جان قزوینیان، تاریخپژوه و نویسنده کتاب ایران و آمریکا: یک تاریخ از ۱۷۲۰ تا امروز، در گفتوگویی ویژه با فرناز قاضیزاده میگوید دشمنی امروز تهران و واشنگتن را نباید یک خصومت «طبیعی» یا همیشگی دانست. او با نگاهی به سه قرن رابطه میان ایران و آمریکا یادآوری میکند که این دو کشور «برای دهههای طولانی، حتی قبل از اینکه رابطه سیاسی معناداری داشته باشن، مجذوب هم بودن» و تأکید میکند که «اگر این ۴۷ سال اخیر رو در یه بستر تاریخی گستردهتر ببینیم، بهنوعی یه استثناست.»
او در این مصاحبه، با فاصله گرفتن از روایتهای دوگانه رایج درباره نقطه آغاز بحران، میگوید کار مورخ این نیست که تعیین کند «تقصیر چه کسی بود»، بلکه باید فهمید چه روندهایی دو کشور را به این نقطه رساندهاند. به گفته او، «تاریخ یه دادگاه نیست» و برای فهم درست رابطه ایران و آمریکا باید از چارچوبهای سادهانگارانهای که همهچیز را یا از ۱۹۵۳ و یا از ۱۹۷۹ توضیح میدهند، فراتر رفت. قزوینیان در عین حال معتقد است تحولات اخیر، هرچند از مهمترین نقاط عطف در تاریخ این رابطهاند، لزوماً به معنای یک دگرگونی بنیادین نیستند و میگوید دو طرف «دارند تا حدی عقبنشینی میکنند و به نوعی به الگوهای قبلی برمیگردند.»
قزوینیان همچنین در این گفتوگو از نقش تنگه هرمز، محدودیتهای سیاست «فشار حداکثری»، خطاهای محاسباتی واشنگتن، و تأثیر اسرائیل و کشورهای عربی بر مسیر روابط ایران و آمریکا میگوید. گفتوگوی ویژه جان قزوینیان با فرناز قاضیزاده، این هفته در بیبیسی فارسی.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
