چرا که با تمام توان خود از مبارزه ایشان حمایت می کنم . قسمت پایانی
"بخشکید سرچشمه های قدیم
نماند آب، جز آب چشم یتیم
نبودی به جز آه بیوه زنی
اگر بر شدی دودی از روزنی
نه در کوه سبزی، نه در باغ شخ
ملخ بوستان خورده، مردم ملخ"
امروز آنچه از روزنههای تنگ شده توسط جمهوری اسلامی بر می خیرد جز صدای آه وناله مادران وپدران عزا دار نیست .جز آه ونفرین مردمی درد مند و ناراضی از جمهوری اسلامی که تلخ ترین نوع زندگی و گذران سخت توام با هراس را بر آنها تحمیل کرده است.
روح جامعه سخت آشفته ودرد مند است. روحی که هر روز عذاب می کشد . از فقر ،نداری ،جنگ،ویرانی ! از بر بادداده شدن ثروت های ملیش بدست حکومتی ابله وآخر الزمانی سخت عصبیست. وجودش لبریز از فریاد وکینه است. دردمند از دیدن وشاهدبودن بر پرپر شدن غنچه های جوان ورعنای باغ وطن توسط حکومتی که هیچ گونه تعهد اخلاقی نسبت به مردمش احساس نمی کند .
حکومتی که از گلوی کودکان خود می برد وسرازیر شکم نیرو های نیابتی خویش می کند.هم زمان ودرد ناک تر این که داعیه دارا ن مبارزه برای آزادی ،عدالت اجتماعی بجای تجدید نظر در دیدگاهای ایدئولوژیک خودنسبت به حاکمیت و ایستادن در کنار مردم خود !باز رگ های ضد امپریالیستی وضد اسرائیلیشان بالا آمده ودر دفاع از سیاست ضد امپریالیستی رژیم جامه می درانند ودیگر افراد وجریان هائی که چنین حمایتی از عملکرد رژیم نمی کنند را بباد انتقاد گرفته به عنوان وطن فروش زیرسوال می برند .
شاهزاده رضا پهلوی را که مورد حمایت جهان آزاد نیز می باشد !مورد هجوم حکومت و بیرق گردانان آن قرار می گیرد و باصطلاح مبارزان ضد امپریالیست نیز نقش ستون پنجم را در رابطه با آقای رضا پهلوی بازی می کنند.
هرمیزان که می نویسم بر وحشتم افزوده می شود! نیروی حامی شاهزاده رضا پهلوی در برابر این حکومتیان چه خواهند کرد ؟
نسل جوان ، آفرینندگان جنبش مهسا و جنبش دی ماه در برابر این جانیان چگونه ایستادگی خواهند نمود ؟ چه کسانی این بار از مبارزه آنها حمایت عملی خواهد کرد؟
سوالی که هر فرد ایرانی باید در برابر خود بگذارد وجواب دهد .نیرو های سیاسی واجتماعی به طبع اولا .با مسئولیت بیشتر.
اما صحنه پیچیده تر از ان است که بتوان تصور کرد .چند دستگی ،منیت های گروهی ،شخصی،عدم قبول این که در چنین شرایطی می بایستی تمام نیرو های متمرکز شده در دست هر فرد، یا گروه که برای رهائی از جنگ جمهوری اسلامی میجنگند ! اگر واقعا وصمیمانه به آزادی میهن وبر پائی یک حکومت سکولار دموکراتیک می اندیشند باید حتی اگر شده بطور موقت در اتحاد بانیروئی قرار گیرند که درحال حاضر نسبت بتمامی گروه ها وجریان های سیاسی از حمایت بیشتر مردم بر خوردار است یعنی نیروی حامی شاهزاده رضا پهلوی.
فرصتی تاریخی که جنگ آخرالزمانی جمهوری اسلامی با امریکا زمینه مناسبی برای آ ن را فراهم آورده است .
عبور از این باریکه بیشر ین هم پیوندی در میدان را طلب می کند وشخص آقای رضا پهلوی را موظف می سازد که با تمام نیرو در جهت نزدیگی تمامی نیرو های اپوزیسیون تلاش نمایند.
می دانم سخت است اما اگربشوق آزادی پای در میدان نهاده ایم نباید از سرزنش خار مغیلان به هراسیم . در چنین شرایطی، نقش آقای رضا پهلوی باید متناسب با این تحول تاریخی تعریف شود. اگر ایشان بخواهند که می خواهند نقش تاریخی خود را ایفا کنند، نباید در قالبهای سنتی رهبری سیاسی باقی بمانند. جامعه امروز ایران بیش از یک رهبر فردی، به یک محور وحدت نیاز دارد؛ شخصیتی که بتواند نیروهای مختلف را گرد یک هدف مشترک جمع کند، نه آنکه خود به یکی از قطبهای منازعه بدل شود.
از همین رو، شاید مهمترین وظیفه امروز شاهزاده آن باشد که جایگاه خود را نه به عنوان رهبر یک جریان سیاسی، بلکه به عنوان نماد وحدت ملی تعریف کند.
ایشان که پیوسته از عشق عمیق خود بمردم وایران سخن می گویند می بایستی که در رو در روئی با مردم کشورش آشکارا از وظیفه تاریخی خود که عوامل بسیاری دست بدست هم داده وایشان را در چنین جایگاهی قرار داده است سخن بگویند. سخن گفتنی که آسان نیست !آسان از آن جهت که با جامعه ای متکثر که یک انقلاب درد آور را ببهای سختی ومشقت زیاد تجربه کرده روبروست . جامعه ای که در واقعیت باور از دست داده ، در وجه قابل تاملی خصوصیت های عجیب غریب ناشی از پیچیدگی زندگی در جامعه اسلامی ایران را بصورت شرطی شده بخود گرفته است . خصوصیتی که مهم ترین وجه آن دو گانگی شخصیتی،بی اعتمادی به اپوزیسیون های سیاسی است.که متاسفانه عملکرد این اپوزیسیون ها و کشمکش تاریخی آنها برای رهبری جنبش رفتاری سکت و فصل کننده به آنها داده است. درست در نقطه مقابل آقای رضا پهلوی که مسئولانه بر عنصر وصل کنندگی تکیه دارند .پیوسته تکرار می کنند که
«"من برای گذار هستم، نه برای تاج. من برای وحدت هستم، نه برای حذف. داوری نهایی را به رأی آزاد مردم ایران واگذار میکنم." قرار دارد
چنین رویکردی نه تنها چیزی از جایگاه ایشان نمیکاهد، بلکه سرمایه سیاسی و اخلاقی ایشانرا افزایش میدهد. زیرا جامعه ایران از رهبران مطلق عبور کرده است. مردم دیگر به دنبال منجی نیستند؛ آنها به دنبال اطمینان، عقلانیت و مشارکت جمعیاند.
به همین دلیل، گذار موفق از جمهوری اسلامی نیازمند شکل تازهای از رهبری است؛ رهبریای که بتوان آن را در قالب یک مدل سهلایه تعریف کرد.
در این لایه، آقای رضا پهلوی نقش محور اخلاقی و نماد وحدت را بر عهده دارند
لایه نخست: رهبری نمادین
وظیفه ایشان نه مدیریت روزمره سیاست، بلکه ایجاد اعتماد عمومی، دعوت به همبستگی و حفظ انسجام ملی است. ایشان باید در جایگاهی بایستد که بتواند با همه سخن گویند؛ با جمهوریخواه و پادشاهیخواه، با مذهبی و غیرمذهبی، با چپ و راست، با نسل انقلاب و نسل مهسا
لایه دوم: رهبری شبکهای
شورایی متشکل از:
زنان نسل مهسا
فعالان مدنی ،مبارزان سیاسی
متخصصان و کارشناسان
نمایندگان اقوام و مناطق مختلف کشور
نیروهای سکولار و غیرایدئولوژیک
چهرههای خوشنام سیاسی و حقوقی
چنین شورایی میتواند مسئولیت برنامهریزی دوران گذار، مدیریت بحرانها، تدوین قوانین موقت و آمادهسازی کشور برای برگزاری انتخابات آزاد را بر عهده بگیرد.
رهبری شبکهای از یک سو مانع تمرکز بیش از حد قدرت میشود و از سوی دیگر از پراکندگی زیانبار نیروها جلوگیری میکند
لایه سوم: رهبری اجتماعی
در این سطح، مردم قرار دارند.
هیچ گذاری بدون حضور فعال مردم ممکن نیست.
نافرمانی مدنی، مقاومت اجتماعی، حمایت از مطالبات مدنی و حفظ انرژی جنبش، وظیفهای است که هیچ شورای سیاسی و هیچ شخصیت ملی نمیتواند جایگزین آن شود
مردم موتور اصلی تغییرند.
سازمان های سیاسی میتوانند جهت بدهند، اما قدرت حرکت از خود جامعه برمیخیزد. در این خیزش نقش رهبران برجسته می گردد رهبرانی که مردم قبولاشان می کنند وبه آنها دل می بندند .رهبرانی که قادر به زدن پل اعتماد بین خود ومردم می شوند و آنها را از این پل عبور میدهند .پلی که متاسفانه تا امروز اپوزیسیون گرفتار در خود ،ابتر شده قادر به زدن آن نگردید و حال نیز که رشته مودت وحمایتی بین شخص شاهزاده رضا پهلوی و مردم ایجاد گردیده .بجای حمایت ونهادن خشتی برپایه این پل در کار تخریب آن هستند. نامه می نویسند ،کنفرانس می گذارند! تامانع از قدرت گیری بیشتر ایشان گردند .امااراده وانتخاب مردم فرا تر از خواست چند نفر یا چندگروه است .از این رو در مبارزه پیش رو آقای رضا پهلوی نبایستی از نقد شدن بهراسند. استقبال کنند از نقد سالم کسانی که به جای ستایشگری، حقیقت را میگویند؛ افرادی با روحیه عقلانی، ملی و مسئولیتپذیر که بر توانائی رهبری شان خواهدافزود وبر گذاری پاک ،روشن وبی نقص یاری خواهد کرد.
تاریخ ایران بارها نشان داده است که بیاعتنایی به نقد و مشورت، حتی نیرومندترین رهبران را نیز دچار خطا کرده است.
ایشان به سخنگویانی نیاز دارد که زبانشان زبان آرامش باشد؛ کسانی که به جای پاسخ دادن به هر حمله و تخریب، پیام اتحاد و همبستگی را منتقل کنند.
جامعه ایران از جدالهای بیپایان سیاسی خسته شده است.
مردم کمتر میپرسند چه کسی حق دارد و بیشتر میپرسند چه کسی میتواند کشور را از این بنبست تاریخی عبور دهد؟
راه نزدیکی و عبور تاریخی نیز چیزی جز «همکاری بدون همشکلی"نیست!
هیچکس مجبور نیست از باورهای خود دست بکشد. جمهوریخواهان میتوانند جمهوریخواه بمانند، پادشاهیخواهان نیز بر دیدگاه خود بایستند. آنچه اهمیت دارد توافق بر سر چند اصل بنیادین است.:
آزادی
سکولاریسم
حاکمیت قانون
کرامت انسانی
انتخابات آزاد
ایران از آنِ همه ایرانیان است و آینده آن نیز تنها با مشارکت همه ساخته خواهد شد. ابوالفضل محققی
دیدگاه و نظرات ابراز شده در این مطلب، نظر نویسنده بوده و لزوما سیاست یا موضع ایرانگلوبال را منعکس نمیکند.
دیدگاهها
.
.
جناب آقای ابوالفضل محققی، با احترام، اجازه بدهید این بار نوشتههای خودتان را در برابر خودتان قرار دهم. شما در اسفند ۱۴۰۴ کنگره آزادی ایران را با تعبیر «آفتابه لگن هفت دست شام و نهار هیچ چیز» نقد کردید و پرسیدید آیا این تشکیلات مکمل جریان پهلوی است یا رقیب آن؟ در اردیبهشت ۱۴۰۵ نیز مخالفان رهبری شاهزاده را به بازگشت به شوراها و نهادهایی متهم کردید که وجود خارجی ندارند. حالا در مهرماه همان سال، خودتان شورایی تازه با اختیارات برنامهریزی، مدیریت بحران و تدوین قوانین موقت پیشنهاد میکنید!
جناب محققی، همان پرسشی را که از دیگران داشتید از خودتان میپرسم: شورای شما مکمل ساختار دوران گذار شاهزاده است یا قرار است مرکز تصمیمگیری دیگری ایجاد کند؟ مگر برنامه دوران اضطرار و ساختار پیشنهادی اجرایی منتشر نشده است؟ کدام نقص مشخص این برنامه را شناسایی کردهاید که ضرورت تشکیل شورای تازه را توضیح دهد؟
از نمایندگان اقوام نیز سخن گفتهاید. من بهعنوان یک ایرانی آذری میپرسم چه کسی به فردی اختیار داده که از طرف من و میلیونها شهروند دیگر تصمیم بگیرد؟ نمایندگی سیاسی با ادعا به دست نمیآید؛ نیازمند اختیار و مشروعیت روشن است.
آقای محققی، نمیتوان دیروز شوراهای دیگران را به دلیل نداشتن پشتوانه نقد کرد و امروز بدون توضیح سازوکار انتخاب، اختیارات و پاسخگویی، شورای دیگری پیشنهاد داد. اگر نظرتان تغییر کرده است، حق شماست، اما دلیل این تغییر را توضیح دهید. پرسش من درباره نیت شما نیست، درباره انسجام استدلال شماست. همان معیار سختگیرانهای را که برای دیگران به کار بردید، درباره پیشنهاد خودتان نیز به کار ببرید.
آقای اروجی گرامی
آقای اروجی گرامی
شاهزاده در نشست یورک تاون مگر این کار را نکرد؟ مگر کنار اقای مهتدی ننشست؟ حاصل آن چه شد؟ گفت یکپارچگی سرزمینی و پرچم شیر و خورشید را باهاش مشکل داشت و زبان فارسی. اگر شاهزاده زیر بار چنین وضعیتی میرفت من دیگری را به جایش می نشاندم و میلیونها ایرانی دیگر آزرده نیز چنین می کردند. امروز که حمایت میلیونی نشان داده که چه کسی رهبر است، توافقی در میان دیگر نمیتواند باشد بلکه بیعت باید در میان باشد. یعنی شاهزاده رهبر و سایرین از جمله آقای مهتدی و آنها که مورد نظر شما هستند زیر نظر رهبری مبارزات را ادامه بدهند. و اگر این که آمد نشدنی است، پس دیگر تلاش برای دعوت از آنها بیهوده است. چه بیایند و چه نیایند تفاوتی ندارد و انقلاب شیر خو رشید راهش را میرود.
بهزاد دولت آبادی :
بهزاد دولت آبادی :
محققی عزیز، با بسیاری از نکات نوشته تان موافقم، بویژه ضرورت همبستگی ملی. اما به نظرم مختصر تناقضی در استدلال شما وجود دارد. از یکسو به درستی به جایگاه برجسته و پایگاه اجتماعی گستردهٔ رضا پهلوی اذعان دارید و از سوی دیگر، مسئولیت ایجاد وحدت با جریانهایی را بر دوش او میگذارید که خودتان به نقش تخریبی آنها اشاره کردهاید!
پرسش این است که چرا باید از نیرویی (رضا پهلوی) که بیشترین حمایت اجتماعی را دارد انتظار داشت برای جلب رضایت جریانهایی با پایگاه محدودتر، نقش رهبری خود را به جایگاهی عمدتاً نمادین تقلیل دهد؟ به باور من، وحدت نه به معنای جلب رضایت همهٔ گروههاست و نه تقسیم قدرت بدون توجه به وزن اجتماعی آنها. وحدت واقعی زمانی شکل میگیرد که نیروهای سیاسی، ضمن حفظ استقلال فکری خود، واقعیتهای اجتماعی را بپذیرند و بر سر اصول مشترک همکاری کنند. مسئولیت این همگرایی نیز نمیتواند تنها بر دوش رضا پهلوی عزیز باشد. با احترام
ایرج اروجی؛
ایرج اروجی؛
سلام، این چند خط را بعد از همایش مونیخ نوشته شد:
از نگاه یک شهروند: سرمایه اجتماعی یعنی مسئولیت تاریخی
تجمع ۱۴ فوریه در مونیخ و در دیگر شهرها برای من یک پیام روشن داشت: حمایت از شاهزاده رضا پهلوی به سطحی رسیده که نمیتوان آن را نادیده گرفت یا کتمان کرد. اما من این مشروعیت و اعتماد به شاهزاده را صرفاً نشانه قدرت نمیبینم؛ آن را نشانه مسئولیت هم میدانم.
با درک شخصی و تجربه های تاریخی در طی دهه های نه چندان دور، در آفریقای جنوبی و در اقمار اردوگاه سوسیالیستی سابق رهبری در یک انقلاب ملی زمانی معنا پیدا میکند که از مرحله «اثبات وزن اجتماعی» عبور بکند و وارد مرحله «ائتلافسازی ملی» شود چرا که دوران سرنگونی و گذار، لحظه تاریخی گسترش دایره همراهان است و نه محدود کردن آن.
ایران ما کشوری متنوع است؛ از نظر قومی، زبانی، فرهنگی، عقیدتی و فکری. به عنوان یک شهروند پیاده نظام حاضر در این انقلاب ملی و در میان دنیایی از تنوع زیبا در میان هموطنان چشم انتظار به یک زندگی معمولی و کرامت انسانی در آینده که در مونیخ و دیگر شهر های جهان گرد هم آمدند، انتظار من از رهبری ملی که میخواهد در این مقطع سرنوشت ساز تاریخی نقشآفرینی کند، این است که خود، دعوت کننده به «وحدت در کثرت» بر سر همراهی و مشارکت بر سر اصول حداقلی مشترک در عمل باشد.
من همچنین تصور میکنم که مشورت، مشارکت و اجماع در مورد برنامه ای شفاف برای سرنگونی و دوران گذار با هموطنان شاخص متعلق به طیف ها و گرایشات دیگر یک ضرورت برای تأمین امنیت، مدیریت نهادی و جلوگیری از هرج و مرج در لحظه سقوط نظام است. این مطالبه، نه از سر بیاعتمادی، بلکه از سر نگرانی و مسئولیت شهروندی است.
به عنوان شهروند، از رقابتهای درونجبههای خستهام. آنچه برای من اهمیت دارد، آزادی، حاکمیت قانون، کرامت انسانی، حقوق برابر و حق انتخاب آزاد برای همه شهروندان است. اگر سرمایه اجتماعی بزرگی شکل گرفته، بهترین استفاده از آن، تبدیلش به نیروی دعوتکننده و فراگیر است؛ نه نیروی تقابلی.
دیاسپورای میلیونی ایرانی میتواند در حمایت رسانهای، حقوقی، سیاسی و حتی مادی از مبارزات داخل کشور نقشی تعیینکننده ایفا کند. اما این نقش زمانی مؤثر است که در چارچوب برنامهای شفاف، پاسخگو و ملی تعریف شود.
از دید منِ شهروند، دوره آمادگی و اجماع ملی برای سرنگونی و مدیریت کم هزینه دوران گذار لحظه تاریخی برای غلبه یک جریان بر جریان دیگر و یا یک گرایش سیاسی و عقیدتی بر بقیه درون جبهه ای نیست بلکه تضمین آیندهای است که در آن هیچ ایرانی بهخاطر باور، جنسیت و تعلقات اتنیگی از حقوق برابر محروم نشود. اگر رهبری ملی بتواند این افق را نمایندگی کند، همراهی اکثریت مردم نه از سر هیجان، بلکه از سر اعتماد شکل خواهد گرفت.
مهشید سپهری ؛
مهشید سپهری ؛
جناب محققی گرامی، با احترام بسیار متاسفانه در نوشتهی اخیر شما تناقضها و تنشهای متعددی یافتم که ذهنم را به پرسش واداشت: این مطلب به تازگی نوشته شده یا متعلق به پیش از انتشار دفترچه شکوفائی است؟
آنچه در پیشنهادات سهگانهی شما در باب رهبری نمادین، رهبری شبکهای و رهبری اجتماعی آمده، تفاوتهای فاحشی با ساختار شورای خیزش ملی در دفترچه شکوفائی دارد و از نگاه من اصولاً پیشنهادی در باب تغییر دفترچه اضطرار یا بازتعریف الگوی رهبری دوران گذار. بگذریم که منظور شما از زنان نسل مهسا را نیز درنیافتم. در نگاه من انقلاب شیر و خورشید ادامه منطقی جنبش مهسا بوده و مبارزان حاضر در صحنهی دو جنبش تفکیکپذیر نیستند.
در جائی دیگر در عین اینکه اذعان میفرمائید بخشی از نیروهای اپوزیسیون بهجای همکاری، درگیر تخریب، رقابتهای شخصی، گروهی و منافع فردی هستند، اما چون رضا پهلوی از ظرفیت پیونددهندگی میان گروههای مختلف برخوردار است، پس او باید با تمام نیرو برای نزدیککردن اپوزیسیون تلاش کند و نقش خود را از رهبر یک جریان به نماد وحدت ملی تغییر دهد. پرسشی که پیش میآید این است: اگر بخشی از گروهها اساساً حاضر به پذیرش همکاری نیستند، چرا تغییر جایگاه و رفتار رضا پهلوی باید راهحل اصلی باشد؟ فکر نمیکنید در تشخیص مشکل و ارائه راه حل آن به تناقض برخوردهاید؟
نمیتوان از یک طرف انتظار داشت که برای وحدت از خود انعطاف نشان دهد، اما طرف مقابل را از هرگونه مطالبه و تعهد و مسئولیتی در همکاری معاف کرد. شما هیچ نشانی از تلاش یا تمایل یا انعطاف در گروههای یاد شده هرگز دیدهاید؟
در مقابل شاهزاده رضا پهلوی و تیم ایشان هرگز به نقد و مشورت بیاعتنا نبودهاند و از آن تن نزدهاند. نمیدانم چرا مشمول تذکر شما گشتهاند. اگر نمونهای در ذهن دارید بهتر است مشخص ذکر کنید.
و یک نکته پایانی: شاهزاده رضا پهلوی و تیم ایشان وظایف بسیاری دارند و پاسخگوئی به توطئههای رنگارنگ، درخور جایگاه ایشان نیست، اما برخلاف نظر شما معتقدم مبارزه و افشای یکایک عملیات تخریبی و پیچیده دستگاه امنیتی و بازوهای اپوزیسیوننمای آن در خارج کشور از وظایف عمده و مهم هواداران و حامیان انقلاب شیروخورشید است و لحظهای نباید از آن غافل ماند.
با احترام