هوشنگ اسدی در این سخنرانی، مسئله همگرایی را تنها به گفتوگو میان جریانهای سیاسی محدود نمیکند؛ بلکه معتقد است این مسیر از یک بازنگری درونی آغاز میشود.
او بر این باور است که اپوزیسیون باید پیش از هر چیز، ظرفیتهای انسانی و تجربیات گسترده موجود در داخل و خارج از کشور را بهتر بشناسد و از آنها بهره بگیرد. از نگاه او، بسیاری از ایرانیان، فارغ از برچسبهای سیاسی، میتوانند در مسیر آینده ایران نقشآفرین باشند.
این سخنرانی همچنین بر ضرورت کاهش تنشهای درون-اپوزیسیون، استفاده از تجربه نسلهای مختلف و ایجاد فضایی برای همکاری تأکید میکند؛ همکاری که به معنای یکسان شدن دیدگاهها نیست، بلکه تلاشی است برای بهکارگیری همه تواناییها در جهت منافع ملی.
در پایان، این پرسش مطرح میشود:
آیا پیش از انتظار برای تغییر دیگران، زمان آن نرسیده است که از خود آغاز کنیم؟
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.