آیا دفاع از تنوع فرهنگی به این معناست که هر اندیشه و هنجاری را نیز باید بدون نقد پذیرفت؟
آناهیتا دیپیر پاسخ خود را از تجربه شخصی زندگی در آمریکا آغاز میکند؛ جامعهای که بخش بزرگی از هویتش با مهاجرت و آمیزش فرهنگهای گوناگون شکل گرفته است. از نگاه او، مسئله نه مسلمانبودن، مسیحیبودن، یهودیبودن یا بیدینبودن، بلکه نقطهای است که دین میخواهد از حوزه باور شخصی فراتر رود و بر قانون، آموزش، حقوق دیگران و فضای عمومی مسلط شود.
او با اشاره به نمونه شهر همترمک در ایالت میشیگان، پرسشی بنیادی را مطرح میکند: «آیا دموکراسی فقط حق اکثریت برای حکومتکردن است، یا مسئولیت اکثریت برای حفظ حقوق کسانی که مانند آن فکر نمیکنند»؟
دیپیر معیار خود را چنین خلاصه میکند: نقد رفتار و ایدئولوژی، آری؛ قضاوت درباره ارزش انسان بر اساس هویت او، نه.
او در عین حال نسبت به یک چرخه خطرناک هشدار میدهد: اسلامگرایی میتواند دشمنی با مسلمانان را تقویت کند و دشمنی با مسلمانان نیز به اسلامگرایان برای جذب و منزویکردن جامعه مسلمان سوخت برساند.
آیا میتوان همزمان در برابر اسلامگرایی ایستاد و از حقوق برابر مسلمانان دفاع کرد؟
این پرسش در مرکز این بخش از مناظره قرار دارد.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
