جمهوری اسلامی بر سر تاکتیک ها دچاراختلاف است ، نه بر سر بقا / محاصره دریایی و میزان تاب آوری

جمهوری اسلامی در اغاز جنگ امریکا و اسرائیل ، با بستن تنگه هرمز، جهان را از نظر اقتصادی به گروگان گرفت و واشنگتن از ۱۳ آپریل با محاصره دریایی همان سلاح را علیه تهران استفاده می‌کند.

ترامپ تحت فشار است تا از اهداف جنگی خود در ایران دست بکشد.

تحلیل‌های کارشناسی حاکی از آن است که بستن چاه‌های نفت ایران می‌تواند باعث خسارات جبران‌ناپذیر یا انفجار در زیرساخت‌های نفتی کشور شود.وقتی ایران فضای ذخیره‌سازی نفت را تمام کند، مجبور به توقف تولید خواهد شد که به آسیب دائمی منجر می‌شود. ایران که به واردات وابسته است، همچنین با بحران بنزین روبه‌روست—که از نظر سیاسی بسیار انفجاری است. در حالی که منتقدان ترامپ می‌گویند ایران می‌تواند همیشه دوام بیاورد چون در گذشته تحریم‌ها را تحمل کرده، اما وضعیت‌ها قابل مقایسه نیستند. به نظر کارشناسان راه‌اندازی مجدد چاه‌های بسته همچنان یک عملیات پیچیده و پرهزینه است.

هر توافقی باید از چند آزمون داخلی عبور کند:1- محاسبه هسته امنیتی، 2-تایید یا سکوت مجتبی خامنه‌ای،3- واکنش ایدئولوژیک، 4- روایت رسانه‌های حکومتی و 5- ترس حکومت از ضعیف به نظر رسیدن در برابر پایگاه خود.

چالش این نیست که تهران نمی‌تواند مذاکره‌کننده‌ای بفرستد؛ چالش این است که هیچ نماینده‌ای به‌راحتی نمی‌تواند کل نظام را پشت سر خود متحد کند.

حلقه‌های رقیبی که اکنون در تهران دیده می‌شوند، ممکن است بر سر تاکتیک‌ها اختلاف داشته باشند، اما همگی در چارچوب سیستمی عمل می‌کنند که پیش از پاسخ‌گویی به جامعه، به حفظ خود می‌اندیشد.

نقشه درونی قدرت تغییر کرده است. رهبر پیشین دیگر وجود ندارد. رهبر جدید دیده نمی‌شود. شبکه‌های امنیتی قوی‌تر به نظر می‌رسند. اردوگاه ایدئولوژیک پرصداتر شده است. مذاکره‌کنندگان آسیب‌پذیرتر شده‌اند. حلقه‌های رقیب بیشتر حاضرند یکدیگر را در عرصه عمومی هدف قرار دهند.