رژیم ملایان میلیاردها دلار از ثروت ملی این سرزمین را به جای آنکه صرف رفاه و زندگی مردم کند، در چه اعماقی دفن کرده است؟ آیا این همان زیرساختهایی نیست که با آنها کمر به نابودی ایران عزیز بستهاند؟ تبدیل کشور به ویرانهای که تنها در خدمت ماشین جنگطلبی و برنامههای مخرب آنهاست، سندی است بر خیانتی که به نام دین و امنیت صورت گرفته است
نُه سال پیش، خبری تکاندهنده ابتدا در فضای مجازی پیچید و سپس صدر اخبار رسمی را تسخیر کرد:
بازداشت گسترده و دستهجمعی بیش از ۵۰ فعال محیطزیست در شهرهای مختلف ایران.
در صدر فهرست بازداشتشدگان، دو نام بیش از بقیه سنگینی میکرد: کاووس سیدامامی و کاوه مدنی. تنها دو هفته بعد، فرزند سیدامامی در اینستاگرام از فاجعهای پرده برداشت. ؛ او نوشت که مادرش ۱۹ بهمن به زندان احضار شده تا خبر «خودکشی» پدر را در سلول انفرادی بشنود. به همین سادگی!
با گذشت زمان مشخص شد که اکثر بازداشتیها از اعضای مؤسسه «حیات وحش میراث پارسیان» بودند که تمام تمرکزشان بر حفاظت از حیاتوحش ایران بود. عباس جعفری دولتآبادی، دادستان وقت تهران، ۲۱ بهمنماه 1396 با طرح اتهام «جاسوسی در قالب پروژههای علمی»، مدعی شد این افراد در پوشش محیطزیست، اطلاعات استراتژیک کشور را جمعآوری میکردند. اتهامی که منجر به صدور احکام سنگین ۶ تا ۱۰ سال حبس برای این فعالان شد.
اکنون، پس از گذشت ۹ سال، در پی عملیات نظامی ایالات متحده و اسرائیل علیه مواضع جمهوری اسلامی، ابعاد حیرتانگیزی از زیرساختهای پنهان نظامی ایران آشکار شده است. از دهها سایت موشکی و انبار تسلیحات تا شبکهای پیچیده از تونلهای موسوم به «شهرهای موشکی». این پایگاههای زیرزمینی که سپاه پاسداران آنها را مجموعهای تو در تو و عمیق در دل کوهستانها توصیف میکند، محلی برای نگهداری و شلیک موشکهای بالستیک، کروز و پهپادهاست. یکی از تکاندهندهترین این کشفیات، «پایگاه موشکی یزد» است. شهری نظامی که در عمق ۵۰۰ متری کوههای گرانیتی ساخته شده، در حالی که بر روی سطح زمین، پوشش فریبندهی یک «پارک ملی و تفریحی» را بر تن داشت.
درست یک سال پیش در چنین روزهایی، سردار امیرعلی حاجیزاده (فرمانده کشتهشده در حملات ژوئیه گذشته اسرائیل) با در ویدئویی گفته بود: «اگر از امروز شروع کنیم و هر هفته یک شهر موشکی را رونمایی کنیم، تا دو سال دیگر تمام نمیشود؛ اینقدر زیاد است...». (سایت بی بی سی)
در روزهایی که افشای زیرساختهای نظامی و «شهرهای موشکی» جمهوری اسلامی به تیتر اول اخبار بدل شده، بازخوانی پروندهی فعالان محیطزیست معنایی تازه و هولناک مییابد. در این میان، روایت سپیده کاشانی تکاندهندهتر از دیگران است؛ او که در بهمن ۱۳۹۶ همراه با یارانش توسط اطلاعات سپاه بازداشت شده بود، پس از پنج سال حبس، در نامهای از درون زندان پرده از شکنجههای هولناکی برداشت که برای سکوت آنها به کار گرفته شد. به گفتهی کاشانی، بازجویان برای درهمشکستن مقاومتش، «ویدیوی جسد بیجان کاووس سیدامامی» را به او نشان داده و با تهدید به مرگی مشابه، او را با «اعدامهای نمایشی» شکنجه کرده بودند. فریادِ بازجو که میگفت: «بالاخره میکشیمت بالا، همینجا دارت میزنیم»،
امروز در کنار تصاویرِ شهرهای موشکیِ پنهانشده در دلِ پارکهای ملی، به وضوح نشان میدهد که چرا چشمانِ تیزبینِ فعالان محیطزیست باید به هر قیمتی کور میشد.
حالا سوال این است:
رژیم ملایان میلیاردها دلار از ثروت ملی این سرزمین را به جای آنکه صرف رفاه و زندگی مردم کند، در چه اعماقی دفن کرده است؟ آیا این همان زیرساختهایی نیست که با آنها کمر به نابودی ایران عزیز بستهاند؟ تبدیل کشور به ویرانهای که تنها در خدمت ماشین جنگطلبی و برنامههای مخرب آنهاست، سندی است بر خیانتی که به نام دین و امنیت صورت گرفته است.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
توجه داشته باشید کامنتهایی که مربوط به موضوع مطلب نباشند، منتشر نخواهند شد!