ایرانیانی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ به کشورهای غربی مهاجرت کردند، یکی از نخستین جوامعی بودند که پیامدهای عملی حکومت اسلامگرا را با زندگی خود تجربه کرده بودند. اما امروز، بخشی از همین مهاجران با پدیدهای روبهرو هستند که برایشان پرسشهای تازهای ایجاد کرده است: مرز میان دفاع از حقوق مهاجران و مدارا با اسلامگرایی کجاست؟
ژاله توکلی در دور دوم این مناظره از تجربه خود در دانمارک سخن میگوید و از رابطه بخشی از جریانهای چپ با اسلامگرایان، آزادی زنان و دختران در خانوادههای سنتی، سیاست مهاجرت و حضور جریانهای اسلامگرا در فضای سیاسی غرب انتقاد میکند.
یکی از نکات مهم سخنان او تفکیکی است که باید در این بحث حفظ شود: نقد اسلامگرایی یا سیاستهای مهاجرتی، بهخودیخود معادل دشمنی با مسلمانان یا مهاجران نیست. در عین حال، همین بحث زمانی جدی و دشوار میشود که پای حقوق فردی، برابری در برابر قانون و ارزشهای یک جامعه دموکراتیک به میان میآید.
این بخش، روایت شخصی و صریح ژاله توکلی از همان پرسشی است که در سراسر این مناظره تکرار میشود: جامعه آزاد تا کجا باید مدارا کند، وقتی نیرویی از آزادی موجود برای پیشبرد ارزشهایی استفاده میکند که خود با آزادی در تعارضاند؟
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
