فریدون احمدی در این سخنرانی بر این باور است که نخستین گام برای عبور از وضعیت کنونی، پذیرش این واقعیت است که اپوزیسیون ایران با یک «بحران راهبردی» روبهروست؛ بحرانی که تنها با شعار یا امید به تحولات بیرونی حل نخواهد شد.
او پرسشهایی اساسی را مطرح میکند: چگونه میتوان اعتراضهای مردمی را به یک مسیر سازمانیافته تبدیل کرد؟ نقش اعتصابهای سراسری چیست؟ چگونه باید میان مبارزات مدنی، اعتراضهای اجتماعی و هدف سرنگونی جمهوری اسلامی پیوند برقرار کرد؟ و در صورت تشدید بحرانهای سیاسی، اقتصادی یا نظامی، اپوزیسیون چه برنامهای برای مدیریت شرایط خواهد داشت؟
در این نگاه، مسئله اصلی صرفاً پذیرش وجود بحران نیست، بلکه ارائه پاسخهای روشن، عملی و مسئولانه برای آینده ایران است.
این سخنرانی دعوتی است به اندیشیدن درباره یک پرسش بنیادین:
آیا اپوزیسیون برای فردای ایران، راهبردی روشن و قابل اجرا در اختیار دارد؟
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
