ترامپ: ایران گفته است هیچ هزینه‌ای از کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز نخواهد گرفت

درود بر کیانوش عزیز،
اندکی گپهای دم دست از تنگه انقباضی - انبساطی مُلّا ترامپ تارتوف و حاج آقا خالیباف گییوتینی!

مسئله اساسی ایران هرگز در این نبوده و نیست که صاحبان قدرت حاکم با این دولت خارجی یا آن قدرت جهانی به توافق برسند. این، صرفا جابجاییِ صورتهای قدرت است. حال آنکه بحران حقیقی در جای دیگری ریشه دارد. منظورم در باره گسست میان حاکمیّت گیوتین الهی و مردمانیست که سرچشمه هرگونه حقّانیّت/لژیتیماتسیون به قدرت سیاسی‌ محسوب میشوند. هیچ حکومتی نمیتواند با اتکاء به ائتلافهای بیرونی، زرّادخانه‌ های نظامی، پیمانهای امنیتی، یا حمایت قدرتهای جهانی، فقدانِ رضایتِ مردمان میهن را جبران کند؛ زیرا قدرت، هر چقدر که بتواند برای مدتی بر جسمها آمریّت براند، هرگز قادر نیست بر سرچشمه حقّانیّت به قدرت چیره شود. جایی که پیوند میان حکومت و مردمان ایران فرو میپاشد و زمامداران نالایق، در کمتر از بیست ساعت نزدیک به چهل و پنج هزار از زیباترین و دلیرترین و سالم ترین جوانان میهن را قتل عام میکنند، پیش از آنکه در عرصه سیاسی و دیپلماسی شکست بخورند، در بنیان هستیِ سیاسی خویش فرو ریخته و متلاشی شده اند و هرگز دفاع پذیر و حمایت شدنی نیستند.
به همین دلیل، مسئله اصلی حکومت فقاهتی نه تفاهم با جهان؛ بلکه تفاهم با مردمان ایران است. با همه آنان، بی‌ هیچ استثناء، تبعیض یا حذف. اگر ساختاری سیاسی نتواند به نظمی دادگستر، رضایتبخش و مبتنی بر کرامت و ارجمندی و نگاهبانی از جان و زندگی انسانها دست یابد، انباشت ابزارهای سرکوب، توسعه ماشینها و ارگانهای خشونت و سرکوب و خونریزی و تیر خلاص زدن در وضعیّت مجروح بودن و حتّا بسیج تمامی قدرتهای جهان در حمایت از بقای آن، تنها میتواند زمان سقوط را به تأخیر اندازد؛ نه اینکه آن را منتفی و کنسل کند.
هیچ قدرتی، صرف‌ نظر از میزان قساوت و سفّاکی خونریزانه اش، ثروت یا توان نظامی‌اش، نتوانسته است برای همیشه در برابر اراده مردمانی بایستد که دیگر حاکمیّت آن را به رسمیّت نمی‌شناسند. هنگامی که لژیتیماتسیون از میان میرود، قدرت به پوسته‌ای تهی بدل میشود که تنها با تکرار خشونت، فرسودگی خویش را پنهان میکند. آنچه که امروز در قالب مذاکرات، بده‌ بستانها، نمایشهای دیپلماتیک و مناسبات پشت ‌پرده جریان دارد، در بهترین حالت، فرصتی است برای آنکه صاحبان قدرت در رفتار تاریخی خود نسبت به مردم ایران و دیگر ملتها تجدیدنظر کنند. اما حتّا اگر چنین فرصتی نیز به کار گرفته شود، بیشترین دستاورد ممکن برای آنان، نه حفظ نظام سلطه و گیوتین خونریز الهی؛ بلکه کاستن از هزینه‌های فروپاشی و حفظ جان خودشان و گریز از داوری سخت تاریخ خواهد بود؛ زیرا مسئله ایران و مردمانش، دیگر بر سر اصلاح صورتهای یک ساختار ناحقّ و به شدّت ضدّ تاریخ و فرهنگ و مردمان ایران نیست؛ بلکه مسئله بر سر پایان یافتن سیستمی است که حقّ حکومت را نه تنها از مردمان ایران؛ بلکه از تفسیری انحصاری از مسئله قدسی استخراج میکند. هنگامی که قدرت، خود را فراتر از نقد، پاسخگویی و خواست عمومی قرار میدهد، در حقیقت، بنیان نفی و انقضای خویش را بنا مینهد.
بر این اساس، انحلال چنین ساختاری فقط یک مطالبه سیاسی نیست؛ بلکه ضرورتی برآمده از اصل حاکمیّت مردمان ایران، کرامت و ارجمندی انسان و گزندناپذیری جان و زندگی و حق تعیین سرنوشت فردی و جمعی است. هر نظامی که این اصول را به رسمیّت نشناسد، ممکن است مدتی دوام آورد؛ اما در افق تاریخ، محکوم به زوال است؛ چونکه آنچه که سرانجام باقی میماند، نه قدرتِ تحمیل شده به کمک شمشیر و گیوتین و قتل عامهای بیش از چهل هزار نفری در کمتر از بیست ساعت؛ بلکه حقّ مردمانی است که هیچ اقتداری نمیتواند آنان را برای همیشه از کرسی سرچشمه حقانیّتدهی به قدرت، کنار بزند.
شاد زی و دیر زی!
فرامرز حیدریان