خبرنگار خاورمیانه روزنامه دانمارکی B.T. : پرسش مهمی را طرح می کند:

Jotam Confino خبرنگار خاورمیانه روزنامه دانمارکی  B.T.
ماه گذشته، پارلمان اسرائیل قانون جدیدی را تصویب کرد که به طور خودکار مجازات اعدام را برای فلسطینی‌هایی که مرتکب حملات تروریستی مرگبار شده‌اند، اعمال می‌کند.
همانطور که انتظار می‌رفت، این قانون توجه گسترده‌ای را در سراسر جهان به خود جلب کرد. سازمان‌های غیردولتی برای محکوم کردن آن صف کشیدند - همانطور که فعالان، سیاستمداران و رسانه‌ها نیز صف کشیدند.
سازمان‌های حقوق بشر در اسرائیل بلافاصله از دیوان عالی کشور خواستند که این قانون را لغو کند، زیرا این قانون، از جمله موارد دیگر، با اصل برابری در برابر قانون مطابقت ندارد.
بنابراین، بعید است که این قانون حتی به شکل فعلی خود به رسمیت شناخته شود. دموکراسی اینگونه کار می‌کند.
با وجود این، بازیگران همیشگی به سرعت از این قانون در مبارزات انتخاباتی خود علیه اسرائیل استفاده ابزاری کرده‌اند.
عفو دانمارک از اتحادیه اروپا می‌خواهد که توافق تجاری خود با اسرائیل را به حالت تعلیق درآورد، تا حدودی به دلیل قانون مجازات اعدام.
فعالان ضد اسرائیلی بلافاصله با وسایل خونینی که قرار بود تروریست‌های فلسطینی به دار آویخته شده را به تصویر بکشند، به خیابان‌ها آمدند. مناظره‌کنندگان و مفسران نیز به اسرائیل حمله کردند.
سرمقاله‌ای در Politiken منتشر شد: "جناح راست اسرائیل مایه شرمساری جامعه و کشوری است که ادعای دفاع از آن را دارد."
واکنش‌های فوق در شرایط عادی قابل درک و توجیه‌پذیر بودند، اگر بار دیگر ریاکاری آشکار و استانداردهای دوگانه‌ای را که دهه‌هاست جهان غرب را گرفتار کرده است، افشا نمی‌کردند.
تنها دو هفته پس از قانون جدید اسرائیل، دو سازمان حقوق بشر گزارشی منتشر کردند که در آن نتیجه‌گیری شده بود که ۱۶۳۹ ایرانی در سال ۲۰۲۵ توسط رژیم در تهران اعدام شده‌اند.
خبری که در شرایط عادی می‌توانست خشم ده‌ها برابری را در میان همان بخشی که به امید تروریست‌های اعدام شده به سمت سنگرها راهپیمایی می‌کردند، برانگیزد.
اما همانطور که انتظار می‌رفت: سکوت کرکننده. در عوض، عفو دانمارک در همان روز در مورد یک ناوگان جدید در مسیر غزه مطلبی منتشر کرد، جایی که صلاح دید این اتهام پوچ را تکرار کند که نسل‌کشی هنوز در غزه در حال وقوع است، حتی با وجود اینکه جنگ عملاً تمام شده است.
آکسفام دانمارک در تمام سال ۲۰۲۶ حتی یک پست در مورد اعدام‌ها در ایران منتشر نکرده است. از سوی دیگر، آنها در هفته گذشته سه پست در مورد اسرائیل نوشته‌اند.
پولیتیکن هنوز سرمقاله‌ای در مورد گزارش جدید و اعدام‌هایی که هنوز در ایران در حال انجام است، ننوشته است. تنها در این هفته، حداقل چهار ایرانی اعدام شده‌اند.
ما هیچ ایده‌ای از اوضاع نداریم، زیرا رژیم هنوز اینترنت را بسته است، هیچ رسانه آزادی در ایران وجود ندارد که بتواند در مورد محاکمه‌ها گزارش دهد، و دادگاه‌ها به طور کلی یک شوخی هستند. آنها در خدمت دیکتاتوری هستند - و نه هیچ کس دیگری.
فعالانی که در پی قانون جدید در اسرائیل در کپنهاگ به خیابان‌ها آمدند، البته کاملاً ساکت بوده‌اند. در درجه اول به این دلیل که بسیاری از فعالان طرفدار فلسطین از رژیم ایران، حماس، حزب‌الله و سایر گروه‌های تروریستی حمایت می‌کنند.
به سختی می‌توان نمونه بهتری از ریاکاری، فساد اخلاقی و پوسیدگی که جهان غرب را آلوده کرده است، تصور کرد.
صرف احتمال محکوم شدن تروریست‌های فلسطینی به اعدام، خشم، اعتراض و اقدام بیشتری را از سوی سازمان‌های حقوق بشر، فعالان، سیاستمداران و رسانه‌ها ایجاد می‌کند تا یک دیکتاتوری که 1639 نفر را در یک سال اعدام می‌کند.
اعدام احتمالی یک تروریست، آشکارا رسوایی بزرگتری از اعدام یک زن ۱۸ ساله به دلیل شرکت در تظاهرات علیه دیکتاتوری است.
این جایی است که ما در آن قرار داریم. و این باید طعم تلخی را در دهان کسانی که در این تبعیض پوچ علیه مردم نقش دارند، باقی بگذارد.
اگر نفرت شما از اسرائیل بر نگرانی شما برای فجایع انسانی بسیار بزرگتری سایه افکنده است، شاید بهتر باشد در نظر بگیرید که آیا قلبتان در جای درستی است یا خیر.