آئینه ای ر و بسوی آینده بخش پایانی

به آئینه زمان خیره می شوم به چهره جوانی که با مشتی از خاک وطن در گذراز مرز ایران وافغانستان است .جوانی که اندیشه ایدئولوژیکش اورا به جهانی که نام انترناسیونال بر آن نهاده متصل می کند .اندیشه ای که وطن مفهوم خود از دست می دهدوترا جهان وطنی می سازد. وطنی سوسیالیستی متعلق به اردوگاه سوسیالیسم جهانی که هر فکر ناسیونالیستی در آن شرک وتردید نسبت به اندیشه مارکسیست ولنینسم تلقی می شود و مستوجب جزا . اما حس های درونیم چیز دیگری می گوید .حسی که مشتی خاک آتش گرفته درمشتم من رابه وطنم ،به گذشته ام پیوند می دهد . گذشته ای تاریخی که از برابر دیدگانم عبور می کنند ونهایت با مشتی از خاک وطن با زمزمه شعری از حافظ قدم در خاک افغانستان آن روز که بخشی از جهان سوسیالسم محسوب می شد می نهم .
"این نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر 
که این سابقه پیشین تا روز پسین باشد "
از مقاله "مشتی خاک "
 حال در پسین روز های زندگیم بار دیگربر این خاک می نگرم.  بسیار باورها در گذر زمان  حداقل برای من رنگ باخته وانترناسیونالیسم  به  خاطره تاریخ پیوسته است !
این مشت خاک که هنوز بسیارانی از نسل من که  در آن می نگرند چیزی جز زخم های ناسور نشسته برتن آن نمی بینند وهنوز در مرده ریگ گذشته بدنبال مقصر و مقصران می گردند برای من مفهومی دیگر یافته است.
برای من با وجود تعلق خاطر عمیقم به تمدن وفرهنگ ایران زمین ،به اسطوره های بزرگ آن، عشق به این خاک  به معنی در جا زدن در گذشته واز گور در آوردن مردگان از گورهای قدیمی وشکل دادن  مجدد آنها در شکل کمدی جهت توجیه خطا های  گذشته نیست . تلاش امروز من نزدیک شدن به نگاه روشن نسلی است جویا ! متعهد ! عمدتا تحصیل کرده ،پراکنده شده  در سرتاسر ایران وجهان که وطن را نه در گذشته ،نه در شعار ،نه در خاطره، نه در کینه و نه در روایت های پوسیده متولیان استوار بر باور های ایدئولوژیک  !بلکه در آینده می بینند . نسلی که نمی خواهد جون نسل من در گذشته بماند !از گذشته می گریزد تا راهی تازه با نگاه نو بجهان بگشاید .نگاهی که حق آزاد زیستن در آن نخستین سرفصل مانیفست اوست .آزادی اندیشه! رها از قید وبند متولیان دینی وعقیدتی. آزادی عمل برای ساختن زندگی مدرن که کرامت انسانی ،امنیت فکری ،زیستن درشادی وامکان ساختن فردا ی روشن را به او بدهد . 
جایی که انسان بتواند انسان بماند. دختران شایسته اش بتوانند جلوتر از مردان بی هراس قدم بر دارند. دست دردست پسران زندگی در سیمای نوین را بسازند. جامعه ای که هیچ جوانی مجبور نباشد برای زندگی، از وطنش بگریزد.
وطن برای این نسل، جایی است که در آن هیچ ایدئولوژی بر زندگی سایه نیفکند، هیچ قدرتی بر آزادی چنگ نیندازد، و هیچ گذشته‌ای آینده را گروگان نگیرد.
آینده‌ای که باید ساخت، نه آینده‌ای که باید منتظرش ماند.
شاید راز این دوران همین باشد. 
آینده را هدف می‌بیند، نه گذشته را؛ آزادی را حق می‌بیند، نه امتیاز.
من در پایان این روایت، در پایان این آئینه‌نگری، در پایان نگاه بر این مشت خاک، می‌فهمم که وطن، نه آن چیزی است که از آن گریخته‌ام، نه آن چیزیست که در آن زیسته‌ام، بلکه آن چیزی است که باید ساخت .وظیفه ای که بر دوش نسل جوان  در همیاری با نسل من  نهاده شده است.
وقتی آئینهٔ وطن را در برابر نسل جوان می‌گذارم،در سیمای او نه آن  کینهٔ تاریخی بزرگ را می بینم که نسل من با آن قلب خود را تیره کرد! کینه بر جای عشق نهاد،بجای تلاش برای یافتن دوست  به جستجوی دشمن رفت . دشمنی که حضور در گذشته داشت .اما سایه مستدام او ببرکت تاریخ سازان چه چپ وچه راست.مانع از دیدن واقعیت ها گردید وآینده را د ر پای تفکرات  ارتجاعی خود قربانی نمود. 
از همین روست که بسیاری از چهره‌هایی که برای نسل ما "مسئله" بودند، برای نسل امروز "مسئله" نیستند. چرا که معیار روی کرد افراد است به آینده !نه در جا زدن و متولی گذشته بودن.
نسل امروز با بسیاری از چهره‌ها و جریان‌هایی که نگاه واقع بین ،باز، انسانی‌، مدرن‌ و جهانی‌تری به ایران دارند و بمسئله وطن نه از سر تعصب، نه از سر نوستالژی، بلکه از سرواقع بینی می نگرند !  احساس نزدیکی بیشتری می کنند.
وطن برای نسل جدید آن جاست که آینده بادرکی متفاوت از درک نسل من و با درکی متفاوت از شعار" زن ،زندگی ،آزادی " آغاز می شود. ایرانی نوین با اندیشه ای بفراخنای جهان که توان ساختن ، زندگی کردن وعشق ورزیدن دارد .ایرانی آزاد، صلح جو!نه دشمن ساز وجنگ طلب! ایرانی که  رو بسوی آینده دارد .این است سیمای وطن من در آئینه زمان . ابوالفضل محققی