قبر داریوش، عبدالکریم سروش و غلامحسین ساعدی

 ویدیو های عباس و بنیامین سوری در این یکی دو ساله به چپ ایرانی و حتا جهانی بسیار تاختند. این ویدیوی اینها شنیدنی است. رجز نمیخوانند بلکه دلیل می آورند که چرا داریوش اقبالی پرت می گوید. و پته داریوش را روی آب میریزند که چیزی بارش نیست. داریوش هم بیسواد و هم فریفته عوام شد. عوام زمان شاه متشکل از چپ ها بود و بعد از 57 نیز عوام 57تی همچنان به او چسبیده است و او را این بار با آهنگی شارژ کرده اند که به بسیاری بر خورده است. من هنوز آن آهنگ را نشنیده ام اما بازخوردهایش را شنیده ام و متن ترانه نیز به گوشم خورده. همان چند جمله کافی بود. مگر قبلا خوانده هایش چه باری داشت که امروز داشته باشد؟ واقعیت این است که همان سال 55 بود که سالهای خمیدگی بی دلیل نسل جوان بود. تلقینی با صدای داریوش و حتا ستار خموده میشدیم و فکر میکردم حیوونی ما.. طلفلکی ما.. !  و هیچ مرگمان هم نبود. یک روز به خانه دوستم رفتم و گفتم من دیگه نه به ستار گوش میدم نه به داریوش. آهنگ های غمگین این دو روح جوان ما را پژمرده میکرد. اما داریوش را نسل جوان بیشتر دنبال میکرد و این نبود مگر جو زدگی. معنی شعرهایش را نمی فهمیدیم اما خب.. مد بود. همانطور که پوتین سربازی و شلوارهای گتر کرده می پوشیدیم و اورکت. چقدر پرت بودیم. دقیقا از سال 1356 ترانه های داریوش را گوش نکردم و به هیچ یک از کنسرت هایش هم هرگز نرفتم. 

با این همه شاید تعجب کنید اگر بگویم دو سه ماه پیش،  پس از نزدیک به 50 سال که از آخرین بارهایی که داریوش گوش کرده بودم میگذشت،  هنگامی که به خاطر «صنمی»  که با آهنگ های داریوش سالها سر کرده بود  میکروفون سیستم کراوکه را بدست گرفتم،  هر آهنگ داریوش که بر صفحه می آمد را براحتی میخواندم. با همه زیر و بم هایش. بدون تپق، بدون لکنت، بدون خارج خواندن. و این در شرایطی که هرگز و هرگز حتا همان 50 سال قبل آهنگ نیز او را خودم نخوانده بودم. اما دهها بار شنیده بودم و گاهی زیر لب زمزمه می کردم. . 

داریوش.. از نگاه من یک بچه پر روی محل بیش نبود و نیست. جایی که او بزرگ شده اینجوری بودند. بچه های دبیرستانی از چهار راه قصر و تقاطع پهلوی شاهرضا به پایین  و در شرق هم از مجیدیه شمالی و نارمک به پایین اینجوری بودند. هرگز تو کت شون نمیرفت بگن اشتباه کردن. این 57 تی هایی که «سر موضع» باقی مانده اند حاصل همان دبیرستان های دهه 40 و 50 هستند. و داریوش که بار سیاسی ندارد و اصلا کتابی هم نخوانده که از این حرفها سر در بیاورد طوطی وار آنچه در دهانش می نهند بلغور میکند  بچه پر رویی است از همان قماش سرداران سپاه. همه از دم بچه پررو و وقیح. در خارج از کشور این همه حساسیت مردم بر علیه داریوش برایم چندان تعجب آور نبود که این گفته سوری به من شوک داد که  در این ویدیو نقل به مضمون میگوید: عبدالکریم سروش و داریوش اقبالی اگر در غربت بمیرند بهتر است همانجا دفن شوند و هرگز جسدشان به ایران نرسد چرا که در ایران بر قبرشان همان خواهد رفت که بر قبر غلامحسین ساعدی. 

 یک بار نمیدانم اینجا نوشتم و یا جای دیگر. مردم ایران بسیار کینه ای هستند و راحت نمی بخشند. نگاهی به کشتار ژنرال های شاه بر بام مدرسه علوی بیاندازیم ملاحظه میکنیم که مردم چقدر کینه ورز هستند. اگر آن ژنرال ها برخی شان حتا به گناه نکرده اعدام شدند این سرداران سپاه.. الله و اکبر! جوک درخت گردکان به این بزرگی درخت هندوانه الله و اکبر. 

 همانطور که گفتم عباس سوری در ایران است و استاد دانشگاه. بی جهت حرف مفت نمی پراند و وجاهت اش را به خطر نمی اندازد. و این سخن او که نبض جامعه را بدست دارد برای من شوک آور بود که چقدر جامعه حساس شده و چقدر باید نظرات یکسان شده باشد که عباس سوری با یک اطمینان خاطری این سخن را بر زبان براند که بهتر است سروش و داریوش اقبالی در همان خارج دفن شوند. شنیدن این ویدیو و سایر ویدوهای عباس و بنیامین سوری را توصیه می کنم.