تقریباً اکثر حقوقی که زنان ایران طی سالها مبارزه به دست آورده بودند، بعد از انقلاب اسلامی ۵۷، یا از بین رفتند، یا با محدودیتهای جدی روبهرو شدند.
قانون حمایت خانواده لغو شد. حجاب، اجباری شد. بخش مهمی از استقلال حقوقی زنان محدود شد. و حتی رفتن زنان به ورزشگاهها هم ممنوع شد. اما واکنش زنان ایرانی از اون مقطع تاریخی، منظورم از اسفند ۱۳۵۷ تا به امروز، چی بود؟
زنان ایرانی تسلیم نشدند. در دانشگاهها ماندند. در محیطهای کاری ماندند. در عرصه فرهنگ، هنر، آموزش، رسانه و فعالیتهای اجتماعی، حضور خودشون را حفظ کردند، و برای بازپس گرفتن حقوق از دسترفته خودشون، مبارزه کردند.
از این رو تاریخ زنان ایران فقط تاریخ محدودیتها نیست؛ بلکه این تاریخ، تاریخ مبارزه و ستیز آنها هم هست، تاریخ چالشهای فراوان آنها در طول این دوران هم هست.
از این روست که من، زیباترین تصویری که از آینده ایران... میتوانم در ذهنم مجسم کنم این است که:
ایران آینده، جامعهای است که در آن هیچ دختری برای حق انتخاب خودش نترسد، هیچ زنی برای حقوق خود نجنگند و هیچ انسانی به دلیل جنسیتش از حقوق برابر محروم نشود!
ایرانگلوبال
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
