بازسازی روانشناختی ایران؛ از اقتدارگرایی به فرهنگ دموکراتیک
مقاله دوم ـ بخش دوم
پس از دههها حکومت مذهبی، طبیعی است که بسیاری از ایرانیان نسبت به دین و نهاد روحانیت احساس خشم و بیاعتمادی داشته باشند. میلیونها نفر تبعیض، اجبار، تحقیر و محدودیت را با نام دین تجربه کردهاند. اما یکی از مهمترین آزمونهای دوران گذار این است که این خشم به تبعیضی تازه تبدیل نشود.
اگر پس از پایان جمهوری اسلامی، افراد مذهبی صرفاً به دلیل باور یا پوشش خود مورد تحقیر یا محرومیت قرار گیرند، یا بیدینی به معیار برتری سیاسی تبدیل شود، استبداد از میان نرفته است؛ فقط چهره خود را تغییر داده است. همانگونه که حکومت حق نداشت پوشش یا عقیدهای را بر مردم تحمیل کند، جامعه آینده نیز نباید حق انتخاب افراد را سلب کند. آزادی زمانی معنا پیدا میکند که هم فرد محجبه و هم فرد بیحجاب، هم مؤمن و هم بیدین، از حقوق برابر برخوردار باشند.
در همینجا مفهوم سکولاریسم دموکراتیک اهمیت پیدا میکند. سکولاریسم به معنای حذف دین از جامعه یا دشمنی با دینداران نیست؛ بلکه به معنای جدایی نهاد دین از قدرت سیاسی و بیطرفی حکومت در برابر باورهای شهروندان است. دولت نه مروج یک دین است و نه مخالف آن؛ وظیفهاش فقط حفاظت از آزادی و برابری همه شهروندان است.
در چنین جامعهای، همه افراد باید بتوانند آزادانه مناسک دینی خود را انجام دهند یا هیچ دینی نداشته باشند، مشروط بر آنکه حقوق دیگران را نقض نکنند. در مقابل، هیچ نهاد مذهبی نیز نباید از امتیاز ویژه برای قانونگذاری یا اعمال قدرت سیاسی برخوردار باشد.
آزادی دین بدون آزادی نقد دین نیز کامل نیست. همه باورها، سنتها و نهادهای اجتماعی باید بتوانند موضوع پژوهش، نقد و گفتوگوی آزاد قرار گیرند. اما میان نقد یک اندیشه و تحقیر پیروان آن تفاوتی اساسی وجود دارد. میتوان یک عقیده را نادرست دانست، بیآنکه کرامت انسانهایی را که به آن باور دارند زیر سؤال برد. فرهنگ دموکراتیک دقیقاً بر همین تمایز استوار است؛ احترام به انسانها، همراه با آزادی نقد اندیشهها.
این فرهنگ باید از کودکی آموزش داده شود. مدرسه نباید ابزار تبلیغ هیچ دین یا ایدئولوژی باشد، بلکه باید به کودکان تفکر انتقادی، حقوق بشر، تاریخ ادیان و مهارت گفتوگو را بیاموزد. کودکی که یاد میگیرد انسانها میتوانند باورهای متفاوتی داشته باشند و همچنان شایسته احترام باشند، در بزرگسالی کمتر به تعصب و دشمنسازی گرایش پیدا خواهد کرد.
یکی دیگر از میراثهای حکومتهای ایدئولوژیک، تضعیف مسئولیت اخلاقی فرد است. افراد میآموزند که تصمیمهای خود را پشت دستور حکومت، رهبر یا ایدئولوژی پنهان کنند. اما جامعه دموکراتیک بر وجدان مستقل استوار است. هیچ فرمان سیاسی یا مذهبی نمیتواند انسان را از مسئولیت اعمالش معاف کند. شهروند آزاد کسی است که بتواند در برابر فرمان ناعادلانه بایستد و مسئولیت انتخاب خود را بپذیرد.
آزادی اندیشه زمانی معنا پیدا میکند که از حقوق کسانی نیز دفاع کنیم که باورشان با ما متفاوت است. مسلمان باید از حقوق شهروند بهایی، مسیحی، یهودی، زرتشتی، بیدین یا نوکیش دفاع کند و فرد غیرمذهبی نیز از حق مسلمان برای زندگی و عبادت آزادانه حمایت کند. حقوق بشر زمانی واقعی است که برای همه اجرا شود، نه فقط برای همفکران ما.
برای تحقق این هدف، ایران آینده به قانونی نیاز دارد که هرگونه تبعیض بر اساس دین یا عقیده را ممنوع کند، آموزش را از تبلیغات ایدئولوژیک پاک سازد و فرصت گفتوگوی محترمانه میان همه گروههای فکری و دینی را فراهم آورد. همچنین رنج قربانیان تبعیض دینی باید به رسمیت شناخته شود؛ زیرا بدون پذیرش حقیقت، اعتماد اجتماعی دوباره شکل نخواهد گرفت.
آزادی اندیشه، وجدان و دین تنها یک حق فردی نیست؛ بلکه یکی از مهمترین پایههای سلامت روان جامعه است. هنگامی که انسان مجبور نباشد هویت خود را پنهان کند، احساس امنیت، اعتماد و تعلق اجتماعی افزایش مییابد. جامعهای که تفاوت را تحمل میکند، کمتر گرفتار خشونت و افراطگرایی میشود و ظرفیت بیشتری برای حل مسالمتآمیز اختلافها پیدا میکند.
ایران دموکراتیک آینده نه جامعهای مذهبی خواهد بود و نه جامعهای ضد مذهب؛ بلکه جامعهای خواهد بود که در آن هیچکس حق ندارد درباره وجدان دیگری تصمیم بگیرد. آزادی از درون انسان آغاز میشود و وظیفه دولت و جامعه، حفاظت از همین قلمرو آزاد است. تنها در چنین شرایطی میتوان زخمهای حکومت ایدئولوژیک را التیام بخشید و فرهنگ دموکراتیکی را بنا نهاد که آزادی را برای همه ایرانیان، نه فقط برای همفکران خود، تضمین کند.
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.