🔶 هجمهای که علیه سرکار خانم شیرین عبادی به راه افتاده است، مرا به یاد آن روزهایی انداخت که بانوی آواز ایران، زندهیاد مرضیه، فقط بهخاطر پیوستن به سازمان مجاهدین خلق ایران، مورد هجوم ناجوانمردانه طیفِ گستردهای از «اپوزیسیون جمهوری اسلامی» قرار گرفت.
🔷 چند دهه است که ما را همچون مسافران قطار شهر بازی در یک محدوده خاص میگردانند. قطار، همان قطار قدیمی است که هر چند سال یکبار تعمیر میشود تا از حرکت باز نایستد، اما مسافران آن گهگاهی تغییر میکنند و دیزاین و درختان کنار ریل جای خود را به دیگری میدهند تا این تنوع، کششی برای مسافران ایجاد کند و انگیزه ماندن و تحت کنترل بودن را از دست ندهند.
🟢 بانوی آواز ایرانزمین، سرکار خانم خدیجه اشرفالسادات مرتضایی که با نام هنری مرضیه فعالیت میکرد، با صدای گرم و هنر کمنظیرش توانست قلب میلیونها ایرانی و مردم کشورهای منطقه را تسخیر کند و به اکثر خانهها راه یابد.
ایشان در سال ۱۳۷۳ خورشیدی، در اوج شهرت و محبوبیت، از ایران به فرانسه رفتند و به سازمان مجاهدین خلقِ ایران پیوستند. لباس رزم پوشیدند و در کنار هزاران زن و مرد مجاهد، سرود آزادی سر دادند.
🔴 «اپوزیسیون جمهوری اسلامی» بهجای تقدیر و استقبال از این اقدام ایشان، هجمهای ناجوانمردانه را علیه وی آغاز کرد و حتی فرزند را در برابر مادر قرار داد. کاستهای دلنواز و عاشقانه او که با شعرهای دلنشین و آموزنده همراه بود و روح آدمی را صیقل میداد، از سوی همین «اپوزیسیون» با گرایشهای چپ، ملیگرا و مدعی ضدخشونت بودن، تحریم شد. چنان فضایی علیه ایشان ساختند که کمتر کسی جرأت خریدن کاستهای وی را داشت تا در خلوت خود به آن گوش دهد و روحش را آرام کند.
✅ خواننده محبوب من، که وجودش سرشار از عشق و احساس لطیف انسانی بود، «سنگ خارا» را گواهِ دل شیدای خود گرفت و در برابر آن هجمه ناجوانمردانه قاطعانه ایستاد و جاودانه شد. روحش شاد و یادش گرامی باد. ❤️ 🌹🌹❤️
🟣 امروز، نوبت سرکار خانم شیرین عبادی است. آن یکی را به جرم مجاهد شدن و وفاداری به رجوی شلاق زدند و این یکی را به جرم پذیرفتن یک سِمت و نزدیکی با پهلوی به دار میکشند. شگفتا که همه این شلاقزنندگان و بهدارکشان، خود را اپوزیسیونِ نظامی معرفی میکنند که هیچ نظر مخالف و اعتراضی را برنمیتابد و حتی بر لبان بسته مردم بهستوهآمده ایرانزمین هم گلوله شلیک میکند.
🔺 آری، هجمهای که این روزها علیه سرکار خانم شیرین عبادی به راه افتاده است، یادآور همان سناریوی تکراری و فرسودهای میباشد که سالهاست علیه هر صدای متفاوت اجرا میشود. سناریویی که اینبار نیز با همان بازیگران قدیمی، اما با نقابی تازه، به میدان آمدند و این همان چرخه معیوبی است که دهههاست ما را همچون مسافران قطارِ شهر بازی در یک مسیر بنبست و محدوده خاص میچرخاند. قطاری که هر چند سال یکبار رنگ و لعابش عوض میشود اما مقصدش هیچگاه تغییر نمیکند. مسافران عوض میشوند، دکورها تغییر میکنند، اما بازی همان بازی است: کنترل، حذف، و حذفِ دوباره.
🔶 بله، امروز همان الگو، با همان منطق، علیه سرکار خانم شیرین عبادی تکرار میشود. گناه او چیست؟ نزدیکی به چهرهای دیگر؟ تفاوت در انتخاب؟ اگر پاسخ مثبت است، پس تفاوت این رفتار با همان استبدادی که ما ادعای مبارزه با آن را داریم، دقیقاً در کجاست؟
🔵 حقیقت تلخ این است که استبداد فقط در قدرتِ باندها و یا نظام حاکم بر کشور خلاصه نمیشود. حتی در ذهنیت برخی از مخالفانِ آن نیز ریشه دوانده است و تا زمانی که این چرخه شکسته نشود، این قطار بیآنکه هرگز به آزادی برسد، همچنان خواهد چرخید. 😭
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.