

- «شاید ایرانی یکپارچه باقی نمانده باشد که کسی بخواهد بر آن حکومت کند.»
یکپارچگی سرزمینی نه با آرزو حفظ میشود و نه با تهدید از میان میرود. آنچه یک کشور را نگه میدارد، پیوندهای تاریخی، فرهنگی و منافع مشترک مردمان آن است. این پیوندها اگر تضعیف شوند، هیچ نیروی خارجی یا داخلی به‌تنهایی قادر به حفظ وحدت نخواهد بود. یکپارچگی ایران را نه شما رقم میزنید. نه قدرتهای بیگانه. بلکه اقوام ایرانی هستند که یکپارچگی را انسجام میدهند و حفاظت میکنند. این موضوع را نه امروز ؛ بلکه هزاره هاست که فقط اقوام ایرانی رقم زده اند. هیچکس نیز نمیتواند این همبستگی و همسرشتی را متلاشی کند؛ سوای خود اقوام ایرانی. شیرازه یکپارچگی ایران در خون و رگ و قلب اقوام ایرانیست؛ نه در دست بیگانگان.

- « نخستین گام برای حفظ ایران تلاش برای پایان هرچه سریع‌تر این جنگ است.»
پایان جنگ زمانی معنا دارد که چشم‌اندازی برای صلح پایدار وجود داشته باشد. توقف در نقطه‌ای که منازعه حل نشده باقی بماند، ممکن است صرفاً تعویق بحران باشد. صلح پایدار نیازمند تغییر شرایطی است که جنگ را پدید آورده است. جنگ به هیچ وجه تا نتیجه دادنش نباید توقّف کند. حتّا اگر همین دقیقه، بمبارانها تمام شود؛ باید مردم ایران بلافاصله دست به کار شوند و نگذارند که به قول معروف پشتش باد بخورد. جنگ تا نابودی ریزترین و میکروسکپترین نشانه های حکومت گیوتین الهی باید تداوم پیدا کند؛ زیرا اگر فقط یک نفر مسلّح از سفّاکان الهی نیز باقی بماند که بخواهد دست به ماشه باشد، خطر نابودی تمام و کمال ایرانیان و ایران وجود دارد. بنابر این تا نتیجه بخش دادن و بازپسگیری کامل ایران، جنگ را باید ادامه داد. اگر این جنگ بدون نتیجه باقی بماند؛ آنگاه حکومت سفّاکان الهیست که جنگ انتقامی خود را علیه مردم ایران ادامه خواهند داد. بنابر این باید شعور تمییز و تشخیص را داشت و به تداوم این جنگ تا نابود شدن دستگاه فقاهتی و تسلیم مطلق شدن حکومتگران الهی همّت کرد.

- «ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به انسجام ملی و عقلانیت سیاسی نیاز دارد. رهبران اپوزیسیون باید نشان دهند که می‌توانند فراتر از اختلافات ایدئولوژیک بیندیشند و منافع ملی را در اولویت قرار دهند».

عقلانیت سیاسی زمانی معنا پیدا میکند که نیروهای سیاسی قادر باشند منافع بلندمدت جامعه را بر رقابتهای کوتاه‌مدت ترجیح دهند. صرفِ دعوت به عقلانیت، بدون ارائه راهکار عملی، مشکلی را حل نمیکند. اگر عقلانیّت سیاسی، معنایی در جوامع باختری داشته باشد، در طبف آچمزهای وطنی که اعلامیه ختم جنگ را امضاء کرده اند، أصلا و ابدا معنا ندارد و چرتگویی محض است. طوری از رهبران اپوزیسیون حرف میزنید؛ پنداری که صدها سرآشپز وجود دارند و فقط ملاط پختن دم دست نیست. کدام رهبران منظورتان است آقای فرّخی؟. نام ببرید لطفا. تا جایی که من بیدارم و هوشیار، فقط شاهزاده رضا پهلویست که مردم ایران و تمام معترضان قربانی شده در دیماه، نامش را فریاد زدند. کدام شخص دیگری را شما میشناسید که حتّا اسمش را آورده باشند؟. نام ببرید لطفا. یه عده جاه طلب و از خود متشکر و عقده ای را نباید «رهبران اپوزیسیون» خطاب کرد. آدم باید بالاخره ««فرّ» نیز داشته باشد تا دیگران بر او «آفرین» بگویند.

در نهایت، بقای یک کشور نه با شعار، نه با ایدئولوژی، و نه با تکیه بر قدرتهای بیرونی تضمین میشود؛ بلکه با میزان بلوغ سیاسی، مسئولیت‌پذیری جمعی و وفاداری واقعی به منافع عمومی سنجیده میشود. اگر این عناصر وجود داشته باشد، کشور میماند؛ و اگر نباشد، هیچ نسخه بیرونی نجات‌بخش نخواهد بود. تا زمانی که آچمزهای ابله و بیسوادی أمثال امضاء کنندگان اعلامیه ختم جنگ وجود دارند، مطمئن باشید چنانچه بقایی از ایران ماند، فقط در کتابهای افسانه ای خواهد بود؛ نه کتابهای تاریخ؛ زیرا آچمزهای متوهم هنوز نمیفهمند که «میهن و مردمش» بر هر گونه ایدئولوژی و مذهب و دین ایمانخواه و نحله و تشکیلات و فرقه و غیره و ذالک عقیدت ارجحیّت و اولویّت دارد. بنابر این ایران، زمانی میماند که مدّعیون اثبات کنند در رفتار و کردار و گفتار، ایرانی اصیل هستند و پایبند و مُجری بُنمایه های فرهنگ باهمستان مردم خود.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان

چقدر نزدیک به این دیدگاه خامنه ای است: اگر با رژیم مشکل دارید که با ایران که مشکلی ندارید؟ بخاطر ایران بیایید در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کنید.