اپوزیسیونی که رژیم اسلامی را رها کرده ؛ وظیفه اش شده پهلوی ستیزی !

اگر خیلی نگران فردا هستید بجای این که تلاش کنید دست مسعود و مریم تروریست را در دست شاهزاده پاک ما بگذارید یک پرچم شیر و خورشید به دست بگیرید با عکسی از شاهزاده جلوی سفارت جمهوری اسلامی به کشتارها اعتراض کنید. جانفدایان ایران وکیل وصی از قماش شماها نمیخواهند. آنها جاوید شاه گویان جانفدا شدند. اگر میخواهید به مردم خدمت کنید دوتا جاوید شاه بگویید. البته ما جاوید شاه نمیگیم چون شاهزاده فرموده اند این تعیین کردن نوع رژیم از قبل است و حق ندارند. اما ما که جلوی مردم و آزادی بیان شان را نمیتوانیم بگیریم. همینطور شما هم آزادی بیان دارید ندای جاوید شاه سر بدهید ما هم یواشکی ندید میگیریم.

این حرفها را در مورد مسئولیت دولت و یک گروه بدون مسئولیت را بروید برای سوییس و نروژ که جایزه صلح میدهد بزنید. در ایران قبل از انقلاب و حتا بعد از آن که روشنفکرانش را تروریستهایی مثل جزنی و نویسندگانش مدعی بودند خرس به جانشان انداخته از پنکه آویزان و تجاوز شده اند و نیروهای انقلابی روشنفکرش به جرم دوستت دارم سرب در گیجگاه رفیق می نشانند.. شما اگر ترسی دارید باید از نیروهایی داشته باشید که ناراحت شدند چرا خلخالی جلاد را که خمینی برداشت تظاهرات کردند که اگر او را بر نگردانید خودمان مقامات رژیم شاه را محاکمه صحرایی خواهیم کرد. شما با حزب مخالف در نروژ و سوییس طرف نیستید. با یک مشت وحشی و آدمکش طرف هستید که اصلا به حقوق بشر اعتنایی ندارند. و شما آدم تبهکاری هستید زیرا حقیقت را میدانید و خود را به آن راه میزنید. نیازی نبود من اینها را به شما تذکر بدهم. بیله دیگ بیله چغندر! آن مردمان ایران آن ساواک و آن نیروی سیاسی وحشی را طلب میکرد. آن نیروی وحشی که سه بار به جان پادشاه سوء قصد کرد پاسبان کشت لیاقتش همان ساواک بود. آزادی سیاسی نبود که نبود نیروی سیاسی بسیار غلط کرد که دست به سلاح برد. به نمایندگی از کی دست به سلاح برد؟ چنین نیرویی که هنوز نه به دار و نه به بار هست رفیق کشی میکنه این نیرو که شما هم جزوش هستی نباید و حق نداره از ساواک ایراد بگیره اول باید خودش را محاکمه کند. و اگر محاکمه کند متوجه میشود که در مقامی نیست که به ساواک ایراد بگیرد. یک مشت از خود متشکری بی تجربه کودک بودید هننوز هم کودک هستید که لج میکنید.

مسئله اصلی هم مقایسه تعداد قربانیان جمهوری اسلامی و ساواک نیست. استدلالی از این جنس که «چون جمهوری اسلامی جنایت بیشتری کرده، پس ساواک چندان بد نبوده» منطق خطرناکی است. با چنین معیاری اگر روزی حکومتی پیدا شود که از جمهوری اسلامی کمتر آدم بکشد، آیا باید آن را هم بپذیریم؟ معیار باید اصل باشد، نه مقایسه درجات خشونت.
اشکال این استدلال از جایی آغاز می‌شود که حکومت و یک گروه سیاسی را هم‌سطح قرار می‌دهد. وقتی گفته می‌شود «گروه‌های چریکی دست به خشونت زدند، پس حکومت مجبور بود زندانی، شکنجه و اعدام کند»، یک تفاوت اساسی نادیده گرفته می‌شود. حکومت و یک گروه سیاسی مسئولیت یکسان ندارند. حکومت باید خود را به قانون و حقوق شهروندان مقید بداند، نه اینکه به همان روش مخالفانش عمل کند.
اگر منطق این باشد که چون یک گروه از خشونت استفاده کرده، حکومت نیز مجاز به شکنجه و سرکوب است، پس هر حکومتی می‌تواند هر اقدامی را به نام امنیت توجیه کند. جمهوری اسلامی نیز سال‌ها همین استدلال را برای سرکوب مخالفان خود به کار برده است.
از طرف دیگر باید پرسید چرا بخشی از نیروهای سیاسی اساساً به سمت مبارزه مسلحانه رفتند. وظیفه حکومت فقط برخورد امنیتی نیست. حکومت باید امکان فعالیت سیاسی، آزادی احزاب، مطبوعات مستقل و مشارکت مدنی را فراهم کند تا رقابت سیاسی از مسیرهای قانونی پیش برود. هر اندازه راه‌های مدنی بسته شود، احتمال حرکت بخشی از جامعه به سمت روش‌های رادیکال بیشتر می‌شود. توضیح این روند به معنای تأیید مبارزه مسلحانه نیست.
تاریخ نیز نشان می‌دهد که پیش از شکل‌گیری مبارزات مسلحانه گسترده، سرکوب سیاسی وجود داشت. پس از کودتای ۲۸ مرداد تا اواخر دهه چهل بسیاری از فعالان سیاسی بازداشت و محاکمه شدند. دکتر فاطمی وزیر خارجه بود، نه یک چریک مسلح. او به دلیل مواضع و فعالیت‌های سیاسی‌اش پس از کودتا محاکمه و اعدام شد. این نشان می‌دهد که موضوع صرفاً مقابله با مبارزه مسلحانه نبود.
ما یک تجربه تلخ نیز در حافظه سیاسی خود داریم. بسیاری خطرات را جدی نگرفتند و گفتند «این اتفاق نمی‌افتد» یا «این حرف‌ها اغراق است». اما وقتی ساختار قدرت شکل گرفت، دیگر بحث بر سر هشدار نبود، بلکه بحث بر سر واقعیتی بود که میلیون‌ها نفر هزینه آن را پرداخت کردند.
اگر جناب مداح بگویند که ما هم به دنبال نظامی مبتنی بر قانون، پاسخگویی، آزادی احزاب، استقلال دستگاه قضایی و حقوق شهروندی هستیم، در آن صورت یک پرسش مطرح می‌شود. اگر چنین است، این میزان حساسیت نسبت به تیتر «کابوس بازگشت ساواک» برای چیست؟ به‌ویژه وقتی خود شما می‌گویید موضوع نه به بار است و نه به دار است.
در یک جامعه دموکراتیک افراد باید بتوانند درباره نگرانی‌ها هشدار بدهند، پرسش مطرح کنند و تجربه‌های تاریخی را یادآوری کنند، بدون آنکه متهم شوند یا از میدان خارج شوند. اگر صرف مطرح شدن یک نگرانی یا یک تیتر انتقادی چنین واکنشی ایجاد می‌کند، این پرسش پیش می‌آید که فردا در موقعیتی با قدرت بیشتر چه رفتاری شکل خواهد گرفت.
نگرانی از اینجا آغاز می‌شود که در جوامع استبدادزده، ابزارهای سرکوب اغلب با واژه‌های آشنا توجیه شده‌اند؛ «توهین به مقامات»، «اخلال در نظم»، «توطئه»، «اقدام علیه امنیت» یا «جاسوسی». هم در حکومت پیشین و هم در جمهوری اسلامی بارها چنین اتهام‌هایی برای محدود کردن مخالفان سیاسی به کار رفته‌اند.
جامعه‌ای که بر قانون استوار باشد از پرسش و انتقاد نمی‌ترسد. جامعه‌ای که به آزادی و حقوق شهروندی باور دارد باید اجازه دهد حتی درباره «کابوس‌های احتمالی» نیز بحث شود، بدون آنکه منتقد به دشمن تبدیل شود. مشکل از جایی آغاز می‌شود که انسان‌ها به جای دفاع از اصول، به دفاع از اشخاص و نمادها می‌رسند. وقتی سرکوب برای «طرف خودی» قابل توجیه شود، فقط نام حکومت‌ها عوض می‌شود و روش‌ها باقی می‌مانند.