جنگ روایت‌ها, از میدان نبرد تا اتاق خبر

·
با سلام،
می‌توان از آقای فرخی پرسید: شما از کجا میدانید که “ ادعاست”؟
مگر شما با مجتبی خامنه ایی رابطه دارید که بدانید آیا او همجنس گرا هست یا نه؟ و آیا او به بمب اتم بیشتر یا کمتر از پدرش بها می دهد؟
در ضمن، شما تا چه حد از سلامتی او با خبرید که خود را قاضی الاخبار می دانید و باقی را فریبکارانی که “ در یک عملیات روانی برای اثرگذاری بر افکار عمومی…..” شرکت دارند؟!

·
بهرام فرخی، تو مثل آن گربه‌ای هستی که از هر طرف پرتابش کنند، باز هم با چهار دست‌وپا در طرفداری از رژیم فرود می‌آید.
اگر این ادعاهای رسانه‌ها درباره همجنس‌گرایی رهبر و خون‌خواری او صرفاً جنگ روانی است، پس چرا این‌قدر آشفته و پریشان شده‌ای؟ چرا وقتی نوبت به شاهزاده می‌رسد، نه‌تنها روایت‌های دروغ علیه او را رد نمی‌کنی، بلکه بر اساس همان روایت‌ها مقاله هم می‌نویسی؟
افراد زیادی، از جمله من، نسبت به مواضع و ماهیت سیاسی تو به این نتیجه رسیده‌اند که از رژیم حمایت می‌کنی. با این حال، متأسفانه آقای توکلی هنوز تردید دارد و نوشته‌ها و ادعاهای تو را بازنشر می‌کند.

، یعنی پنهان‌کاری ساختاری جمهوری اسلامی، رسانه‌های غربی را در جایگاه متهم قرار داده است. او دو موضوع کاملاً جدا، یک ادعای تأییدنشده درباره زندگی خصوصی مجتبی خامنه‌ای و یک ارزیابی اطلاعاتی درباره گرایش او به سلاح هسته‌ای را به هم می‌چسباند تا هر دو را در قالب عملیات روانی زیر سؤال ببرد. پرسش این است که چرا تردیدهای آقای فرخی همیشه متوجه گزارش‌های مخالف جمهوری اسلامی است، اما درباره دستگاه تبلیغاتی حکومتی که دهه‌ها دروغ، سانسور و روایت‌سازی کرده، چنین حساسیتی دیده نمی‌شود؟ اگر مجتبی خامنه‌ای سالم، زنده و در حال اداره کشور است، چرا حکومت نمی‌تواند یک حضور مستقیم و قابل راستی‌آزمایی از او منتشر کند؟ گفتن اینکه شاید رسانه‌ها هدف سیاسی داشته باشند تحلیل نیست؛ طرح اتهامی است که هیچ سندی برای آن ارائه نشده است. حاصل چنین نوشته‌ای، خواسته یا ناخواسته، منحرف‌کردن بحث از ماهیت خطرناک جمهوری اسلامی و قرار دادن این رژیم در جایگاه قربانی جنگ رسانه‌ای است. مشکل اصلی ایران گزارش نیویورک‌تایمز نیست؛ حکومتی است که حتی درباره رهبر، برنامه هسته‌ای و وضعیت داخلی خودش نیز حقیقت را از مردم پنهان می‌کند.