ترامپ: پروژه آزادی برای مدت کوتاهی متوقف می‌شود

درود بر کیانوش عزیز،
تحشیه ای تامّلاتی برای خاتمه دادن به حکومت الهی در ریزترین جزئیاتش.

در جهان معاصر، حقیقت دیگر همچون گذشته، امری بدیهی و اشاره ای نیست؛ بلکه در لابلای روایتها، تفسیرها و بازنماییها پنهان شده است. مناقشاتی که میان قدرتهای سیاسی شکل میگیرند، از همان آغاز، خطوطی مشخص و اهدافی تعریف ‌شده دارند؛ اما آنچه به چشم مردمان جهان میرسد، اغلب نه خودِ واقعیّت؛ بلکه نمایشِ واقعیّت است. سیاست، در عصر شبکه های اجتماعی، بیش از آنکه میدان تحقق باشد، صحنه‌ اجراست. بازیگرانش سخن میگویند، امّا آنچه شنیده میشود، نه لزوما حقیقت؛ بلکه آن چیزی است که باید شنیده شود.
در چنین فضایی، یکی از خطرناکترین خطاها، سپردن قوه‌ تشخیص به جمعیتِ بی ‌چهره‌ای است که در شبکه‌های اجتماعی شکل میگیرد. این جمعیّت علّاف و تشنه سابسکرایت و فالوور، نه مسئولیّت دارد، نه حافظه، و نه الزام به حقیقت. صدای آن بلند است، اما وزن آن، خیلی سبک و بی مغزه. به همین دلیل، خرد اقتضا میکند که انسان، به‌جای غرق شدن در این هیاهو، به سراغ نشانه‌های واقعیتر برود؛ یعنی گفتارهای رسمی، تصمیمات عملی، و نقاطی که در آنها، قدرت، خودش را به‌صورت عینی نشان میدهد؛ زیرا در نهایت، سیاست نه در تحلیلها؛ بلکه در کنشها معنا مییابد. تعلیقها، توقفها و تغییرات ظاهری در روندهای سیاسی و نظامی نیز، کمتر نشانه‌ پایانند و بیشتر بیانگر مرحله‌ای دیگر از همان روند سابق هستند. هر توقفی، اغلب فرصتی است برای بازآرایی، سنجش هزینه ‌ها، و تنظیم زمان. زمان، در سیاست، همانقدر تعیین‌کننده است که قدرت. آن‌ که زمان را درست درک کند، بدون شلیک حتّا یک گلوله، میتواند نتیجه‌ جنگ را تغییر دهد. امّا در پسِ همه‌ تحلیلها، مسئله‌ای عمیقتر نهفته است. نسبت میان مردم و قدرت. هیچ نظمی، هر چقدر هم که خود را مقدّس یا تاریخی بداند، بدون نوعی پذیرش درونی از سوی مردمانش، پایدار نمیماند. قدرتی که صرفا بر اجبار و اعدام و قتل عام تکیه کند، در بهترین حالت، سرنگونی و متلاشی شدن خودش را به تعویق می‌اندازد، نه تثبیت. آنچه که سرنوشت یک جامعه را رقم میزند، نه صرفا اراده‌ حاکمان؛ بلکه میل پنهان و عمیقی است که در وجدان جمعی شکل میگیرد. تمایلی که گاه سالها خاموش میماند، اما هرگز از میان نمیرود.
به نظر من، هیچ چیزی هولناکتر از شبکه های احتماعی برای تخریب و اعصاب خورد کردن و ایجاد دلهره های روحی و روانی نیستند. شبکه های اجتماعی، زرّادخانه هایی کشنده تر از ابزارهای جنگی هستند؛ زیرا ابزارهای جنگی، جسم آدمی را نابود میکنند؛ ولی زرّادخانه های دیجیتالی، روح و جسم و روان آدمی را با همدیگر و یکجا. مسئله ایران و مناقشه آمریکا و اسرائیل از روز اول، خطوط مشخّصی داشت. بقبه جوانب اجرای برنامه، جنبه نمایشی در برابر صحنه عمومی مردم آمریکا و دیگر نقاط جهان بوده است تا همین امروز. آمریکا و اسرائیل هنوز به آنچه که رئوس اصلی برنامه جنگ بود، دست نیافته اند و تا زمانی که این مسئله، واقعیّت پیدا نکند، بحران جنگ، همچنان پابرجاست. ضمنا به هوچیگریهای شبکه های اجتماعی و مفسران به شدّت بیسواد و فرستنده های عوضی و مزخرف اصلا و ابدا نباید گوش داد؛ بلکه فقط به صحبتهای کلیدی «ترامپ و نتانیاهو و بقیه زمامداران کشورها». معمولا تعلیق موقّت حملات نظامی به امور تعمیرات و تدارکات و لجستیکی و تنفّس قوای نظامی مربوط میشود و مهمتر از همه، برآورد کردن هزینه ها و تخمین زدن «زمان». اینکه ترامپ، اجرای پروژه آزادی را موقتا کنار گذاشته است، بی دلیل نیست. عراقچی، قبل از مسافرت ترامپ به چین، خودش را به آنجا رسانده تا صحبتهایی را که با پوتین کرده است با چین نیز در میان بگذارد. ترامپ نیز حواسش به این قضیه هست. از طرف دیگر، انتخابات میاندوره ای آمریکا نیز نزدیک است. ترامپ مجبوره به گونه ای حرکت کند که تمام جوانب را زیر نظر داشته باشد. هر چی باشه، شم تجاری دارد و نمیخواهد که اگر نفع نمیکند؛ ضرر نیز نکند. از طرف دیگر، کشورهای اروپایی با ترخیص سربازان آمریکایی و بازگشت آنها و تنها ماندن در مقابل روسیه و وضعیّت اکرائین و از همه بدتر، رادیکال شدن مسلمانان در کشورهای اروپایی هستند، زمامداران اروپایی مجبورند که یا در کنار آمریکا بایستند و کار پسمانده های فقاهتی را یکسره کنند یا اینکه به مماشاتگری خودشان همچنان ادامه دهند و شاهد بحرانهای هولناک در کشورهای خودشان باشند از هر لحاظی. در این حیص و بیص، اصلی که هیچکس تا امروز نمیخواهد در باره آن، لام تا کام، سخنی بگوید، این است که «مردمان ایران» - صرفنظر از ذینفعان و خبیثانی که از تداوم گیوتین الهی نفع میبرند – اصلا و ابدا نمیخواهند که چیزی به نام حکومت الهی در ایران، دوام بیاورد؛ بلکه در ریزترین جزئیاتش نیز متلاشی و نابود شود. این اصل کلیدی را هیچکس نمیخواهد در باره اش، حرفی بزند، حتّا طیف کثیری از احمقهای کشنگر ایرانی که ماندن گیوتین الهی را رحمت آزادی میدانند؛ زیرا از این طریق ایمان دارند که «شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان» فرصت رسیدن به قدرت را کسب نخواهند کرد. یعنی اینکه، آچمزهای وطنی و ایدئولوژیگیرایان و دیگر خز و خیلهای سفیه، ترجیج میدهند که گیوتین الهی، هر روز هزاران جوان ایرانی را سلّاخی کند به شرطی که شاهزاده رضا پهلوی و پادشاهی خواهان، عمرا شانس به فرمانروایی را به دست نیاورند؛ ولو در این پروسه، ایران نیز از صحنه گیتی برای همیشه و ابد نابود و نیست و محو شود. فعلا باید منتظر بود و دید که نتیجه سفر ترامپ به چین به کجا منتهی میشود. فراموش نیز نباید کرد که «اسرائیل و یهودیان» تا ابدالدّهر رفیق و همدم و همیار صمیمی ما ملّت برانداز میمانند؛ زیرا مثل خود ایرانیان اصیل و میهندوست، تنهای تنها هستند.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان