در این بخش، گفت‌وگو از تجربه شخصی کیانوش توکلی در دادگاه آغاز می‌شود؛ وکیل تسخیری، دفاع حقوقی به‌جای دفاع ایدئولوژیک، حکم دو سال زندان و دادگاه تجدیدنظر که آن را به یک سال کاهش داد.
اما بخش اصلی روایت، ما را دوباره به درون بند عمومی وکیل‌آباد می‌برد؛ جایی که توکلی برای نخستین بار متوجه می‌شود آنچه از بیرون «چریک‌های فدایی خلق» نامیده می‌شد، از نظر فکری یکدست نبود.
یک سو، اندیشه‌های بیژن جزنی و یارانش؛ سوی دیگر، خط مسعود احمدزاده و امیرپرویز پویان. اختلاف فقط بر سر شیوه مبارزه نبود؛ پرسش بنیادی‌تر این بود که آیا جامعه ایران در آستانه انقلاب قرار دارد و مبارزه مسلحانه باید خودِ راهبرد باشد، یا هنوز باید نقشی محدودتر در مبارزه سیاسی ایفا کند؟
چگونه این دو جریان، با وجود چنین اختلافی، به همکاری رسیدند؟ و چرا کیانوش توکلی جوان در زندان به دیدگاه‌های بیژن جزنی نزدیک‌تر شد؟
در بخش پنجم مجموعه «زندان یا دانشگاه چریکی؟»، روایت شخصی یک زندانی جوان به یکی از بحث‌های مهم تاریخ چپ مسلح ایران گره می‌خورد.
گفت‌وگو با تاریخ ـ کیانوش توکلی | بخش ۵
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمی‌کند.
