دیپلماسی نمایشی یا خطای راهبردی؟ سقوط اعتبار در سایه سفرهای پرحاشیه رضا پهلوی

بیکارید اصلا حرفهای اینا رو میخونید؟ یکی دو بار برای شناختن شان کفایت می کند.

Alireza Rezai
اقای توکلی ؛ از نظر من در اين نقطه زمانى لازم نيست اين افراد را معرفى كنيد، انتقاد و مخالفت كردن باشه بعد از سر نگونى.

Kiya Chahzad
سفرهای خودتان چه تاثیری در مبارزه شما داشته آقای فرخی ؟
ازخودتان و هم رزمان خودتان بنویسید ؟ اگر خوب تار میزنید بفرمایید بزنید !! راه مبارزه بی امان شما را کسی نبسته است . تحلیل‌های آب‌دوغ خیاری شما نه تنها مشکلی از مبارزه حل نمیکند بلکه بهانه ای برای سایبری ها و زامبیهای رژیم هم میشود. راست میگویید بنویسید کدام رهبر سیاسی یا جریانی به اندازه یک هزارم رضا پهلوی اعتبار جهانی دارد ؟ غیر از اینکه بگویم سوالات و ابهامات شما نه یک انتقاد سازنده است که مسئولانه باشد بلکه کاملا موضع تخریب است .

Navid Farzan

.

چند سئوال ساده از آقای فرّخی.
روضه ای تطهیر نشده از فراز منبر پاپ مسلمان شده!

چه چیزی برای شما اولویّت و ارجحیّت دارد؟. دوام گیوتین الهی و نابودی ایران و مردمانش؟. یا خلع و عزل و نابودی حکومت سفّاکان خونریز؟. کدامیک؟. مماشات با حکومت پسمانده های افلیج مغز فقاهتی؟ یا سرنگونی آنها؟. کدامیک؟. چرا در آنچه تا امروز نوشته‌اید، نشانی روشن و بی ‌ابهام از صف‌آرایی انتقادی در برابر ساختار حکومت فقاهتی و ذهنیّت متشرّع زمامدارانی که سرنوشت یک ملت را به تیغ ایدئولوژی نکبتی سپرده‌اند، أصلا و ابدا دیده نمیشود؟. چگونه است که آنهمه ادعا، به‌ جای آنکه به سوی ریشه‌های حقیقی سلطه نشانه رود، گاه در میدانهای فرعی فرسوده میشود و انرژی خودتان را به جای شکافتن سدّ قدرت الهی، در جدالهایی مصرف میکنید که بیش از آنکه راه بگشاید، غبار بر افق مینشاند؟. من میپرسم که دشمن حقیقی در این معادله کیست؟. در ساختاری که جنایت و کشتار و گروگانگیری یک ملّت کهنسال را در پوشش ایمان متعفّن و حفظ نظام خونریزی و تجاوز و کشتار و شکنجه و غارت و مصادره و ترور و صدها کثافتکاری تقدیس میکند؟. یا کسانی که از الگوهای دیگر حکمرانی سخن میگویند و خود را در سوی مقابل آن تعریف کرده‌اند؟. جای شما در این میانه کجاست؟. آیا در کنار حافظان چرخه‌ای ایستاده اید که دهه‌هاست با چوبه‌های دار و خشونتِ نهادینه ‌شده، بر حیات یک ملت، سایه افکنده اند، یا در کنار آنانی که خواهان گسستن این زنجیر و پایان دادن به تسلط ایدئولوژی بر سرنوشت انسانند؟ .
چرا در گفتار و نوشتار شما و أمثال شما و بسیاری از مدّعیان نقد، نشانی از سنجشگری اساسی نسبت به سرچشمه‌های اعتقادیِ لژیتیماتسیون به قدرت الهی اصلا و ابدا دیده نمیشود؟. آیا میتوان نظامی را که از ایمانِ سیاسی ‌شده تغذیه میکند، بی‌ آنکه سرچشمه آن ایمان را واکاوی و سنجشگری کرد، از اریکه اقتدار فرو کشید؟ . قدرت ناحقّ و ویرانگر، تنها با تغییر چهره‌ها از میان نمیرود؛ بلکه زمانی فرو میپاشد که بنیانهای عقیدتی اش در معرض نقدی بی‌ امان و آگاهانه قرار گیرند. اگر ریشه‌ها دست ‌نخورده باقی بمانند، چرخه سلطه، با نامی تازه اما با ماهیتی کهنه، بازتولید خواهد شد. در کجا و در چه زمان، صف‌آرایی انتقادی شما در برابر تاریخ و روایتهایی که تقدّس را به ابزار قدرت بدل کرده‌اند، به‌ روشنی صورتبندی شده است؟. در کدام متن، در کدام موضع و مواجهه شما نه در حاشیه کلّی گوییهای میلیارد تفسیری، بلکه در متنِ نزاع تن به تن دیدگاهها، آشکار و بی ‌پرده بیان شده است؟ .
آنچه که تاریخ را دگرگون میکند، نه زمزمه‌های محتاطانه و به در بگو، دیوار بشنوه؛ بلکه شجاعتِ نام‌ بردن از ریشه‌ها و نشان‌ دادن سرچشمه‌هاست. از سوی دیگر، هر نقدی که تنها به نفی یک جریان خاص محدود شود، اما افقی روشن برای برونرفت ارائه ندهد، در نهایت به نوعی از بن‌بست فکری می‌انجامد. مخالفت، اگر از بیان طرح و ایده های کارساز تهی باشد، بیش از آنکه راهگشا باشد، به تکرار خستگی و افزودن بر سردرگمی جمعی می‌انجامد. نسلها می‌آیند و میروند، اما آنچه میماند، نه نامها و نه شعارها، بلکه مسئولیّت اندیشه‌ها در برابر سرنوشت انسان و سرزمین است. آنچه فرومی‌ریزد، اندیشه‌ای است که نتواند در عمل، میلیمتری به بهبود زندگی انسان بیفزاید.
من میپرسم که دشمن شما کیست؟. ولایت گیوتینداران الهی یا شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان؟. شما در کجای این معادله ایستاده اید؟. در کنار مُجریان قتل عام دیماه و متصدّیان چوبه دار از چهل و هفت سال پیش تا کنون یا در کنار آنانی که در نابودی و خلع و عزل اشغالگران میهن، همّت حماسی میکنند؟. کدامیک؟. هدف شما از شبانه روز علیه شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان، موضع خصمانه گرفتن بدون آنکه بتوانید برای برونرفت از فلاکتهای میهنی پیشنهادی داشته باشید، چیست؟. دنبال چی میگردید شما؟. شما و نسل شما در همان واقعه فاجعه بار 1357 برای همیشه و ابد، منقرض شدید رفت. این به در و دیوار کوبیدن شما و نسل شما، خشت بر آبند. نسلهای پس از فاجعه 1357، أصلا تره گندیده برای شما و نسل شما خورد نمیکنند؛ زیرا تره گندیده را میتوان حتّا به کود بارآور تبدیل کرد ولی نقش و مواضع شما و نسل شما در طول نیم قرن اخیر اثبات کرده است که فقط برای نابودی ایران و مردمانش تا امروز دوندگی کرده اید و هرگز نتوانسته اید میلیمتری گام مثبت برای خودتان بردارید؛ چه رسد برای ایران و مردمانش. رها کنید اینهمه عبثگویی را. رها کنید.
آیا اگر دیدارهای شاهزاده رضا پهلوی، رسمی ‌تر، پرجمعیت ‌تر، و سازمان ‌یافته‌ تر بودند، آنگاه مسئله حل میشد؟. آیا مشکل در شکل دیدارهاست، یا در اصلِ نمایندگی؟ آیا مشکل در «مشاوران بد» است؟. شما و أمثال شما که خداوندگار مشاوره و استادترین استادان دانشگاههای کائنات هستید، کی و کجا یک جمله ای مشاوره ای توانسته اید بنویسید یا بگویید؟. شما از «فرسایش اعتبار نمادین» سخن میگویید. اما این اعتبار از کجا آمده است؟ از تاریخ؟ از نام خانوادگی؟ از خاطره جمعی؟ یا از رأی واقعی مردم که فریاد زدند: « این آخرین نبرده، پهلوی برمیگرده». صحبت شما با «امید» پایان مییابد. اما امید، در سیاست، اغلب جایگزین تحلیل میشود. آیا امید، در اینجا، نوعی توهم روانی نیست؟. آیا امید، وقتی بر بنیانهای ناپایدار بنا شود، چیزی جز تأخیر برای اقدام عاجل نیست؟. در جهان امروز، سیاست بیش از آنکه میدان شعار و ادّعا باشد، میدان تصویر و عمل به هنگام است. من میپرسم که آیا این سفرها شکست‌ هستند؟ یا نشانه موفقیت یک سیاست مبتنی بر تصویر و عمل به هنگام؟ پادشاهی خواهی ایرانیان به‌عنوان ایده، بر حافظه تاریخی و فرهنگی و تجربه زیسته هزاران ساله بنا شده است. مسئله، نه تعداد دیدارهاست و نه سطح رسمی بودن آنها؛ بلکه مسئله، خودِ نمایندگی کردن خواسته میلیونی ایرانیان است. گزینش و حقّانیّت در سالنهای کوچک و در سالنهای بزرگ متولد نمیشود؛ بلکه فقط از دل اراده واقعی مردم برمیخیزد. [= جاوید شاه]. خطای رایج این است که آچمزهای ورشکسته سیاسی، برای توجیه بی عملیهای خود به هر بهانه ای متوسّل میشوند تا بی خاصیّتی و خودشان را مدام رسوا کنند و به همگان نشان دهند.. بس کنید اینهمه عبثکاریها را. بس کنید.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان