آیا رضا پهلوی و بخشی از جریان سلطنت‌طلب، همان اشتباه تاریخی رضاشاه در اعتماد به قدرت‌های خارجی را تکرار کردند؟

من شما و امثال شما را به دو دلیل تحقیر میکنم و دست می اندازم.
1- عناد دارید و برای رسیدن به هدف تان، اینجا اثبات نوکری شاهزاده و رضاشاه امری که ممکن است درصدی صحیح باشد و درصدی نباشد را امر مسلم می پندارید و سیاه و سفید می کنید. البته که شما ننوشتید که شاهزاده و یا رضاشاه نوکر بیگانگان هستند اما سالهاست که با ادبیات امثال شماها آشنا هستم. دقیقا میخواهید همین منظور را برسانید فقط بجای بتمرگ از لفظ بشنی و بفرما استفاده می کنید اما آنچه که به ذهن خواننده میخواهید متبادر کنید همان بتمرگ است و این که رضاشاه را نگلیسی ها آوردند و بردند. تکرار حرف مفت جبهه ملی که ما در جوانی و نادانی بدون تفکر پذیرفتیم.
2- از سر بازهم عناد گز نکرده پاره می کنید. و این کار شما وقت گیر است. من در مقاله ای در این صفحه نوشتم که راههای مبارزه با جمهوری اسلامی چیست. بلافاصله امثال شما می آیند با طرح مسائل زرد مسیر بحث های واقعی و بدرد خور را منحرف می کنند. عرض خود می برید و .. اقرار می کنم که من هم به دام شما می افتم. در عین حال که دوستان ما همچی حال هم ندارند که به بحث هایی که نیاز مبرم جامعه است بپردازند. اما برگردیم به شما
مثلا این بخش از نوشته شما را تحلیل کنیم:
»این یک واقعیت تاریخی است که در سال‌های پایانی حکومت رضاشاه، نفوذ اقتصادی و فنی آلمان در ایران به‌شدت افزایش یافت و انگلیس و شوروی همین مسئله را یکی از دلایل حساسیت خود نسبت به ایران اعلام کردند».
من اگر مخالف شاهزاده باشم و سیاستمدار و زیرک باشم اول تلاش میکنم ببینم یک هوادار شاهزاده آیا میتواند ماستخور مرا بگیرد یا خیر. و بعد این که گز نکرده پاره نکنم و نتیجه صددرصد نگیرم.
و اما پاسخ من: از این سخن شما نتیجه میتوان گرفت که اگر مثلا در آغاز حمله به آلمان و اعلام بیطرفی ایران رضاشاه باید بلافاصله آلمان ها را اخراج میکرد اما آمریکایی ها و انگلیسی ها و چک ها و تکنوکرات های سایر کشورها را نگه میداشت. نه.. دو سال بعد از جنگ این کار را میکرد. فرض کنیم رضاشاه این کار را میکرد و آلمان ها را همان آغاز جنگ از ایران بیرون می کرد و هرچه انگلیس و شوروی می گفتند انجام میداد. آیا متفقین به ایران حمله نمیکردند؟
برای پاسخ به این سوال باید دید هدف حمله به ایران چه بود؟ وقتی به هدف فکر کنید متوجه پاسخ این سوال میشوید که ایا حمله به ایران به دلیل نزدیکی ایران به آلمان بود یا خیر. این مشق اول امشب شما. اگر با جواب صحیح نیایی یک لنگ پا بالا کنار دیوار کلاس باید نیم ساعت وایسی.
- یک تلاش بجای لنگ انداختن: می فرمایید: رضاشاه تلاش می‌کرد وابسته مستقیم به یک قدرت خارجی نباشد و پروژه‌هایی مثل راه‌آهن را با تنوع پیمانکار اجرا کرد تا توازن ایجاد کند». بالاخره این کار اشتباه بود یا نبود؟ امروز هم شاهزاده با تنوع پیمانکاران مثل اسرائیل، آمریکا، سوئد، و اعضای پارلمان ها خود را برای سرنگونی مجهز می کند.
اما نامربوط ترین بحث مقایسه رضاشاه و شاهزاده است. شما میگویید سیاست رضاشاه به سقوط او انجامید. شما هم میخواهید نتیجه بگیرید که نزدیک شدن شاهزاده به اسرائیل و آمریکا به سقوط او می انجامد؟ چی؟ شاهزاده بر قدرت نیست که سقوط کند؟ آفرین پس چرا این دو را به هم ربط میدهید؟ برای اذیت کردن دیگه.. وقت گرفتن. می بینی پرت و پلا میگی؟
و اما پرت و پلای بعدی: «امروز نیز منتقدان معتقدند رضا پهلوی با نزدیک شدن آشکار به بنیامین نتانیاهو و قرار گرفتن در مدار سیاسی جریان ترامپ، وارد مسیری شد که در آن بیش از آنکه منافع ملی ایران محور باشد، اهداف منطقه‌ای اسرائیل و رقابت‌های سیاسی آمریکا نقش تعیین‌کننده پیدا کرد».
حضرت آقا.. سخن شما مثل این است که بجای آن که شاهزاده دعا کند باران هرسال همینجور ببارد میرود زمستان ها اسکی! ای بابا! حفظ منافع ملی ایران بر عهده حاکم کشور است که حکام جمهوری اسلامی هستند. آنها باید منافع ملی کشور را حفظ کنند. اسماشونو نمیدونی بپرس. یکی پسر خامنه ای هست میگن اسمش موشتباس. دیگری احمد وحیدی و یه سری بچه مزلفی که تو محل کسی آدم حسابشون نمی کرد امروز جای شاه و رضاشاه نشستن و وظیفه اونهاست که از منافع ملی حمایت کنند لذا نصایح تان را برای مجی موش ببر نه برای شاهزاده. وقاحت جنابعالی منو یاد وقاحت سیمکارت سفیدهای رژیم می اندازه که در کلابهاوس اتاق میزدند که چرا شاهزاده و ایرانیان خارج نشین برای ورود واکسن کرونا تلاش نمی کنند. رفتم بالا گفتم همین چند ماه پیش مگه امامخامنه ای نفرمودند که ورود واکسن فایزر به ایران ممنوع و دهها هزار ایرانی جان شان را از دست دادند؟ خب این بیناموسها بیشتر ایرانی را کشتند یا به کشتن دادند یا ناتانیاهو؟ شما باید اونها رو نصیحت کنید که از منافع ملی ایران دفاع کنند شاهزاده با کدام لشگر و کدام سیاست؟ اگر منظورتان منافع ملی ایران این است که آمریکا سران رژیم را نزند که شکر اضافه میخورید. من در همان کلابهاوس فریاد زدم بارها که هر ایرانی که جای تک تیرانداز و سران سپاه را به خلبانان اسرائیلی برساند نهایت میهن پرستی را انجام داده و هر حرامزاده عوضی که جلوی این کار را بگیرد در خدمت سپاه و موشتبا خامنه ای و دزدان سرگردنه هست. شما جزو کدام دسته هستید؟ ضمنا بیطرف ها و خاکستری ها در زمره بیشرف های روزگار هستند که کرونا از ملت ما کشت و بارها ساچمه به چشم جوانان و در نیزارها دوشکا و در خیابان های تهران دوشکا هنوز خاکستری باشد. ریدم به هرچی رنگ خاکستری است.
و باز نوشتید: «در این میان، بخشی از جریان سلطنت‌طلب نه‌تنها از سیاست «فشار حداکثری» علیه جمهوری اسلامی حمایت کرد، بلکه در برخی موارد از ایده حمله نظامی به ایران و شعار «زدن سر مار در تهران» نیز استقبال سیاسی و رسانه‌ای نشان داد؛ شعاری که از سوی مقام‌های اسرائیلی برای توجیه تقابل منطقه‌ای با جمهوری اسلامی مطرح می‌شد.». شما با این بخش از نوشته تان نشان دادید که یک خائن به ایران و ایرانی و بر خلاف مصالح ملی و مردم ایران تلاش می کنید و روزی در دادگاه وجدان - چون جرات عملی ندارید= باید پاسخگو باشید. اسم شما که بنظرم مستعار و از ارتش سایبری باشید و مقداری بوی مجاهد و رجوی میدهید. بوی نحس هردوی شان از دور به مشام اهل بخیه میرسد.
هر .... که مخالف زدن سر مار در تهران باشد نوکر موشتبا و سپاه و ارتش سایبری یا نوکر رجوی است. البته رجوی نوکر ندارد زامبی دارد.
نوشته اید: منتقدان می‌گویند درست از همین نقطه، تناقض اصلی آشکار شد؛ جریانی که خود را مدافع ایران و مردم ایران معرفی می‌کرد، عملاً در کنار پروژه‌ای قرار گرفت که می‌توانست نتیجه‌اش جنگ، تحریم گسترده‌تر، ناامنی و فشار بیشتر بر خود مردم ایران باشد. از نگاه این تحلیل، نتانیاهو و جریان ترامپیسم بیش از آنکه دغدغه آزادی و دموکراسی در ایران داشته باشند، از نام و اعتبار رضا پهلوی به‌عنوان ابزاری برای فشار ژئوپلیتیک علیه جمهوری اسلامی استفاده کردند.».
هر ... شده ای که مخالف تحریم این حرامزاده ها باشد نوکر موشتباست. الان 8 میلیارد پول رژیم نزد قطری هاست. میلیاردها هم که زمان احمدی نژاد گیرشون اومد. قاسم سلیمانی برد تو بلوچستان کلاس درس ساخت؟ چه چیزش به ملت ایران رسید؟ بر پدر هرکس که تلاش دارد به رژیم پول برساند لعنت. هرکس از نام و اعتبار رضاپهلوی برای ضربه زدن علیه جمهوری اسلامی استفاده نکند خائن به ملت و خائن به ایران است.

نوشته: « اما امروز بخشی از سلطنت‌طلبان آشکارا زیر پرچم “Thank you Trump” و “Thank you Bibi” رفته‌اند و از تحریم، فشار خارجی و حتی حمله نظامی دفاع می‌کنند. این دو را چطور کنار هم می‌گذارید؟».
پاسخ.. میگذارم کنار نظرات مردم ایران در فضای مجازی. ضمنا با فامیلهای شما در ایران تماس گرفتم گفتند این خائن از ما نیست چون ما در ایران روی پشت بام ها کف میزدیم و سوت میزدیم وقتی این حرامزاده ها با بمبت اسرائیلی و آمریکایی به هوا پرتاب میشدند و از هنگامی که بمب ها خاموش شده اند مردم افسردگی گرفتند. ضمنا یک سری نسبت های زشت هم به جنابعالی و هرکس که به نمیگه ترامپ تنکیو بی بی تنکیو هم دادند که عفت کلام اجازه نمیده اینجا بازگو کنم. بهرحال این شما و این رفقا و فامیل تون در ایران.
صدها هزار ایرانی مقابل سفارت ایران خوش رقصی میکنند؟ جرات داری برو از هالو بپرس در لندن کجا بهش حال دادن.. برو اونجا از این شکرها بخور تا پذیرایی بشی. لیاقت امثال شماها بحث نیست متلک و تیکه هست.
نوشته : چهارم؛ مقایسه رضا پهلوی با دوگل یا نلسون ماندلا، قیاس مع‌الفارق است. دوگل رهبر کشوری بود که رسماً توسط ارتش خارجی اشغال شده بود و علیه نیروی اشغالگر می‌جنگید. ماندلا علیه رژیم آپارتاید مبارزه می‌کرد و تحریم‌ها هم در چارچوب فشار حقوق بشری جهانی بود، نه دعوت به حمله نظامی یا هم‌صف شدن با پروژه‌های جنگ‌طلبانه یک دولت خارجی در منطقه. ضمن اینکه نه دوگل شعار “Thank you Churchill” می‌داد و نه ماندلا زیر سایه دولت خارجی برای کشورش نسخه حمله نظامی می‌پیچید.».
نه.. دوگل به دلیل غرور ابلهانه اش هرگز از متفقین تشکر نکرد بلکه یک شعار داد که این وظیفه متفقین بود که به نرماندی در شمال فرانسه حمله کنند تا با بیرون راندن هیتلر از دمکراسی دفاع کنند. اما ما ایرانیان ناسپاس نیستیم. تنکیو ترامپ و بی بی که خامنه ای را کشتید و کیوان مجاهد سایبریزاده را به گریه انداختید. در مورد اشغال یک کشور خارجی.. والا تالا اگر صدام ایران را اشغال کرده بود مردم اینقدر رنج نمی کشیدند. صدام نهایت میگفت خسارت جنگ به ما بدهید. نه با عرق خوری و خانم بازی مردم کار داشت نه با آنتن ماهواره ای نه با لباس پوشیدن و برعکس همه تلاشش را میکرد که اقتصاد براه بیافتد و مردم شغل و کار داشته باشند که خسارت عراق را زودتر بدهند و همه کار میکرد که نام نیک هم از خود بجای بگذارد. اما از نظر کیوان سایبرزاده مجاهد پرست جمهوری کمک به ماندگاری جمهوری اسهالی عین وطنپرستی است. آنچه کیوان سلطان زاده به دنبالش است درازی عمر رژیم است. این آرزو را به گور خواهی برد. دنیای دیجیتال است و روزی نام تو برملا خواهد شد و رسوای عالم خواهی شد. به علت اظهار نظر کردن و آزادی بیانی که داشتی چون کفرم خیلی از دست تو در آمده اگه گیرت بیارم کله ات را مثل فرانسویانی که با نازی ها همکاری کردند چهار راه خواهم تراشید. حالا اگه کچل بودی برات یه چار راه خالکوبی می کنم بعد میدمت دست دادگاه تا آزادت کنند چون چیزی بر علیه تو ندارند بشرط آن که فقط اظهار نظر کرده باشی و در ساچمه زدن به چشم نوباوگان ایران و تیر خلاص زدن شرکت نداشته باشی و از اطلاعات سپاه و این قبیل نباشی.
ول کن بابا... خسته شدم.. قاسم.. !
قاسم: بعله آقا..
دایی جان: اون آفتابه ره بذار دم مبال
قاسم: چشم آقا.

در مورد تکیه به بازیگران خارجی هم که از نمونه ها از مائو، لنین و ماندلا گفتم حرفی نداشتی. خب لنگ بنداز روتو کم کن دیگه. البته من برای نوشتن اینها بیکار بودم گفتم سرم گرم بشه اگرنه ارزش پاسخ نداره.

و در پاسخ به فرامرز حیدریان

متن شما برخلاف پاسخ قبلیِ آن کاربر، دست‌کم تلاش کرده بحث را از سطح فحاشی و تحقیر بالاتر ببرد و به لایه‌های فلسفی و تاریخی سیاست در ایران نزدیک شود؛ اما همچنان چند تناقض اساسی در آن وجود دارد که نمی‌توان نادیده گرفت.

اول؛ شما در بخش بزرگی از متن، به‌درستی از این حرف می‌زنید که قدرت واقعی باید از درون جامعه و آگاهی مردم شکل بگیرد، نه از اتاق‌های فکر واشنگتن، تل‌آویو یا لندن. این حرف کاملاً درست است. اما تناقض دقیقاً از جایی شروع می‌شود که در ادامه، برای توجیه نزدیکی بخشی از سلطنت‌طلبان به اسرائیل و جریان ترامپ، عملاً نوعی استثنا قائل می‌شوید و می‌گویید چون جمهوری اسلامی «اشغالگر داخلی» است، پس می‌توان به حمایت خارجی تکیه کرد. این همان نقطه‌ای است که نقد من آغاز می‌شود. اگر اصل را بر استقلال سیاسی و تولید قدرت از درون جامعه می‌گذارید، این اصل نباید بسته به اینکه چه جریانی را دوست داریم یا نداریم تغییر کند.

دوم؛ شما به‌درستی می‌گویید که بخشی از اپوزیسیون ایرانی هنوز قدرت را چیزی می‌داند که از بیرون تزریق می‌شود. اما پرسش اینجاست: آیا دقیقاً همین اتفاق درباره بخشی از سلطنت‌طلبان نیفتاده است؟ وقتی سال‌ها رسانه‌هایی مثل ایران اینترنشنال یا من‌وتو تلاش می‌کنند این تصور را بسازند که فشار خارجی، تحریم، لابی‌گری در آمریکا و حمایت اسرائیل مسیر اصلی «نجات ایران» است، این دقیقاً همان بازتولید ذهنیت وابستگی نیست که خودتان نقدش می‌کنید؟

سوم؛ شما می‌گویید اسرائیل و یهودیان «تا ابد» یار و یاور ایرانیان خواهند بود. این جمله دقیقاً همان نقطه‌ای است که تحلیل فلسفی شما ناگهان به احساسات ایدئولوژیک تبدیل می‌شود. در سیاست بین‌الملل چیزی به نام «یار ابدی» وجود ندارد. دولت‌ها بر اساس منافع عمل می‌کنند، نه دوستی تاریخی. همان‌طور که آمریکا شاه را تا جایی حمایت کرد که منافعش ایجاب می‌کرد و بعد رهایش کرد، اسرائیل یا هر قدرت دیگری هم تا جایی کنار یک جریان سیاسی می‌ایستد که در خدمت معادلات خودش باشد. مشکل دقیقاً از جایی شروع می‌شود که یک جریان سیاسی این روابط را به رابطه‌ای عاطفی و نجات‌بخش تبدیل می‌کند.

چهارم؛ شما از رنج مردم و اخلاق صحبت می‌کنید، اما بخش مهمی از اپوزیسیون نزدیک به سلطنت‌طلبان در سال‌های اخیر عملاً از تحریم‌های فلج‌کننده، فشار حداکثری و حتی احتمال حمله نظامی استقبال رسانه‌ای کرد. شعارهایی مثل “Thank you Trump” و “Thank you Bibi” فقط یک شوخی اینترنتی نبود؛ نشانه یک ذهنیت سیاسی بود که تصور می‌کرد هرچه فشار خارجی بیشتر شود، مسیر تغییر نزدیک‌تر می‌شود. اما سؤال ساده این است: هزینه واقعی این فشارها را چه کسی پرداخت؟ مردم عادی ایران یا سیاستمداران خارج‌نشین؟

پنجم؛ شما مرتب از «مردم» حرف می‌زنید، اما در بخش پایانی متن، تقریباً همه مخالفان سلطنت‌طلبی را فاقد فهم سیاسی، متعفن، حسود یا ناتوان معرفی می‌کنید و فقط شاهزاده و پادشاهی‌خواهان را «مرد میدان» می‌دانید. این دقیقاً همان تناقضی است که باعث شده بخشی از جامعه نسبت به این جریان احساس بیگانگی کند. اگر قرار است سیاست از دل آگاهی جمعی و تکثر اجتماعی شکل بگیرد، پس چرا هر مخالفی یا خائن است یا نادان یا بیمار؟

ششم؛ شما به نکته مهمی اشاره می‌کنید که «سقوط حکومت» الزاماً به معنای «رهایی جامعه» نیست. این حرف کاملاً درست است. اما نقد من هم دقیقاً همین است. بخشی از اپوزیسیون، به‌ویژه در فضای رسانه‌ای، چنان در رؤیای فروپاشی جمهوری اسلامی غرق شد که کمتر درباره «فردای سقوط» صحبت کرد؛ درباره اینکه جامعه‌ای خسته، تحریم‌شده، دوقطبی و آسیب‌دیده چگونه قرار است دوباره ساخته شود. انگار خودِ سقوط، تبدیل به هدف نهایی شده بود.

و آخر اینکه؛ مشکل اصلی فقط رضا پهلوی یا سلطنت‌طلبی نیست. مشکل، همان ذهنیت تاریخی وابستگی و منجی‌سازی است که شما هم بخشی از آن را توصیف کردید. یک روز شوروی، یک روز آمریکا، یک روز ایدئولوژی، یک روز رهبر کاریزماتیک، و امروز هم بخشی از اپوزیسیون، امیدش را به نتانیاهو، ترامپ یا فشار خارجی گره می‌زند. تا وقتی سیاست در ایران بر پایه نهادسازی، بلوغ اجتماعی و مشارکت واقعی مردم شکل نگیرد، فقط اسم منجی‌ها عوض می‌شود؛ اما چرخه وابستگی و شکست تکرار خواهد شد.

در جواب «خود استاد پندار »محسن کردی
( البته ایشون اوستا هست منتها ….. …. !😂

اول از همه، مشکل اصلی پاسخ شما این است که به‌جای ورود به بحث، از ابتدا با توهین، تحقیر و ژست استادی شروع می‌کنید؛ در حالی که اتفاقاً همین لحن متکبرانه یکی از دلایلی است که بخشی از جامعه از جریان سلطنت‌طلب فاصله گرفته است. کسی که مطمئن به استدلال خودش باشد، نیازی به “برو بچه جان” و “حرف مفت” و “برو بزرگترت را بیاور” ندارد.

دوم؛ من نگفتم رضاشاه “نوکر آلمان” بود یا رسماً از هیتلر درخواست کمک نظامی کرد. بحث بر سر “گرایش سیاسی و محاسبه اشتباه” است، نه قرارداد نظامی رسمی. این یک واقعیت تاریخی است که در سال‌های پایانی حکومت رضاشاه، نفوذ اقتصادی و فنی آلمان در ایران به‌شدت افزایش یافت و انگلیس و شوروی همین مسئله را یکی از دلایل حساسیت خود نسبت به ایران اعلام کردند. حتی اگر نیت رضاشاه صرفاً ایجاد موازنه میان قدرت‌ها بوده باشد، نتیجه عملی آن چه شد؟ اشغال ایران و سقوط خودش. در سیاست، فقط نیت مهم نیست؛ نتیجه هم مهم است.

سوم؛ شما مدام از استقلال رضاشاه حرف می‌زنید، در حالی که اصل بحث من دقیقاً درباره تناقض امروز سلطنت‌طلبان است. رضاشاه تلاش می‌کرد وابسته مستقیم به یک قدرت خارجی نباشد و پروژه‌هایی مثل راه‌آهن را با تنوع پیمانکار اجرا کرد تا توازن ایجاد کند؛ اما امروز بخشی از سلطنت‌طلبان آشکارا زیر پرچم “Thank you Trump” و “Thank you Bibi” رفته‌اند و از تحریم، فشار خارجی و حتی حمله نظامی دفاع می‌کنند. این دو را چطور کنار هم می‌گذارید؟ اگر رضاشاه نماد استقلال بود، این حجم از خوش‌رقصی مقابل سفارتخانه‌ها و امید بستن به نتانیاهو و ترامپ دقیقاً چه نسبتی با آن استقلال دارد؟

چهارم؛ مقایسه رضا پهلوی با دوگل یا نلسون ماندلا، قیاس مع‌الفارق است. دوگل رهبر کشوری بود که رسماً توسط ارتش خارجی اشغال شده بود و علیه نیروی اشغالگر می‌جنگید. ماندلا علیه رژیم آپارتاید مبارزه می‌کرد و تحریم‌ها هم در چارچوب فشار حقوق بشری جهانی بود، نه دعوت به حمله نظامی یا هم‌صف شدن با پروژه‌های جنگ‌طلبانه یک دولت خارجی در منطقه. ضمن اینکه نه دوگل شعار “Thank you Churchill” می‌داد و نه ماندلا زیر سایه دولت خارجی برای کشورش نسخه حمله نظامی می‌پیچید.

پنجم؛ شما از مثال‌هایی مثل مائو و هوشی مین استفاده می‌کنید، اما فراموش می‌کنید همین وابستگی‌های خارجی در بسیاری موارد کشورها را وارد دهه‌ها جنگ داخلی، دیکتاتوری و وابستگی کرد. هر حمایت خارجی الزاماً افتخار نیست. اگر قرار باشد هرکس با کمک قدرت خارجی به قدرت رسید “وطن‌پرست” حساب شود، پس بسیاری از حکومت‌های وابسته تاریخ هم باید قهرمان ملی باشند.

ششم؛ اصل حرف من درباره رسانه است؛ درباره اینکه رسانه‌هایی مثل ایران اینترنشنال و من‌وتو سال‌ها با فضای احساسی و تبلیغات یک‌طرفه، این تصور را ساختند که فشار خارجی، تحریم و حتی جنگ می‌تواند راه نجات ایران باشد. نتیجه چه شد؟ بخشی از اپوزیسیون به جایی رسید که از حمله نظامی احتمالی به کشور خودش استقبال رسانه‌ای می‌کند و شعار “زدن سر مار در تهران” را بازنشر می‌دهد. این دیگر اسمش وطن‌دوستی نیست؛ این یعنی فاصله گرفتن از واقعیت زندگی مردم داخل ایران.

و آخر اینکه؛ شما می‌توانید هر مخالفی را “بی‌سواد” و “بچه” خطاب کنید، اما واقعیت این است که امروز بخش بزرگی از جامعه ایران نه به جمهوری اسلامی اعتماد دارد و نه به اپوزیسیونی که امیدش را به ترامپ، نتانیاهو و رسانه‌های خارجی گره زده است. دلیلش هم دقیقاً همین لحن خودبرتر‌بینانه و همین توهم ناجی خارجی است.

با نام مستعار می آید فقط برای اذیت کردن. کسی که اندکی از تاریخ آگاهی داشته باشد این چنین مفت نمی نویسد.
مینویسد «آیا رضا پهلوی و بخشی از جریان سلطنت‌طلب، همان اشتباه تاریخی رضاشاه در اعتماد به قدرت‌های خارجی را تکرار کردند؟».
و جلوتر
رضاشاه در سال‌های پایانی حکومت خود، با تصور پیروزی آلمان نازی و برای ایجاد توازن در برابر انگلیس و شوروی، به هیتلر نزدیک شد؛ اما نتیجه نه تقویت استقلال ایران، بلکه اشغال کشور و سقوط خودش بود.»>
شاهزاده نگاه مستقیما خواستار دخالت جهانی برای جلوگیری از کشتار مردم ایران به دست سپاه و آخوند شده. رضاشاه کجا چنین درخواستی از آلمان کرد؟ کجای حکومت رضاشاه ایران مستقل نبود که بخواهد برای بدست آوردن یا تقویت استقلال به آلمان نزدیک شود؟ هنگام سرکوب شیخ خزعل لابد انگلیس خیلی بهش کمک کرد چون ژنرال آیرونساید .. عه.. حیف وقت
در محضر درس آقا محسن کمی تاریخ یاد بگیر بعد از محضر ما که استاد هستیم مجوز بگیر بعد اینجا مطلب بنویس: یاد بگیر:
هیچ کشوری چشم به ایران و خاک آن نداشت نه انگلیس و نه آمریکا اما شوروی ها چشم نه به خاک که به قدرت سیاسی داشتند. متفقین بدون اخطار قبلی ظرف سه روز کشور را اشغال کردند. رضاشاه هرگز از آلمان تقاضای کمک نکرد. دعوت از متخصصان آلمانی نزدیکی به آلمان بود؟ به تکه زیر توجه کن و بدان که در سایر موارد نیز رضاشاه چنین عمل میکرد. مشت نمونه خروار:
ستراتژی رضاشاه: دوری از روس و انگلیس
رضاشاه به شدت نگران نفوذ و سلطه دو قدرت سنتی آن زمان، یعنی انگلیس و شوروی (روسیه)، بر مقدرات ایران بود. استقلال را با سرکوب بازوهای نیابتی انگلیس: شیخ خزعل و نیز نیابتی روسها، میرزا کوچک خان را هم شتک کرده بود.

رضاشاه مستقل بود. برای ساخت راه‌آهن سراسری فرمول مشخصی را دنبال کرد:
تأمین مالی داخلی: هزینه ساخت راه‌آهن را کاملاً از طریق مالیات بر قند, شکر و چای تأمین کرد تا ایران زیر بار وام‌های خارجی (که معمولاً بهانه دخالت نظامی و سیاسی می‌شد) نرود.
تنوع بخشیدن به پیمانکاران: برای اینکه هیچ کشوری نتواند بر شریان حیاتی جدید ایران مسلط شود، مدیریت و اجرای پروژه‌ها را بین شرکت‌ها و مهندسان کشورهای متعدد تقسیم کرد.
کنسرسیوم کامپساکس و حضور شرکت‌های بین‌المللی
در سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳ میلادی)، قرارداد مدیریت ساخت راه‌آهن به کنسرسیوم کامپساکس (Kampsax) واگذار شد که یک شرکت مهندسی سوئدی-دانمارکی بود. کامپساکس وظیفه داشت پروژه را به بخش‌های مختلف تقسیم کند و هر بخش را به مناقصه بگذارد.
این سیاست باعث شد پای متخصصان، مهندسان و شرکت‌های ساختمانی از کشورهای بسیار زیادی به ایران باز شود، از جمله:
سوئد و دانمارک (مدیریت کلان و نقشه‌برداری)
آلمان (ساخت لوکوموتیوها، ایستگاه‌ها و بخش‌های شمالی)
ایالات متحده آمریکا (پیمانکاری بخش‌هایی از جنوب و تأمین تجهیزات)
ایتالیا، فرانسه، بریتانیا، اتریش، سوئیس، بلژیک، چکسلواکی و چندین کشور دیگر که در زمینه‌های فولادسازی، ریل‌گذاری، تونل‌سازی و پل‌سازی فعال بودند.
بنابراین، این گزاره که متخصصانی از حدود ۱۶ کشور (یا به طور کلی ده‌ها کشور مختلف) در این پروژه عظیم حضور داشتند کاملاً دقیق و مستند است. این اقدام یکی از نمونه‌های بارز سیاست «نیروی سوم» در دوران رضاشاه بود تا با درگیر کردن کشورهای متعدد و اغلب بی‌طرف، مانع از انحصار و کارشکنی قدرتمندان وقت شود. البته از نظر جنابعالی رضاشاه قصد داشته نوکر این 16 کشور شود.. درسته؟ حرف مفت که هزینه نداره.

و نیز نوشته است:
شاید مهم‌ترین عبرت این تجربه برای سلطنت‌طلبان همین باشد که قدرت‌های خارجی هیچ‌گاه ناجی ملت‌ها نیستند و تا زمانی از یک جریان سیاسی حمایت می‌کنند که در راستای منافع خودشان حرکت کند. تاریخ بارها نشان داده هر جریان سیاسی که تصور کند با تکیه بر بازیگران خارجی می‌تواند به قدرت برسد، ممکن است در نهایت بیش از آنکه به جامعه خود نزدیک شود، به ابزاری در بازی دیگران تبدیل گردد.
عبرت بگیر دانش آموز از سخنان استاد محسن کردی:
تاریخ بارها نشان داده که جریان های سیاسی که از کمک خارجی بهره گرفته اند ضرری نکرده اند بلکه اغلب به پیروزی های بزرگی دست یافته اند. مثال: جدی میخوای مثال بزنم؟ تاریخ نخوندی؟ خب.. ژنرال شارل دوگل. کشورش بدست آلمان نازی اشغال شده بود. چی؟ کشور ما اشغال نشده؟ یک مقاله قبلا در این مورد نوشته ام با فرض این که اگر صدام حسین در جنگ پیروز شده بود و ایران را اشغال میکرد ما کمتر ضرر میکردیم تا این که آخوند و سپاه کشور را اشغال کنند. بله این دو پلید.. آخوند و سپاه کشور ما را اشغال کرده اند. اگر صدام کشور را اشغال میکرد نهایت ناچار بود سر توافق الجزایر دوباره توافق.. ول کن بابا.. حیف وقت. تکلیف مشق امشب: مقاومت فرانسه و ژنرال دوگل چگونه با متفقین همکاری کردند تا از طریق نرماندی بر آلمان نازی پیروز شوند. ضمنا در این یورش حدود 150 هزار زن و کودک و پیر و جوان فرانسوی بعلاوه خانه ها و مزارع و احشام بسیاری کشته شدند و تلف شدند. البته اگر اپوزییسون ایران بود تا امروز نیروی مقاومت فرانسه و ژنرال دوگل را خائن به حساب می آورد. بلاهت است دیگر!
نلسون ماندلا بدون حمایت های خارجی، بدون تحریم های بین المللی که رژیم آپارتاید را به زانو در آورد غیر ممکن بود بتواند پیروز شود و به هدفش برسد. این تحریم ها و کار نسلون ماندلا عین وطن پرستی هست اما اگر شاهزاده همین را خواست عین وطن فروشی. فرستادگان نلسون ماندلا که در زندان بود را مقامات اروپایی و پارلمان ها استقبال میکردند و خودش را نیز بعدها بارها دعوت کردند. دقیقا همین کاری که شاهزاده مشغول انجامش است. نلسون ماندلا اشتباه کرد یا اروپایی ها؟ مائو با حمایت اتحاد شوروی چین را اشغال کرد. اینها هم اشتباه کردند؟ هوشی مین به همین ترتیب. شیان کای چک به همین ترتیب. چی؟ نمیدونی اینا کین؟ ببین.. برو گوگل سرچ کن بعد اگر یاد گرفتی با ولی ات بیا مدرسه دوباره انشای بی مزه ات رو تصحیح کنم. برو بابا.جون . برو عزیزم. . برو بزرگترت رو بیار و در امر سیاست که کار بزرگترهاست دخالت نکن.